Gepost door: prretje | juli 20, 2012

Preekstoel

Vrijdag 20 juli, Jørpeland

Eigenlijk moet je in een verhaaltje naar een hoogtepunt toewerken maar vandaag begin ik er gewoon een keer mee. Met een letterlijk hoogtepuntje van 604 meter. En met ons óp dat hoogtepunt.

Iets over tien uur zetten we vanochtend onze eerste stap op weg naar de Preikestolen. Op alles voorbereid qua kleding en schoeisel en met de nodige proviand in de rugzak.

Een klim- en klauterpartij van 2,5 uur heen over de kliffen en van 2,5 uur terug over de heuvels.

“Mam”, fluistert m’n zoon na een kilometer zwaar en hijgend klimmen, “als hier wat met papa gebeurt, dan zijn we echt de klos, hè.” Ik weet het. Bewust voeren we het tempo niet te hoog op en weten dat de tijd onze bondgenoot is. “We hebben de hele dag voor ons en kunnen alles op ons eigen tempo doen.”

De man met hoogtevrees heeft het niet alleen moeilijk met klimmen. “Ga weg bij die rand, stelletje gekken.”

Steeds vaker zien we in de diepte het water van de woeste Lysefjord.

Na een duizelingwekkende tocht zien we ‘m dan eindelijk in het echt: die beroemde preekstoelrots. Een vooruitstekend rotsplateau dat loodrecht afloopt naar de 604 meter lager gelegen fjord. Mijn zoon en ik willen er ook op en dan is het altijd handig dat de derde voor geen goud mee wil: op een veilige afstand inzoomen met m’n fototoestel kan dan juist weer wel.

We houden ons in: bungelen niet met ledematen over de rotsrand, schuiven niet op ons buik tot de afgrond. Het spannendste dat ik doe was zwaaien maar zelfs dat levert al een paniekerige terechtwijzing op.

Een picknicklunch op veilige afstand gaat goed maar een zucht van verlichting is duidelijk hoorbaar als de terugtocht aanvaard wordt.

Maar dan gaat ’t zelfs nog iets hoger waardoor je van bovenaf kunt neerkijken op de Preikestolen.

En op al die kleurige miertjes.

Om kwart over drie zijn we weer onderaan het preekgestoelte. Gelukkig en met trillende beenspieren.

Advertenties

Responses

  1. Ik was wel even op mijn buik naar het randje geschoven… #mietjes

    • Dan hadden we je vader naar een gekkenhuis kunnen afvoeren of z’n bloeddruk was zo hoog geworden dat die kunststofaorta ’t ook niet had gehouden 🙂

  2. Adembenemd mooi. Ik zag foto’s van de Trollstunga waar mensen met de been over de rand zaten. Irene, kijk eens goed naar foto #7 van bovenaf. Daar is iets heel raars te zien. Waarom heb jij het hele eind het hoofd van een vrouw meegesleept, en het daar tussen je voeten neergelegd?

    • Ja, je moet je trofeeën nu eenmaal tonen 🙂
      Nee hoor, aan de andere kant zat nog een iets lager gelegen richeltje waar mensen zaten. Helemaal rechts zie je nog een man met een fototoestel die ook op die richel zat. Op de eennalaatste foto kun je dat hoogteverschilletje op het plateau ook zien.

  3. Het water bij jullie in Noorwegen zal een stuk schoner zijn dan in NL aan de kust: http://www.ad.nl/ad/nl/1007/Reizen/article/detail/3289881/2012/07/21/Rioolwater-in-zee-negatief-zwemadvies.dhtml

    Fijne vakantie verder!!

    • Schoon….! Echt ongelofelijk, je kunt vaak tot de bodem kijken, zo helder.
      In Katwijk is het soms zwemmen tussen de drollen. Mij niet gezien!

  4. Wat een prachtige foto’s!! Geniet helemaal mee vanaf hier!

    • Da’s mooi, Tilly. Het is natuurlijk niet richting zuiden maar wie weet, kom je zo ook nog eens in de verleiding noordwaarts te trekken. Het is de moeite meer dan waard!

  5. Mijn man en ik hebben er onderlangs gevaren ,ook een schitterende ervaring !

    • Beste meneer en mevrouw Kemper,
      Ik heb de bootjes inderdaad, ver beneden ons, in de fjord zien varen. Goed voor te stellen dat dat ook een geweldige ervaring was. Zo te lezen aan uw enthousiasme hebben we allebei genoten van Noorwegen.
      Leuk dat u de moeite nam te reageren. Met vriendelijke groet,
      Irene van der Plas

  6. Mijn man Simon en ik, Dorrie, zijn in juni dit jaar de Preikestolen op geweest. Tegelijk met ons liep een groep van 400 Eerste Hulp artsen vanuit de hele wereld. Zij hadden een symposium gehad en de klim was hun afsluitend uitje. En als extraatje was er ook nog een demonstratie met de Eerste Hulp helikopter. We voelden ons behoorlijk veilig. Als er iets gebeurde, was hulp dichtbij.

    • Beste Dorrie,
      Dat zijn wel heel aparte omstandigheden waaronder jullie omhoog zijn geklauterd. Ik snap goed dat jullie je niet veiliger hadden kunnen voelen…
      Gelukkig hebben wij het, zonder EHBOartsen, ook goed gered en heel erg genoten van Noorwegen. Om zeker nog eens terug te gaan.
      Leuk dat je deze anekdote met ons wilde delen. Met vriendelijke groet,
      Irene van der Plas


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: