Gepost door: prretje | oktober 15, 2012

Geluk

“Mevrouw, wat heeft u een stoere, bruine laarzen aan”.

Ons gezelschap heeft zich vandaag opgedeeld. Een viertal is vertrokken naar de ijsbaan in Nijmegen, m’n zoon heeft zich verschanst in de caravan en het overige kwartet waagt zich aan een rondje van 35 kilometer op de fiets.

Aan het eind van het tourtje Veenendaal – Amerongen strijken we neer op ons favoriete koffieterras in het laatste plaatsje. Als ik, na een heerlijke appeltaart met vanillesaus en cappuccino, naar binnen hobbel om te betalen, valt de bovenstaande opmerking voor m’n voeten: “Mevrouw, wat heeft u een stoere, bruine laarzen aan”.
Ik kijk op naar de spreker van deze woorden en zie een gedistingeerde man van een jaar of tachtig, keurig in het pak, een smal snorretje op de bovenlip, heldere en opmerkzame ogen. Hij zit achter een houten tafeltje met zicht op iedereen die het etablissement binnenkomt en verlaat, een glas witte wijn voor zich.
“O”, zeg ik, “ze zijn al oud maar ideaal voor een herfstvakantie in het bos.”
“Mag ik vragen waar u verblijft?”, wil de man weten.
“Ja hoor”, antwoord ik, “op een camping in Leersum.”
“Aha”, reageert de man meteen, “ik woon ook in Leersum maar gelukkig in een echt huis en niet in zo’n…, hoe heet zo’n ding ook al weer?”
“Caravan?”, vraag ik behulpzaam.
“Precies, dát bedoel ik. En waar wóónt u dan, mevrouw?”
“Ik woon aan zee”, vertel ik de man. “Alweer dertig jaar en in die tijd ben ik behoorlijk verliefd geworden op de zee en het strand. Maar ik vind zo’n week in het bos ook heerlijk, daar kan ik echt van genieten.”
Hij denkt even na.
“De zee is inderdaad mooi”, geeft hij toe. “Maar ik ben toch het gelukkigst in het bos.”
“Dan woont u op de goede plek”, zeg ik tegen ‘m.
“Da’s waar”, glimlacht hij, “hoewel ik eigenlijk vind dat een plaats niet het verschil maakt. Geluk zit in je hart. Waar je ook bent. Als je gelukkig bent, kun je overal genieten.”
De serveerster geeft me het wisselgeld terug. Ik aarzel en moet de neiging onderdrukken bij de man aan het tafeltje te gaan zitten, een glas wijn te bestellen en verder te praten. Maar het gezelschap buiten wacht op me. Ik loop naar de man en geef ‘m een hand.
“Ik wens u een goede dag, meneer.”
Hij knikt me toe. “En ik u, mevrouw met de stoere, bruine laarzen.”
Ik voel dat zijn vriendelijke ogen me volgen als ik moeizaam naar buiten loop.

En het is vreemd maar terug op de fiets geniet ik nog meer.

Van die zwammen aan een stam.

Van die grote hoeden.

Van die rode met witte stippen.

En van dat gezellige kringetje in herfstsfeer.

Advertenties

Responses

  1. Irene , je hebt me blij gemaakt maakt dit “verhaal”….
    en de prachtige foto’s.
    Grote groet,
    Ria van Eck.

  2. En hier wordt het bewijs geleverd dat ik niet de enige ben die weirdos aantrekt, :P. Het is blijkbaar een genetische afwijking. Mooi om te horen dat jullie het zo leuk hebben! 🙂 Kus!

  3. Heerlijk die bijzondere onverwachte ontmoetingen. Ik had laatst tijdens rondje hardlopen zo’n ontmoeting. Uiteindelijk geheel onverwachts 20 min. in het gras een heel leuk gesprek gevoerd met een vrouw die hier ergens op vakantie was en zelf een rondje fietste. Ik koester zulke momenten.

  4. Wat een prachtige foto’s!

  5. Ik zou bijna zeggen: Vijftig tinten herfst.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: