Gepost door: prretje | februari 1, 2015

Training

5-IMG_6437

Een koffer vol spullen ging er mee naar Spanje.

Helm, schoenen, broeken in diverse lengtes, zweethemden, shirts met korte mouwen, shirts met lange mouwen, windstoppers, jasjes, handschoenen. Want ja, alle professionele ploegen trainen in dit gebied. “Dus”, redeneerden mijn echtgenoot en onze Spaanse vriend en gastheer eensgezind, “deze logeerpartij is het ideale moment om ook ons wielerbestaan weer nieuw leven in te blazen.”

Door allerlei omstandigheden staan er momenteel nog steeds twee racefietsen te smachten in de schuur en zijn de wegen vooral geplaveid met allerlei obstakels.

1-IMG_6425

“Ja maar, het waait zo hard dat de valse pepers in bossen op de straat liggen.”

3-IMG_6428

“Ja maar, die narcissen staan gewoon hinderlijk in de weg.”

4-IMG_6430

“Ja maar, het is nu eerst tijd om een hapje te eten in Tárbena.”

2-IMG_6427

“Ja maar, met een wijntje op kun je zomaar tegen een plataan eindigen.”

6-IMG_6443

“Ja maar, op zondag mag je vast niet met je racefiets door dit dorpje rijden.”

7-IMG_6444

“Ja maar, stel dat dit balkonnetje los zit en wij rijden er onderdoor…”

8-IMG_6455

“Ja maar, de bloeiende amandelbomen leiden tijdens het fietsen behoorlijk af.”

Inzakkende ambities? Welnee, rust is ook onderdeel van de training…

Gepost door: prretje | januari 31, 2015

Niets

1-IMG_6408

Eigenlijk had ik moeten werken vandaag.

In plaats daarvan deed ik helemaal niets. Ja, ik dronk koffie met appeltaart en liep naar het ene dorpje om daar op het dorpsplein naast de kerk nog een bakkie te drinken. Weer thuis pakte ik mijn boek ‘Augustus’ en wist in het zonnetje zo’n 10 pagina’s Romeinse keizer tot mij te nemen. Toen werd het een half uur wat wazig…

4-IMG_6412(2)_1600

Vervolgens liepen we naar het andere dorpje. Langs een boerenwagen.

2-IMG_6413

Onder de Chinese kralenboom.

3-IMG_6416

De daarop volgende uren genoten we van een uitgebreid menú del día in een restaurant aan de andere kant van de rivierbedding. Een krachtige wind in de rug blies ons aan het eind van de middag weer naar huis.

We maakten de houtkachel aan en zochten een uitbuikplekje met uitzicht op het vuur. “Best een inspannende dag”, verzuchtten mijn vrienden. Ja, dacht ik, ze hebben gelijk. Best een inspannende dag als het gaat om niets doen, helemaal niets.

Gepost door: prretje | januari 30, 2015

Thuis

3-IMG_6392

“Kijk”, wijst Edwin op zijn temperatuurmeter, “23 graden. Wel jammer dat er vandaag wat sluierbewolking is…”

Voor wie zelf net uit een witte en glibberige wereld komt, past stilzwijgen. Eerst die dikke winterjas maar uit. En m’n sjaal af.

Bij het binnenrijden van de vallei waar mijn vrienden nu vijftien jaar wonen, geeft de ontspanning mij een stevige hand. En met een glaasje cava in de zon, spoel ik zonder schuldgevoel de laatste Katwijkse beslommeringen weg.

2-IMG_6390

In plaats van een wandeling langs de vernieuwde Katwijkse kust kies ik nu aan het eind van de middag voor een loopje tussen de druivenvelden. Mooi, die peulen van de johannesbroodboom.

1-IMG_6386

Of die bloeiende struik tegen de achtergrond van een riu rau.

4-IMG_6395

De amandelbomen bloeien dit jaar laat maar op een beschut plekje ontdek ik toch mijn favoriete bloesem. Even ruiken…

5-IMG_6402

Als de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, weet ik dat ik me hier de komende zes dagen weer helemaal thuis zal voelen.

Gepost door: prretje | januari 10, 2015

Boodschap

verkeersbord

Het zijn vreemde tijden met rare boodschappen.

Maar voor deze daad van burgerlijke ongehoorzaamheid waarbij een literatuurliefhebber een verkeersbord in Los Angeles hackte, hoeft de politie wat mij betreft geen speurhonden in te zetten.

Gepost door: prretje | januari 7, 2015

Openingszin

gemeentehuis_katwijk

“Ja, en met míj gaat het ook goed”, hoor ik mezelf een beetje narrig zeggen.

Mijn overbuurman kijkt me verrast aan en gelijk heb ik al weer spijt van mijn bijdehante woorden. De beste man kan er tenslotte ook niks aan doen dat ik er nog niet aan gewend ben.

“Hoe is het in de politiek?”, zal gewoon nooit mijn oren binnengaan als favoriete openingszin voor een informeel babbeltje.

Gepost door: prretje | december 28, 2014

Tourtje Kustwerk

1-IMG_6126

“Hier lopen we het duinpad op. Het is als het ware de noord-zuidverbinding door het duinlandschap. Het lijkt een beetje op het Koninginnepad dat we hier vroeger hadden. Ja, en dát zijn de nooduitgangen van de parkeergarage, die komen op het tweede duinpad uit.

1-IMG_6146

“Mats, doe jij eens voor wat je moet doen om een kaartje voor de parkeergarage te kopen. Weet je met hoeveel stenen de grond van de parkeergarage is bekleed? Nee, veel meer. Het zijn er wel 660.000. Of het duur is om in de parkeergarage te staan? Valt heel erg mee: € 1,70 per uur. En op zondag is het gratis maar daar is niet iedereen het mee eens.”

“Kijk, hier begint de duinboardwalk. Aan de ene kant heb je zicht op de de Boulevard en het centrum van Katwijk en aan de andere kant biedt het uitzicht op zee. Uitgevoerd in hout. Het pad wordt verbreed naar zes meter op de plekken waar zitjes zijn geplaatst. En hier is ook een railing met leuning te vinden.”

1-IMG_6163

Behalve de familie van buitenaf, luisteren er meer mensen mee met mijn geïmproviseerde rondleiding door het vernieuwde kustgebied. “Mevrouw, wat weet u er veel van af!”

Pfff, ik word moe van mezelf. Op de een of andere manier ben ik in een wandelende Katwijkse pr-machine veranderd.

Gepost door: prretje | december 24, 2014

Kerstgroet

1-IMG_6107

Gepost door: prretje | december 23, 2014

Goed?

1-IMG_6097

De zee van kerstkaarten die vroeger op mijn deurmat viel, droogt geleidelijk op. Omdat ik zelf een paar jaar geleden ben gestopt met het rondpompen van kerstgroeten in een envelop, is dat een logisch gevolg van mijn beslissing. De kaarten die desondanks toch nog een weg naar mijn brievenbus vinden, kunnen zich verheugen in een een extra aandachtige blik. De zorgvuldig geschreven brief van de ouders van onze Spaanse vriend. Een levensteken van een vriendin van lang geleden. En nu, dit prachtige kaartje…

“Lieve tante Irene. Gaat alles goed? Groetjes Mats.”

Mijn kleine, grote neef die nu in groep 3 zit. Dat-ie die woorden zelf al kan schrijven. En dat-ie weet dat z’n tante een tekening van een warme en gezellige open haard zo weet te waarderen.

“Ja Mats, alles gaat goed. Ik vond je kaart super mooi. Dank je wel en tot tweede Kerstdag!”

Gepost door: prretje | december 14, 2014

Op het voetbalveld

Rijnvogels Katwijk

“De mijne is nog niet zo lang weg”, zei hij. “Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”

Gisteren stond ik langs het voetbalveld om daar met duizenden andere liefhebbers een lokale derby te bekijken. Een mooi Engels sfeertje, af en toe de paraplu op, een lekker spannend spelletje. In de rust ging ik samen met mijn vaste voetbalkompaan een bakkie halen in het clubhuis waar we iets te lang bleven hangen. Terug langs de kant was onze, iets verhoogde staplek met goed zicht, al bezet. Geen probleem, iedereen schoof wat in en hoewel niet pal naast elkaar, konden we de wedstrijd vervolgen. Aan mijn linkerkant stonden twee, wat oudere mannen. Grijze jassen, één met een muts, de ander zonder. Het spel liet ons een praatje toe en hoe het ging, ging het maar al snel landde het onderwerp kerstboom voor onze voeten. Een inschopper in deze dagen.

“Heb jij een échte?”, vroeg de man zonder muts.
Ik knikte. “Ik heb een hekel aan nepbomen”, lichtte ik ongevraagd toe.
“Ik heb wél een kunst”, zei hij op aarzelende toon, “en de mijne is nog geeneens zo lang weg. Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”
“Eind februari?”, reageerde ik direct en met een vleugje afschuw in mijn stem, “dat is wel héél laat. Dan ben je dat ding toch helemaal zat?”
Hij keek me even aan. “Ik deed het voor mijn vrouw”, antwoordde hij toen. “Ze was heel erg ziek, ik heb haar tot het einde toe verzorgd en ik wist dat ze het zo gezellig vond met de kerstboom in huis. Al die lichtjes en zo, hè, je weet wel…”

Het duurde een hoekschop voordat hij verder ging.

“Ja, en daar zit je dan. Zonder vrouw en mijn hond is een paar maanden geleden ook nog dood gegaan. Ik wist het even niet meer. En toen dacht ik bij mezelf: ik kan twee dingen doen. Op m’n luie reet in die stoel blijven zitten en een biertje drinken. Óf ik sta op, ga die doos van boven halen en zet de kerstboom in elkaar. Op 1 december stond-ie weer. En zal ik eens iets vertellen? Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is toch weer een beetje zoals vroeger. Gezellig in huis, met al die lichtjes en zo.”

Luid gejuich, in de blessuretijd werd het 1-2 voor de gasten. Het eindsignaal klonk, om mij heen deed iedereen weer een stapje omlaag en massaal werd de uitgang opgezocht. Het was al bijna donker. Ik keek nog een keer om en zocht de ogen van de man zonder muts en mét die stralende kunstkerstboom. Hij gaf me een knipoog.

Gepost door: prretje | november 26, 2014

Douche

1-IMG_5700

Bij Landgoed Duin & Kruidberg boden ze me, na vijftien kilometer lopen in de adembenemende natuur van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland, een zetel aan.

2-IMG_5703

Ik bedankte beleefd, ‘k had dit keer meer zin in een gouden douche.

« Newer Posts - Older Posts »

Categorieën