Gepost door: prretje | januari 9, 2013

Gever

IMG_3219kl“Mam, weet je wat ik ánders aan het doen zou zijn?”, zeg ik, terwijl ik haar op de rand van d’r bed gezeten, een kopje thee geef.
“Dan was ik mijn luxaflex aan het schoonmaken en reken maar dat ik dat een verschrikkelijk klusje vind. Ik zou er dan ook niet over peinzen om daar vrijwillig aan te beginnen ware het niet dat een plant in mijn vensterbank ineens een soort plakkerig spul afscheidt waardoor de lamellen van m’n zonwering intussen zowat aan elkaar plakken. Maar ja, u heeft me gered! Nu hoef ik dat vandaag tenminste niet te doen want ik ben gezellig hier en dan schuif ik dat rotklusje gewoon een week door.”
Al zeg ik het zelf, met méér overtuiging had ik dit verhaal niet kunnen houden. Mijn schoonmoeder laat zich echter niet op een ander idee brengen, slaakt een diepe zucht en kijkt me bedenkelijk aan. “Het is wel je vrije dag en nu zit je weer met mij opgescheept.”

Mijn schoonmoeder kreeg de dag voor kerst griep, daarna een ontsteking aan haar luchtwegen en longen en afgelopen zondagavond kon ik haar in de ambulance naar het ziekenhuis vergezellen toen ze werd overvallen door een TIA. Gelukkig mocht ze na middernacht weer mee naar huis maar alles bij elkaar betekent dit dat ze al een tijd niet wel is en zich te moe voelt om op haar benen te staan.
De consequentie van deze ziekteperiode is dat ze van haar naaste familieleden hulp moet ontvangen. Boodschappen doen, bed verschonen, wasje ophangen, medicijnen halen, eten en drinken geven en meer van dat soort dingen: wij doen niets liever dan onze zieke goed te verzorgen en te vertroetelen. Zélf ziet ze dat anders en krijgt ze er zo langzamerhand, naast haar kwalen, ook nog een schuldgevoel van enorme proporties bij. Want mijn schoonmoeder is een gever. Altijd zorgen voor anderen en het zelf heel moeilijk vinden om een helpende hand te aanvaarden.

“Jullie hebben het al zo druk.”
“Heb je nou je eigen zaakjes wel op orde?”
Of de variant waarvan mijn schoonzus en ik in het ziekenhuis de primeur kregen: “Jullie zitten hier al úren. Gaan jullie nu maar naar huis en dan zie ik zelf wel hoe ik straks thuis moet komen. Wat zullen jullie mannen er wel niet van vinden dat jullie de hele zondagavond op pad zijn?”

Een lieve, het zichzelf nog moeilijker makende patiënt die er nooit aan zal wennen dat kunnen ontvangen ook een mooie eigenschap is.
Ik zal haar dan ook maar niet vertellen dat ik aan het eind van de middag alsnog aan m’n plakkende luxaflex ben begonnen.

Advertenties

Responses

  1. Lief blogje, mam! :). En oma verdient het natuurlijk helemaal dat er zo voor haar gezorgd wordt!

  2. Sorry Irene, ze komt er toch achter als ik haar straks je blog laat lezen.
    Haar schuldgevoel wint het van de trots dat je een blogje over haar geschreven hebt. Als ze beter is gaat de uitgeprinte versie in haar tas en laat ze hem vol trots aan haar vriendinnen lezen. Mijn luxaflex wachten ook al maanden op een schoonmaak beurt.

  3. voor zo’n schoonmoeder zorg je toch met liefde

  4. Heerlijk zo’n band met je schoonfamilie. Veel beterschap en dat ze maar snel opknapt. Maar dat zal wel lukken met zoveel zorgzaamheid om haar heen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: