Gepost door: prretje | oktober 22, 2012

Geel blad

De okergele jas van de boom voor m’n huis geeft een duidelijk signaal af: ook aan de kust is de herfst ingetreden. Voor mij zijn herfst en een vleugje melancholie onafscheidelijk. Maar dat kun je ook anders zeggen.

De eenzame en zijn hart (door Martinus Nijhoff)

Toen ‘k door de stad ging langs een tuinmuur zeeg
Een dor blad op mijn schouder. ´t was October.
De gracht rimpelde onder ´t gebroken koper
Der blaren. De avondlucht was hoog en leeg.

Mijn hart, wij hebben eenzaam met elkaar
De langzame seizoenen door geloopen.
Maar dit seizoen, vriend, is zoo ijl en open:
En jouw voorzichtig kloppen is zoo zwaar

Ik bleef dicht aan den grond. Ik greep met dorst
Omlaag, zooals een wortel ´t gras ingrijpt,
En ´t opgezogen sap heeft jou gerijpt,
Nu kun je heengaan, bonzer in mijn borst.

Jij bleef een geel en altijd bevend blad,
Goddank, nu kan je vluchten uit de stad.

Uit: Verzamelde gedichten (Amsterdam: Prometheus/Bert Bakker 1995) p. 198

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: