Gepost door: prretje | oktober 16, 2012

Gezellig

Mijn schoonfamilie en eten is een apart verhaal.

Wie nu denkt dat hier een story volgt over het probleem van zwaarlijvigheid binnen de clan, heeft ’t volledig mis. Elke deelnemer van de familie verkeert in de gelukkige positie een min of meer normaal postuur te hebben. Toch is het onderwerp ‘eten’ een van de meest behandelde thema’s op een dag.
Want wie lekker eet, heeft ’t gezellig. Na jarenlange studie denk ik dat deze verklaring het dichtst in de buurt komt. “Kom op, neem nog een hapje. Doe niet zo flauw, het gaat er niet om of je trek hebt of niet, maar we hebben nu vakantie en het is gezellig.” En dat betekent dat als we even met elkaar zitten, het de gewoonste zaak is dat er iets te babbelen, knabbelen of anderszins weg te slikken is.

Koffie met speculaastaart in oma’s huis op wielen, een lunch met nog een paar verdwaalde kippenpootjes of zalm en dan is het ineens droog. Half twee en de hoogste tijd om in beweging te komen en de fietsen richting Doorn te brengen. Door het bos, langs boerenerven en romantische huisjes.
“Wat eet jij vanavond?”, vraagt mijn schoonmoeder. “Nou”, gaat ze verder, “ik heb nog een kilo rundvlees bij me dus dat is meer dan genoeg om ook voor jullie morgen uienhachee te maken.”

Na nog niet eens op de helft te zijn van ons 40 kilometer tellende rondje, is het ‘bakkiestijd’. “Ja hoor, doe mij maar appeltaart erbij. En er zit toch wel echte slagroom bij, hè, en niet van die namaak-inzak-room?”, informeert m’n zwager voor de zekerheid.

Als we na een mooie route om kwart over vijf weer op de camping arriveren, schijnt het herfstzonnetje nog op het veld. Tafel uitgeklopt: bockbier erop, een bakje pinda’s, een schaaltje wokkels en hé, daar komt m’n schoonzus met een papieren zak. “Jongens, ik heb even een bitterballetje gehaald. Lekker aan het eind van de middag.” En terwijl het ene na het andere hapje in een mond verdwijnt, landt nonchalant de ‘ergens gelezen’ mededeling op tafel dat vrouwen die te dik zijn wel 30% meer op kanker hebben.
Wanneer het buiten te koud wordt, breken we op. “Ik denk dat ik geen zin meer heb om te koken”, zegt m’n andere schoonzus. “Misschien dat ik die gasten straks om een patatje stuur.”
Ik wacht nog een tijdje en kook dan braaf een aardappeltje, boontjes en een stukkie vlees maar als ik het bescheiden bordje presenteer, hoor ik een diepe zucht: “Ik had eigenlijk niet meer hoeven eten.”

Hoewel het me af en toe lukt om stiekem te spijbelen, prik ook ik vanzelf een extra balletje mee. Nog drie dagen duurt deze obesitour en dan ga ik vrijwillig op rantsoen. Een stuk minder gezellig natuurlijk maar dat neem ik graag op de koop toe.

Advertenties

Responses

  1. Hilarisch

  2. om jaloers op te worden :)) zuk lekker eten en dan zo slank blijven


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: