Gepost door: prretje | september 8, 2012

Buitenplaatsen

Het is een feit dat ik graag naar buiten ga en nieuwe dingen wil zien en ontdekken.
Als het vanochtend heerlijk weer is en bovendien ook nog Open Monumentendag met dit jaar als thema Groen van Toen, ben ik dan ook niet te houden. “Weet je wat we doen?”, zeg ik tegen de man die altijd een zetje nodig heeft. “We gaan op de fiets richting Heemstede om een mooi tochtje te maken en dan pakken we tegelijkertijd een paar buitenplaatsen mee want 2012 is ook nog eens Jaar van de Historische Buitenplaats. Goed idee?”
“Als je maar niet denkt dat ik elke weekend zoiets ga doen want ik heb mijn rust hard nodig”, zucht hij lichtelijk dramatisch. Maar als hij aanstalten maakt om mee te gaan, zwijg ik wijselijk.

Fietsend over de Manpadroute komen we bij Landgoed Leyduin aan, eigendom van Landschap Noord-Holland. Bij Villa Leyduin, het hoofdhuis op de Buitenplaats, houden we even stil en nemen een kijkje binnen. Een rijksmonument en in goede staat van onderhoud, maar leeg. Prachtige kamers, voornamelijk gevuld met ruimte. Een flyer biedt duidelijkheid: de particulier die de villa huurde heeft de overeenkomst beëindigd en landschap Noord-Holland beraadt zich nu op een nieuwe bestemming.

Na een buitenlunch bij Brasserie Vogelenzang staat buitenplaats Huis te Manpad op het programma. “Jullie kunnen kiezen”, laat de huidige bewoner, ook een particuliere huurder, het toegestroomde publiek weten, “óf je gaat met de professionele gids mee, óf met de vrouw die op details let, óf je kiest voor het saaie verhaal van mij.” Wij nemen de saaie gok maar vermaken ons uitstekend bij zijn vertelling. “Zien jullie dat bergje daar? Dat was vroeger een ijskelder maar nu ligt de vorige bewoner van het huis, Jan Visser, er begraven, én zijn vrouw, én…”, zijn stem gaat iets omhoog en een lachje plooit z’n lippen, “én haar minnaar. Kijk, dát weet ik dan weer.”

In ons groepje loopt de restaurateur mee van de beelden in de tuin die juist deze week zijn teruggeplaatst na een opknapbeurt.

“Deze vaas vonden we ergens begraven in de tuin, helemaal groen uitgeslagen. Het was een hele klus maar kijk eens hoe mooi-ie weer is?”

Het huis straalt rust en allure uit en tijdens de wandeling in het omringende park in Engelse landschapsstijl wanen we ons in een ver verleden. De geschiedenis van het Huis te Manpad gaat niet voor niets terug tot de periode van 1634 – 1640.

Als er vanuit de menagerie annex theehuis ook nog eens sfeervolle muziek de tuin instroomt, is het plaatje compleet. “Fijn dat we even mee mochten genieten”, bedank ik na afloop onze sympathieke rondleider.

Volgend weekend zit de man die altijd een zetje nodig heeft, met z’n racefietsbroeders in de Ardennen. ’t Is te hopen dat-ie daar aan z’n welverdiende rust toekomt want op je gemak een buitenplaats bezichtigen is werkelijk een slopende bezigheid: dat houdt alleen een standbeeld vol.

Advertenties

Responses

  1. Heerlijk “subtiel” dat laatste stukje.
    Denk dat jullie alletwee hebben genoten , alleen jij schrijft erover en de man van het ” zetje” laat het zo.
    Mooie sfeer foto’s .
    Grote groet,
    Ria van Eck.

  2. Haha Ria, je hebt helemaal gelijk! Alleen toegeven dat iets leuk is…., da’s een tweede. Gelukkig heb ik een doorzettingsvermogen waar je U tegen zegt.
    Met groet,
    Irene

  3. Ik heb het met Dick te doen. Moet hij volgende week aan z’n maten vertellen dat hij verplicht aan cultuur moest doen van z’n vrouw. Even voor alle duidelijkheid: mannen doen niet aan cultuur. Tenzij je tegenover een oud gebouw op het terras onder het genot van een goed glas de gevel kunt bewonderen. Cultuur is voor dames van middelbare leeftijd zonder kinderzorg. Ik kom wel eens in ’t Teylertje naast het Teylers Museum, en het is altijd weer vermakelijk om daar tegen sluitingstijd van het museum de mensen te zien binnendruppelen. Recht afgeknipt grijs haar met pony, metalen brillen uit 1975, vormloze vaal donkerroze Hema jacks, en een gidsje in de hand. Voilà, de demografie van de cultuurlavers. Na mijn bezoek aan Wenen lang, lang geleden, waar ik een OD aan cultuur opliep, heb ik een ferm besluit genomen. Ik moet mijzelf in acht nemen. Say no tegen cultuurparticipatie. Als man dan.

    Maar nu zonder gekheid. Brasserie Vogelenzang, mocht je op het terras eten? Vorig jaar rond deze tijd maakte ik daar mee dat mensen die buiten wilde eten, maar binnen moesten gaan zitten. Want aan het buiten serveren van gerechten, daar begonnen ze niet aan.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: