Gepost door: prretje | december 13, 2012

Gastvrijheid

wok1“Meiden, het wordt tijd om weer eens uitgebreid bij te kletsen. Zullen we dat doen tijdens een gezellig avondje wokken?”

Per mail ontving ik een tijdje terug deze uitnodiging. Op goed geluk antwoordde ik een paar keer ‘ja’, noteerde een datum in mijn agenda en vanavond was het dan zover: vijf vrouwen ontmoetten elkaar in Wok Restaurant Oriental in Noordwijkerhout.

Zelf had ik me eerlijk gezegd niet erg in het concept verdiept maar naar wat ik van de anderen begreep, zouden we tijdens onze praatsessie op ons gemak en onbeperkt kunnen wokken. Alle tijd om eerst een rondje ‘Hoe is het met jou?’ te doen. Dat rondje werd een flinke ronde en toen de eersten van hongerklop onderuit dreigden te gaan, stonden we pas op voor ons eerste bordje wok. Wat een alerte service, dacht ik nog naïef, toen dat eerste bordje al werd weggehaald terwijl er nog een verdwaald peultje op lag dat ik eigenlijk nog wilde opeten. Maar afgeleid door allerlei verhalen die heen en weer over de tafel vlogen, vergat ik dit verloren gegane peultje gelijk.
Tijd om nog een bordje te halen. Intussen was het al verrassend rustig geworden bij de oriëntaalse mannen die ingehuurd waren om het door ons uitgezochte eten te wokken. Nog steeds vol trek keerde ik terug bij onze tafel maar na twee happen stokte de adem in m’n keel en vroeg ik me angstvallig af of mijn hapje soms in Glassexsaus was gewokt. Maar nee, overal om ons heen werden de leeg geworden tafels driftig en met een scherp ruikend schoonmaakmiddel afgedaan. En ook om ons gezelschap heen werd er steeds zenuwachtiger heen en weer gelopen. Om dit gegeven vast te stellen had ik een ogenblik opgekeken van mijn maaltijd en dit bleek een kapitale fout te zijn want toen mijn blik weer richting eten ging, bleek mijn bord alweer weg te zijn. Mijn tafelgenoten ging het niet veel beter af en langzaam maar zeker begon dit etentje hilarische trekjes te vertonen.
“We laten ons niet opjagen, hoor. Zijn ze nu helemaal gek geworden?”, riep mijn buurvrouw recalcitrant uit. Deze stoere praat werd volledig onderuit gehaald toen ons vervolgens in het oriëntaals duidelijk werd gemaakt dat we binnen twee uur weer weg hadden moeten zijn. Eten op tijd dus.

Het licht ging uit. Een aantal obers posteerden zich, met hun jas al aan, naast de kassa. Op een holletje probeerden we bij het dessertbuffet nog een bolletje ijs bijeen te schrapen maar de meeste bakken waren al leeg. Onder de vermoeide blikken van de nog aanwezige staf slikten we nog snel een stukje ananas door.

Alsof we in een bizarre film terecht waren gekomen. Waar de één uit ons clubje steeds nijdiger werd over deze oprotformule, wist de ander de tranen van het lachen niet meer te stoppen. Ik checkte voor de zekerheid nog even of er soms iemand met een gele banaan onder het tafelkleed verstopt zat maar toen dit niet het geval bleek, verloste ik iedereen uit z’n lijden door de rekening te betalen.

“Bedankt voor de gastvrijheid!”, wist ik er nog cynisch maar eervol uit te brengen voordat we zo’n beetje de trap naar buiten afgegooid werden. In de vrieskou keken we elkaar nog eens aan en deelden onze conclusie: “Meiden, ’t was weer een historische avond.”

wok

Advertenties

Responses

  1. hahahahahahah niet mokken , lekker wokken

  2. Wat heb je dat weer heerlijk verwoord Irene!!! Petje af!!

  3. Geweldig. Ik denk dat ik na de eerste verbazing ook de slappe lach had gekregen.

  4. Wat raar dat je binnen 2 uur weg moet zijn, wij wokken regelmatig en doen er door al het gepraat meestal 3,5 tot 4 uur over, zonder problemen.

    • Het schijnt een soort concept te zijn. Waar ik overigens nog nooit van gehoord had. En dat ik niemand zal aanbevelen….

  5. De volgende keer eerst vooraf goed informeren. Het is wel om de slappe lach van te krijgen alleen het bijpraten of het wokken komt in gevaar.

    • Ha Henk en Riet,
      Klopt, ik heb me als een dom schaap mee laten voeren naar die tent. Ik heb ’t momenteel zo druk dat ik me er geen seconde in verdiept heb en gewoon ben meegehobbeld. Lekker makkelijk, dacht ik. Maar dít verwacht je natuurlijk ook niet…. Maakt ’t uit, we hebben wel enorme lol gehad ondanks het gebrek aan klantkennis en klantvriendelijkheid….
      Groeten uit Katwijk!!

  6. Te belachelijk voor woorden, die glassex. Wat hebben die lui voor een horecaopleiding gedaan? Alsof ze een sigaret naast je opsteken.

    • Ik denk eigenlijk niet dat ze een horeca-opleiding hebben. Het zal meer een kwestie van slecht betaalde buitenlandse arbeidskrachten zijn.
      Ik kan me haast niet voorstellen dat zoiets standhoudt…: mij zul je er niet meer zien in ieder geval!

  7. geweldig verteld, heb dubbel gelegen en geen woord overdreven!

    • Hé Jac, wat leuk dat je hier ook even een blik werpt. Ben blij dat het de toets van de waarheidsvinding kan doorstaan. Al is dat best ook een beetje triest…. als we niet zo gelachen hadden :-). Volgende keer regelen we ’t beter!
      Groetjes,
      Irene


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: