Gepost door: prretje | april 11, 2013

Omdenkclinic

IMG_4602kl‘The Switch’ was het thema van de studiedag waar ik vandaag naartoe ben geweest. Een dag vol verhalen van nationale en internationale sprekers die hun visie vertellen op veranderen. Met ondermeer een hilarische wake-up call van Nico Dijkshoorn, ooit zelf medewerker bij een bibliotheek. En met allerlei themasessies.

Ik koos voor de sessie van Pepijn Lagerwey van Ja-maar: Omdenkclinic – flitsende en interactieve inwijding in het omdenken.
Omdenken…?
Toen ik een paar weken terug de aankondiging van deze sessie las, was ik verrast. Bestaat er dan, behalve mijn eigen zelfverzonnen versie, ook een officiële manier van omdenken? Want ja, ik probeer in mijn persoonlijke leven al een flinke tijd om te denken en dat bevalt me zo goed dat ik me er gelukkiger door voel. Op mijn eigen, simpele manier heb ik mezelf erin getraind om de optimist te zijn en te blijven, om niet wakker te liggen van problemen waar ik zelf niets aan kan veranderen, om te kijken naar wat mooi is en toekomst biedt.

omdenkenPepijn praatte in zijn sessie vooral over omdenken in zakelijke zin. Over ja-maar zeggers met een gesloten levenshouding die denken in termen van beperkingen, bedreigingen en beren op de weg met als resultaat stroperigheid, verstarring en stilstand. Maar ook over mensen met een andere houding: de ja-en houding. Een open levenshouding waarbij gedacht wordt in termen van wat wél kan en waarbij kansen en mogelijkheden centraal staan. Met als resultaat: creativiteit, vernieuwing en innovatie.
De ja-maar Filosofie gaat over de overgang van een ja-maar- naar een ja-en-manier van denken: van het denken in problemen naar het denken in mogelijkheden. De kunst van het kantelen is te bereiken via het omdenken. Omdenken betekent het einde van een huidig probleem en de geboorte van een nieuwe mogelijkheid.

Omdenken is soms ingewikkeld, pijnlijk en tijdrovend en kan gepaard gaan met rouw, verdriet en weerstand. Maar soms gaat omdenken ook verrassend en gemakkelijk, als een zeepbel die openspat. En dan denk je alleen maar ‘hoe kan ik zo stom zijn dat ik dit niet veel eerder heb gezien?’

Hij deed het goed, Pepijn, met humor en herkenning. En dát is mijn omdenkgedachte van: ‘Shit, waarom stond ik daar niet voor een leuk bedragje deze theorie uit de doeken te doen…’

Advertenties

Responses

  1. Omdat je daar niet zakelijk genoeg voor bent. Blijf maar fijn wie je bent Irene dan geniet je het meest van alle goede en leuke dingen.
    Liefs Riet.

    • Henk en Riet, 8:11 am. Grappig. Ik zag eerst nog geen enkele opmerking onder het bericht staan. Zet die van mij erop, 8:13 am blijkt, en waarrempel, daar zijn Henk en Riet. Als dat geen omdenken is. Zitten jullie ook aan de koffie soms?

    • Jullie hebben weer eens gelijk, oude, wijze en lieve mensen….. 🙂

  2. Omdenken. Volgens mij ben ik daar al geruime tijd mee bezig. Geweldig woord ook: omdenken. Omdenken lijkt op ‘erom denken’ maar is daaraan volledig tegengesteld. Omdenken. Kan ik er meer over lezen?

  3. Leendert we zijn nogal langzaam maar gaan nu aan de koffie !

  4. Voor de liefhebbers van social media: Omdenken volgen via Facebook en Twitter is ook een aanrader!

  5. Jaren geleden, het zal 1989 zijn geweest, gaf een collega mij een boek te leen over ditzelfde onderwerp. Helaas weet ik de titel niet meer, want ik zou het nog wel eens willen herlezen. Toen heette dat natuurlijk nog geen ‘omdenken’, maar het draaide in dat boek erom dat je geen energie moet steken in zaken de al zijn geweest en waar je toch niets aan kunt veranderen. Je moet juist de kracht en aandacht steken in zaken die wel voor je liggen, en waar je wel invloed op hebt. Het heeft mij veel geholpen. ‘Omdenken’ is dus helemaal niets nieuws, maar wel waardevol. Alleen schuilt er één gevaar in deze benadering, en dat is wat ik vaak om mij heen ziet en mij grote zorgen baart. En dat is dat vervlakking vaak synoniem is geworden voor een optimistische levensstijl, en waar onze opdracht om door te denken, te relativeren en door ballonnen heen te prikken buiten de deur wordt gehouden. Voor veel mensen wordt het dan een soort ‘après nous le déluge’, waarbij pessimisme wordt ingeruild voor een levensstijl die is gericht om de eigen behoeften aan ontspanning en geluk continue te willen bevredigen. “Je kan er toch allemaal niets doen, nietwaar?”

    • Nee, we moeten waakzaam blijven voor de vervlakking. Maar op een goede manier voortgaan, dat is mooi, met respect voor verleden en toekomst. Om te beginnen, en dat vind ik nou echt een staaltje van omdenken: al die nutteloze, lege kantoorkolossen langs de wegen slopen. Zijn we gelijk van veel lelijkheid af. Staat toch leeg.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: