Gepost door: prretje | november 8, 2012

Trage gedachtestroom

“Hij zal er weer over nadenken en niet weten wat hij het beste kan doen, me zoetjesaan en op een natuurlijke manier van hem verwijderen of opeens elk contact met me verbreken of doorgaan alsof er niets aan de hand is om me van dichtbij in de gaten te houden, om me te controleren, om elke dag het gevaar van een aanklacht te peilen, dat is een beangstigende situatie, iemand onophoudelijk te moeten interpreteren, iemand die ons in handen heeft en misschien ten val wil brengen of die ons kan chanteren, een dergelijke onzekerheid houd je niet lang vol, daar probeer je hoe dan ook iets aan te doen, je liegt, je intimideert, je bedriegt, je betaalt, je schippert, je ruimt uit de weg, dit laatste is het veiligst op de lange duur – het is definitief – en het riskantst op het moment, ook het moeilijkst nu en later en in zekere zin het duurzaamst, je verbindt je voorgoed met de dood, je stelt je eraan bloot dat die persoon levend verschijnt in je dromen en dat je gelooft geen eind aan hem te hebben gemaakt, en dan voel je opluchting omdat je hem niet hebt gedood of je voelt ontzetting en dreiging en maakt plannen om het opnieuw te doen; je riskeert dat die dode elke nacht rond je hoofdkussen waart met zijn oude lachende of knorrende gezicht en zijn ogen, die eeuwen geleden of eergisteren werden gesloten, wijdopen, dat hij je vervloekingen en smeekbeden toefluistert met zijn onmiskenbare stem die verder niemand meer hoort, en dat de taak je altijd onaf en uitputtend zal voorkomen, een eindeloze bezigheid die je elke morgen wacht voordat je wakker wordt.”

Dit is zo’n beetje de gemiddelde zinslengte in de roman ‘De verliefden’ van de Spaanse schrijver Javier Marías.

Het denken in actie, zo is Marías proza wel omschreven. Een manier van schrijven, waarin een minimum aan handelingen wordt verbonden met een maximum aan gedachten. Anders gezegd: er gebeurt nauwelijks iets, alles gebeurt in het hoofd van de verteller. In wijdlopige, intelligente en wondermooie beschouwingen boort Marías via omtrekkende bewegingen grote levensthema’s aan zoals de dood en het verlies van een geliefde, het verlopen van de tijd en de verliefdheid.

Mijn boekenclubmaatjes waren van de week niet onverdeeld enthousiast over deze roman. “Allemachtig, het lezen van dit boek kostte me zoveel energie”, hoorde ik. En een ander: “Laat ‘t nu maar afgelopen zijn met al die uitweidingen, zijsprongen en herhalingen en laat er eindelijk eens wat vaart in het verhaal komen.”
En ik? Ik liet me volledig meeslepen door die lange, iets aarzelende zinnen van de gedoodverfde Nobelpijswinnaar Javier Marías. Als een soms redelijk druk persoon werd ik helemaal rustig van dit boek en liet ik me heerlijk drijven in al die wijsheid uitgesmeerd over zoveel bladzijden. Een trage en stroperige gedachtestroom vol passie en wantrouwen, vol leugens en liefde, over de zaken van het hart: puur genot.

Ik ben eigenlijk wel een beetje verliefd geworden op ‘De verliefden’ en op die eigengereide schrijver die mij onderdompelde in de grote raadsels van het menselijk denken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: