Gepost door: prretje | november 21, 2012

Stil genieten

Zo’n stille middag in de natuur, als de winter langzaam maar zeker zijn intrede doet: ik hou ervan.

In de Amsterdamse Waterleidingduinen (ingang bij pannenkoekenrestaurant ‘De Oase’) is het vanmiddag genieten. Stil genieten.

“Dat je daar nog foto’s van maakt”, is het licht-smalende commentaar als ik later de door mij gemaakte hertenplaatjes laat zien. “Het lijkt wel alsof je naar een of andere kinderboerderij bent geweest.”

Mijn natuurplezier kan me, ook achteraf, door niemand worden afgenomen. Elke keer als het lukt om voorzichtig in de buurt van een hert of ree te komen, ben ik weer zo blij als een kind.

De wandeling in het natuurpark voert langs een eenzaam gelegen duinhuisje.

Langs bijna naakte bomen.

En langs alerte oortjes tussen de bruine bladeren.

Als het zacht begint te regenen, is dat een duidelijk teken om de warmte van de uitspanning op te zoeken voor een beker chocolademelk met slagroom.
Ik zei ’t al: een middag van stil genieten.

Advertenties

Responses

  1. Mooie foto’s, mam! Moeten we ook samen eens doen!

    • Meissie, ik heb nu al zin. Geef een teken en we gaan! xx

      • En daar ben ik weer stil van.

  2. Zeker mooie foto’s. Die foto met die alerte oortjes is wel een topper!

  3. Erg leuk die twee oortjes. Ik vergeet het steeds te vragen maar hoe gaat het nu met je kuit? Loop je alweer als vanouds?

    • Ja, het lopen gaat wel weer goed gelukkig. Ik voel nog wel een soort rare stijfheid en als ik echt die kuitspier strek, is er nog een pijnlijke plek. Maar vooruit, het gaat steeds beter. Na de kerst ga ik weer voorzichtig proberen te volleyballen en misschien ook weer een beetje hardlopen….
      Het scheelt dat ik eigenwijs ben en nog lang niet oud 🙂

  4. Wrijf het je grieperige collega maar in….

    • ….. dan word je tenminste weer snel beter!

  5. Ik liep er gisteren ook met een paar andere dwaze hardlopers. Prachtig zo door de week in het rustige duin. ’t Panneland is nog gezelliger dan de Oase.

    • Ha Piet,

      je zou toch zeggen dat we elkaar nog eens tegen moeten komen. Maar of we elkaar dan herkennen….: ik weet ’t niet. Je loopt in ieder geval hard in een prachtig gebied.

      Met groet,

      Irene

      • Ik had je zelf herkend en dat tijdens het hardlopen. Je liep met een andere dame vlak bij het betonkanaaltje. (Het is een tik van mij hoor, dat ik mensen altijd herken.)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: