Gepost door: prretje | september 16, 2013

Per koets

IMG_3910“Stap maar op, wij zijn er klaar voor!”, is het uitnodigende verzoek.
Door het slechte weer zijn de eerste ritjes per koets van het Landgoed Zuylestein naar Amerongen komen te vervallen. Maar omdat wij een droge periode het toegangshek van het landgoed weten binnen te loodsen, wordt ons de openingsrit van deze dag aangeboden. Overleg is niet nodig en met groot plezier klimmen wij aan boord van de paardenkar. Mijn zonnebloem vlij ik voorzichtig naast me neer en dan komt onze open koets in beweging. Alsof de tijd heeft stil gestaan, trappelt de enthousiast snuivende viervoeter ons over mooie landweggetjes en langs fraaie boerderijen.

IMG_8290klVlakbij kasteel Amerongen nemen we afscheid van de paardenmenner en zijn assistente. Langzaam beginnen steeds meer mensen te ontdekken dat het droog is en wordt het iets drukker op straat. “Geef die zonnebloem eens hier”, zegt Edwin als hij me met dat gevaarte richting kasteelgrond ziet sjouwen. Met een zwierig gevaar verstopt hij ‘m in een struik in een voortuin van een groot uitgevallen huis. “Zo, die halen we straks wel op!”

IMG_8276klOp het 700 jaar oude Kasteel Amerongen is net de laatste graan- en tabaksoogst volgens traditie aangeboden aan de kasteelheer.

IMG_8284klSpeciaal voor deze Monumentendag speelt de historische toneelvereniging Chapeau in de tuin van Kasteel Amerongen het toneelstuk ‘Geven maakt Rijk’.

IMG_8280klEn terwijl wij met een glimlach om de mond luisteren naar de belevenissen van Louise die voor velen licht brengt in de duisternis van het bestaan in 1880, spelen de kinderen hun onbezorgde spelletjes net als toen.

IMG_8293klDe rozen laten zich nog een keer kleurig zien en zelfs de parasols worden opengeklapt.

IMG_8295klNa een laatste blik op de slotgracht, trekken we Amerongen in waar een biologische- en kunstmarkt is georganiseerd.

IMG_8299klEen bijzondere fles Spaanse wijn verhuist naar mijn rugzak en even later twee Scandinavische bekers. Voordat we op de veranda van restaurant Buitenlust neerstrijken, pikken we eerst mijn zonnebloem weer op. “Wat een gevoel voor styling”, complimenteert de ober ons als hij de bloem op het tafeltje ziet liggen.

IMG_8305klEen lekker broodje en een muntthee verder gaan we op zoek naar het laatste monument: Molen Maallust. “Mag ik m’n bloem hier even laten hangen?”, vraag ik aan de molenaar. Geen probleem en opgelucht kan ik me met twee handen vasthouden op de steile trapjes van de Beltmolen uit 1830. Een uitgebreide uitleg volgt van het reilen en zeilen van de molen waar gemalen wordt voor zowel menselijke consumptie als voor veevoer.
Na afloop van de rondleiding begint het zacht te regenen. Jas aan, paraplu op en in stevig tempo wandelen we terug naar landgoed Zuylestein.
Wat een topdag voor een regendagje, is onze gezamenlijke eindconclusie. En zelfs als ik vlakbij de auto ontdek dat ik mijn innig gekoesterde zonnebloem uiteindelijk toch nog in de molen heb laten hangen, verandert dat niets.
“We halen ‘m volgend jaar gewoon op!”, zegt Edwin troostvol. “Per koets…”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: