Gepost door: prretje | december 14, 2014

Op het voetbalveld

Rijnvogels Katwijk

“De mijne is nog niet zo lang weg”, zei hij. “Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”

Gisteren stond ik langs het voetbalveld om daar met duizenden andere liefhebbers een lokale derby te bekijken. Een mooi Engels sfeertje, af en toe de paraplu op, een lekker spannend spelletje. In de rust ging ik samen met mijn vaste voetbalkompaan een bakkie halen in het clubhuis waar we iets te lang bleven hangen. Terug langs de kant was onze, iets verhoogde staplek met goed zicht, al bezet. Geen probleem, iedereen schoof wat in en hoewel niet pal naast elkaar, konden we de wedstrijd vervolgen. Aan mijn linkerkant stonden twee, wat oudere mannen. Grijze jassen, één met een muts, de ander zonder. Het spel liet ons een praatje toe en hoe het ging, ging het maar al snel landde het onderwerp kerstboom voor onze voeten. Een inschopper in deze dagen.

“Heb jij een échte?”, vroeg de man zonder muts.
Ik knikte. “Ik heb een hekel aan nepbomen”, lichtte ik ongevraagd toe.
“Ik heb wél een kunst”, zei hij op aarzelende toon, “en de mijne is nog geeneens zo lang weg. Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”
“Eind februari?”, reageerde ik direct en met een vleugje afschuw in mijn stem, “dat is wel héél laat. Dan ben je dat ding toch helemaal zat?”
Hij keek me even aan. “Ik deed het voor mijn vrouw”, antwoordde hij toen. “Ze was heel erg ziek, ik heb haar tot het einde toe verzorgd en ik wist dat ze het zo gezellig vond met de kerstboom in huis. Al die lichtjes en zo, hè, je weet wel…”

Het duurde een hoekschop voordat hij verder ging.

“Ja, en daar zit je dan. Zonder vrouw en mijn hond is een paar maanden geleden ook nog dood gegaan. Ik wist het even niet meer. En toen dacht ik bij mezelf: ik kan twee dingen doen. Op m’n luie reet in die stoel blijven zitten en een biertje drinken. Óf ik sta op, ga die doos van boven halen en zet de kerstboom in elkaar. Op 1 december stond-ie weer. En zal ik eens iets vertellen? Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is toch weer een beetje zoals vroeger. Gezellig in huis, met al die lichtjes en zo.”

Luid gejuich, in de blessuretijd werd het 1-2 voor de gasten. Het eindsignaal klonk, om mij heen deed iedereen weer een stapje omlaag en massaal werd de uitgang opgezocht. Het was al bijna donker. Ik keek nog een keer om en zocht de ogen van de man zonder muts en mét die stralende kunstkerstboom. Hij gaf me een knipoog.

Advertenties

Responses

  1. Tranen in mijn ogen.

    Al het goede ….maar vooral goede gezondheid.
    Lieve groet en warme sfeervolle dagen.
    Rijk en Ria

  2. Mooi verhaal, brok in het keeltje!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: