Gepost door: prretje | november 28, 2012

Leo’s huis

Een mens komt soms in rare en hachelijke toestanden terecht. Tenminste ík wel, bedacht ik me vanmiddag.

Sinds een week woont mijn dochter samen. Met Leo, de goudvis. Niet Leo met een lange é maar Leo op z’n Amerikaans met een ie want Leo is vernoemd naar Leo Thomas McGarry, the Chief of Staff of the White House uit de tv-serie The West Wing.

Leo de goudvis heeft het niet makkelijk. Vorige week is hij op een onbewaakt moment door mijn dochter en een vriendin in een plastic zakje uit een Oegstgeestse dierenwinkel gehaald en vervolgens in een stoffige, te kleine kom gedumpt die al jarenlang vuil stond te verzamelen in de garage van de ouders van de betreffende vriendin. Behalve dat de twee studentes vergaten de kom schoon te maken, spoelden ze ook de erbij gekochte bodemstenen niet uit zodat Leo’s wereld er snel nogal troebel uitzag. Wél schafte het tweetal via internet een Colosseumachtig monument aan dat ze vervolgens ongereinigd en al in de benauwde levensruimte van de vis lieten zakken. Verder zaten ze vooral urenlang zwijmelend naar Leo te staren en hielden elkaar later regelmatig per sms op de hoogte over de verdere ontwikkeling van Leo.

Maar zoals ik al zei: Leo zit niet echt lekker in z’n vel in zijn nieuwe biotoop. Het goede nieuws is dat-ie niet binnen twee dagen onbeweeglijk op z’n rug dreef maar zodra de garantieperiode van 48 uur definitief voorbij was, hing Leo verdacht veel aan de oppervlakte van het water zuurstof te tanken. “Mijn goudvis zit steeds bovenin de kom naar lucht te happen… Denk je toch niet dat de bak te klein is?”, luidde het verontrustende bericht dat ik in het weekend binnen kreeg.

Met gezwinde spoed togen wij naar de dierenwinkel om ons te vergapen aan allerlei modelletjes kommen. Terwijl de aardige juffrouw nog eens benadrukte hoe belangrijk het is dat alles in zo’n vissenhuis goed gespoeld en schoongemaakt wordt en dat er niet teveel eten aan de happende goudvis mag worden gegeven, zag ik mijn dochter al afstevenen op een strakke, stilistisch verantwoorde bak. Niet rond, niet vierkant maar van alles wat en met een groot gat aan de bovenkant. “Ideaal voor Leo en weet je wat zo leuk is?”, zei mijn dochter met een grote grijns. “Hier past er nog wel eentje in. Dan kan ik binnenkort ook Jed aanschaffen.”

En zo kreeg ik de missie toebedeeld om vandaag de behuizing voor Leo en Jed (inderdaad, vernoemd naar Josiah Edward “Jed” Bartlet, the President of the United States uit de tv-serie The West Wing) met de auto op te halen. In de winkel verliep alles gladjes: de kom was er nog, ik betaalde en schuifelde daarna voorzichtig richting uitgang met de breekbare lading veilig in mijn armen. “Zal ik de deur even voor u openhouden?”, vroeg de vriendelijke juffrouw nog. De afstand naar mijn auto was misschien dertig meter en toch scheelde het geen haar of die mooie, nieuwe en stijlvolle bak was van een toekomstig zwemparadijs in een glazen grond mozaïek veranderd. Aan de boom bij de dierenwinkel was een hond vastgebonden. Een grote hond. Een opspringende hond. Een luid blaffende hond. Een hond die ik niet gezien had en waar ik zo ontzettend van schrok dat die kwetsbare lading in m’n armen van schrik loskwam en een kort moment tussen hemel en aarde zweefde. Tot ik, wonder boven wonder, het geheel alsnog klemvast kreeg en zwaar hyperventilerend de auto bereikte.

Aan mij kan ‘t in ieder geval niet liggen als Leo en Jed uit het Witte Huis het straks in hun glazen huis nog niet naar hun zin hebben.

Advertenties

Responses

  1. Enige correcties: de vissenkom was wel degelijk een aantal keer gespoeld door ons, de stenen inderdaad niet (maar dat stond ook niet op het zakje!) en ik heb er de eerste week alles aan gedaan om het Leo naar zijn zin te maken door bijna dagelijks de helft van het water te vervangen en een zuurstofschelp voor hem te kopen! En hij heeft een plant. Hier een foto van Leo in zijn nieuwe kooi: https://twitter.com/maaikevdplas/status/273915471219290112/photo/1. Hij is al hersteld van de verhuizing (was niet zo amused toen ik hem moest vangen in een net…) en zwemt heel vrolijk rond. Nu alleen Jed nog! XD. Bedankt voor dit Sinterklaascadeau en de medewerking! You’ve served at the pleasure of the President.

    • In gedachten salueer ik…. At your service!

  2. Leo leeft dus nog, is de conclusie aan het einde van het verhaal. En wat zal ie blij zijn met ook nog een lavalamp voor het Witte Waterhuis!

    • Haha, en omringd door stapels boeken… Wat een goudvissenleven is dát!

  3. hahaha wat een leuk verhaal


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: