Gepost door: prretje | juli 30, 2012

Communicatie

Dat communiceren met pubers geen sinecure is, weet ik uit ervaring.

Daarom wachtte ik gisteren bewust totdat de gamevrienden van mijn zoon naar huis waren voordat ik mijn huishoudelijk verzoek aan ‘m voorlegde. In alle rust en aandacht vroeg ik:
“Zou jij morgen, als ik aan het werk ben, de slaapzak die ik voordat ik wegga in de wasmachine doe, eruit willen halen en op het wasrek op het balkon willen hangen?”
Hij keek me ongelukkig aan.
“Dat ga ik vergeten”, voorspelde hij al bij voorbaat.
Ik wilde antwoorden dat dat ongeveer het enige was waar-ie de hele maandag aan zou hoeven denken maar slikte het op tijd in. “Als ik nou eens een briefje op tafel leg om je eraan te helpen herinneren, zie je het dan zitten?”
Een instemmend gebrom deed mij geloven dat deze opdracht goed zou komen.
“Moet ik het een en ander nog even laten zien?”, controleerde ik voor de zekerheid nog even, maar nee: dát was niet nodig.

Vergeet je de slaapzak niet op het balkon te hangen?, kalkte ik dus vanochtend op een briefje dat ik op tafel legde.

“Hoe kan ’t nou gebeuren dat de droge ongewassen slaapzak op het balkon hangt terwijl het natte en gewassen exemplaar nog tegen de wand van de wasmachine hangt”, vond ik daarom vanmiddag na thuiskomst een redelijke vraag.
“Hoe kan ik dat nou weten, als jij niet op dat briefje schrijft dat ik die slaapzak uit de wasmachine moest halen. Dat kan ik toch niet ruiken? Ik vond het al raar dat ik dat droge ding op het rek moest gooien…”, luidde de verontwaardigde wedervraag.

Zoals ik al zei: duidelijk communiceren met pubers is een dingetje. En als er een onderdeeltje uit een opdracht ontbreekt, dan kun je menselijkerwijs ook niet verwachten dat een verzoek goed wordt uitgevoerd. Dom, dom, dom. Van mij.

“Nog wél bedankt dat je de vuilcontainer weer in de tuin hebt gezet”, gaf ik ons gesprek een positieve draai. Dat leek me in ieder geval helder gezegd.

Advertenties

Responses

  1. You have created a moron.

    • Nee jo, ’t komt allemaal goed maar het heeft gewoon wat tijd nodig om de hersencellen allemaal gelijktijdig te laten werken….

  2. Als ik dit zo lees, dan vraag ik me af of dat ooit gaat lukken. Alle drie tegelijk????

    • Leo, wees eerlijk, was jij altijd even alert en scherp toen je net zestien was…., of ben je dat vergeten? Nou ja, misschien was je inderdaad iets vlotter, dát kan.
      Ik heb voor de toekomst het volste vertrouwen in m’n zoon: we komen er wel!

      • Hoi Irene, mijn opmerking was sowieso niet fout bedoeld, en lag een beetje in lijn met het commentaar van Maaike.

        Of ik scherp was, dat weet ik niet meer. Wel was ik behoorlijk dwars, dat is zeker. Niet iets waar ik achteraf heel trots op ben, maar het was toen even niet anders.

        Ik ben het helemaal met je eens: Wat er in zit, komt er (ooit) uiteindelijk ook uit, en dan is het goed.

    • Hé Leo, ik had ’t ook niet als een foute opmerking opgevat, hoor. Leuk te lezen dat je zelf achteraf kunt zeggen dat je af en toe behoorlijk dwars was…, ik ben benieuwd of ‘die verstrooide’ van mij er ooit achterkomt dat hij een ‘vergeetachtige periode’ doormaakte.
      En wat Elly zegt is waar: ik moet er meestal vreselijk om lachen en da’s het beste.
      Uiteindelijk komt ’t vast goed, Leo 🙂

  3. Irene, mag ik je één ding smeken? In de boekjes van Pietje Bell ‘brommen’ jongens. Die zijn in 1920 geschreven, of daaromtrent. Of in de avonturenboekjes die ik als jongen las in de jaren zestig. In 2012 mogen ze mompelen, binnensmonds praten, voor zich uit lullen, fluisteren, lispelen, schreewen, praten, keivet chillen, protesteren, zwijgen, je niet serieus nemen. Maar niet brommen. Want dan krijg je dat, dat gedoe met die slaapzakken. Ik kies dus zijn kant.

    • Er is geen enkel woord dat de lading beter dekt dan brommen. Want dat doet-ie, met die zware stem: een soort onverstaanbaar brommen. Zoals een bromfiets. Dus ja, je doet ’t er maar mee…
      Overigens heb ik geen Pietje Bell-trauma opgelopen in mijn jeugd, zoals jij blijkbaar: ik heb er nooit eentje gelezen.
      Wel goed dat je zijn kant kiest….!

      • Die eer gaat naar Chris van Abkoude. 🙂

  4. De kleine keizer? Lekker ding!

  5. hahaha zo herkenbaar , en weet je met humor los je zoveel puber problemen op .
    Als ze later groot zijn kun je zo heerlijk erom lachen

    • Da’s helemaal waar, Elly, en dat probeer ik ook zeker te doen. Maar je blijft je soms verbazen….

  6. Wij hebben gezegd dat het V-woord (vergeten) zeggen een dubbeltje betalen betekend. Ik heb het nu pas twee keer gehoord en zij wordt vrijdag 16. Haar broer in september 14 dus communicatie met pubers ik weet er alles van. Heb ook delen van het enige echte puber opvoedboek gelezen en een presentatie van Marina vd wal, dan denk ik we doen het niet zo slecht. Fijne dag verder, groeten Sophie.
    Ps heb weer genoten van je vakantieverslag.

    • Voorlopig word je nog niet rijk van dat stel, zo te lezen… Da’s dan weer een nadeel 🙂

  7. Dit herken ik! Alleen niet van een puber. Nouja…… 😛

    • Tsja, ik heb een vaag vermoeden over wie je hebt…
      Succes Marita, jij zult ’t niet makkelijk krijgen 🙂

  8. Zo herkenbaar. Die twee van mij zeggen dat ik een briefje moet klaarleggen. Dan doen we het echt mam! Zo gezegd zo gedaan. Kom thuis van mijn werk, liggen alle twee op de bank en er is niets gedaan. Krijg als commentaar:” moet je een briefje maken”. Er lag een A4 op een plek waar ze niet om heen konden.!! Ze doen zich bij voorbaat al vrijpleiten door te zeggen dat ze niets zien. Enfin ze zijn nu 21. Er komt een tijd dat we hierom dubbel liggen van het lachen.

    • Lachen, dus jij werkt ook met briefjes. Het is ook overal hetzelfde… en als je dan de onaflaatbare energie ziet waarmee er urenlang gegamed wordt, dan ben ik bang dat onze ‘opdrachtjes/voorstellen/verzoeken’ ook niet al te boeiend zijn voor de doelgroep 🙂

  9. Communicatie is een moeilijk ding. Het lijkt gemakkelijk, maar … Als die communicatie dan nog in volle pubertijd moet, succes. Op dat ogenblik wonen de pubers op een andere planeet. Hun communicatie is anders, hun denken is anders en het centrum van het heelal is hun wereld. Maar gelukkig luisteren niet zij niet zo zeer naar ons, ze kijken vooral wat wij doen. Daar leren ze van. Als ze dan wat vergeten, is het omdat vergeten mag in hun wereld, want de “leidinggevenden” vergeten ook en maken er geen drama van. Het zal wel loslopen. Eva Joos. http://www.goaltrainingen.nl


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: