Gepost door: prretje | september 16, 2012

Bloggen

Mensen vragen me regelmatig waarom ik een blog schrijf.

Ik heb daar niet echt een toereikend antwoord op. In wat vage bewoordingen probeer ik altijd duidelijk te maken dat ik het vooral leuk vind om een stukkie te schrijven.

In de zaterdagbijlage van Het Parool kwam een veelgelezen blogger met een andere verklaring.
“Ik blog als therapie”, zei hij.

Misschien is dat wel een serieuzer en afdoender antwoord.

Advertenties

Responses

  1. Irene, jouw blogs werken als een medicijn voor mij. Daarom..vooral doorgaan ermee

    • Dank je, Tim, wat aardig gezegd….

  2. Therapie. Je hoofd raakt er wel lekker leeg door. Het is ook een vorm van verzamelen zonder dat het een rommel wordt. Het is goochelen met taal. Het is stilstaan bij, vooruitgaan met, glimlachen, ontmoeten, willen weten, nieuwsgierigheid, en vooral: doorgaan met leven.

    • Mooi gesproken, Leendert. Dat is ’t allemaal!

  3. Ik heb dit ook zo bemerkt tijdens onze fietsvakanties, even ’s avonds nog een stukje schrijven. Wij hadden hier beiden behoefte aan. Hoewel ik helemaal niet behept ben met enig schrijverstalent, trek ik mij daar weinig van aan.

    • Weet je, niemand hoeft het te lezen: het mag! Dan hou je het leuk voor jezelf, toch?

      • We hadden ze ondergebracht bij waarbenjij.nu.;-) Maar vrienden en familie konden het wel waarderen. Het is inderdaad ook een manier om de indrukken van de dag te verwerken.( in dit geval reisverslag). Wat jij echter schrijft is kunst. Ga maar fijn zo lang mogelijk door.

  4. jouw blog is de beste manier om de dag te starten , vaak met een glimlach en soms met een nadenkertje.
    denk alsjeblieft niet over stoppen , kun je niet net zoals Dick een boekje gaan uitgeven?

    • Dank je wel, Elly, en nee hoor: ik ga gewoon lekker door zolang ik het zelf leuk vind. Maar een boekje???? Nou, eerlijk gezegd geloof ik niet dat iemand daar op zit te wachten en ik kan ’t weten: er zijn al zoveel boeken….

  5. Ik zou op deze vraag geen antwoord weten, dus ben ik blij dat die niet aan mij is gesteld. Hoewel ik natuurlijk min of meer werd gedwongen om te gaan bloggen door de auteur van deze blog – maar dit terzijde. 🙂
    Bloggen als therapie vind ik een vreemd argument – want dan kan je toch net zo goed gewoon een dagboek bijhouden. Wat ik zelf schrijf blijft moeilijk voor mij. Ik wil geen kroniek van mijn dagelijks leven optekenen, want ten eerste vind ik herkenbaarheid niet interessant, maar ten tweede, en dat is veel belangrijker, schendt je dan de privacy van anderen.

    Daarom beperk ik mij tot observaties en het uitdiepen van gebeurtenissen en belevenissen die ik belangwekkend of op z’n minst bijzonder vind. Maar de mij zelf opgelegde discipline om er minimaal één per maand te schrijven, heb ik onlangs voor het eerst niet gehaald. Laten we hopen dat het geen teken aan de wand is. Waar ik mij ook niet toe kan zetten, is het vertalen van mijn blogs in het Nederlands. Een voornemen dat al maanden op de agenda staat, maar altijd met tal van excuses wordt afgeserveerd. Ik hou niet van de Nederlandse taal. Zo hard, en de poëzie moet je erin beitelen om het aangenaam te laten klinken. Geen taal waarmee je mooiere volzinnen kan maken, geef ik toe, maar daarin schuilt gelijk de beperking. Want zodra je iets van het Engels in het Nederlands omzet, heb je 25 procent meer woorden nodig.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: