Gepost door: prretje | juli 19, 2012

Mannen met beperkingen

Donderdag 19 juli, Jørpeland

Vandaag zijn we precies twee weken onderweg. Aan de ene kant vliegt de tijd voorbij, aan de andere kant (die waar m’n dochter zit) voelt het ook best al lang. Toch kán en wíl ik nog niet naar huis als ik niet eerst even op de preekstoel heb gestaan.

Bovenaan mijn Noorse verlanglijstje staat al tijden met stip de wandeling naar de spectaculaire Preikestolen, een loodrecht stuk rots dat ongeveer 604 meter boven de Lysefjorden uitsteekt en dat een overdonderend uitzicht moet bieden. Langzaam maar zeker zijn we met een omtrekkende beweging in de buurt gekomen van deze bezienswaardigheid in Rogaland.

Vandaag schepen we weer twee keer in op een veerboot, rijden onder fjorden door en belanden uiteindelijk op de mooie Preikestolen Camping. Juist, slechts vier kilometer van dat beroemde stuk steen.
Als het morgen goed weer is, moet ’t er maar van komen. Dat het geen zondags loopje maar een zware klim wordt, is intussen bij beide mannen ook doorgedrongen. Alle twee voeren aan een ernstige beperking te hebben. De oudste houdt meer van fietsen, heeft een kunststof aorta, gekneusde ribben door een val van zijn racefiets, last van hoogtevrees en ‘t schiet vaak in z’n rug. De jongste komt niet verder dan de mededeling dat-ie vooral graag lui is.
We gaan zien hoever we komen. Plan B hou ik voorlopig nog even achter de hand. Elke middag landt er namelijk een helikopter op de camping om mensen die de klautertocht fysiek te zwaar vinden, in een paar minuten naar de rots te vliegen. Als de mannen met beperking door de lucht aanvallen, kan ik tenminste te voet in een stabiel tempo omhoog.

“Irene….. als wij hier nu geld inzamelen, kunnen jullie daar dan niet blijven? Ik vind je verhalen en foto’s zo heerlijk voor het slapen gaan”, luidt een aardige reactie op m’n weblogverhalen over Noorwegen. Ik zat net na te denken over dit originele voorstel toen ik in de campingbrochure de volgende zin tegenkwam: “De eigenaren van deze camping willen de komende jaren met pensioen en zoeken iemand die deze camping wil overnemen. Serieuze gegadigden kunnen bij de receptie een afspraak maken met de eigenaar.”
Toeval of niet, maar het gaat ‘m niet worden. Daarvoor is het weerwoord van m’n dochter op het eerste idee te duidelijk: “Luister niet naar de bovenstaande reactie, mam! Ik wil jullie terug.”

Nog even de preekstoel op en een paar dagen in het uiterste zuiden, dan gaan we weer eens aan huis denken. “Meissie, je krijgt ons terug!”

Advertenties

Responses

  1. Heel goed! XD

  2. Schitterende foto’s weer, vooral de eerste en laatste. Helaas zal Noorwegen altijd wel een financiële illusie blijven voor mij. Laat de mannen lekker met de heli gaan, ook dat zal een ervaring zijn om nooit te vergeten.

  3. Ik zal je blog ook missen nu we op vakantie gaan, ma ook, bijna dagelijks komt ze en leest je verhalen dan hard op voorop voor. Veel plezier nog! En Maaik voor dat je het weet zijn ze weer terug. Tot over drie weken.

  4. Als je zo vroeg aan het tikken bent gaat het wel eens mis, hardop moet het zijn en voorop slaat nergens op. Maar je snapt vast wat ik bedoel.

  5. Die knuffel straks bij thuiskomst….. :))))

  6. Hoi Irene
    Ik geniet al een paar weken mee van jouw reis door Noorwegen, een tocht van herkenning! Alleen jouw foto’s zijn veel mooier. Als ik de verhalen lees en de foto’s zie gaat het toch weer kriebelen, Noorwegen moet maar weer eens of het reis verlanglijstje. Geniet van de wandeltocht naar de Preekstoel, hij is het meer dan waard! En lang niet meer zo zwaar als 35 jaar geleden, de paden zijn verbeterd en wij hebben zelfs mensen op ballerina’s naar boven zien gaan (zonder helikopter).

    • Hé Stieneke,
      Wat leuk te lezen dat jij ook zo’n Noorwegenfan bent. Van die wandeltocht hebben we ontzettend genoten. Het was soms een lekkere glibberpartij want het is hier de afgelopen weken nogal nat geweest maar het weer was nu goed en met een helder zicht. Ik heb zeker 10 mensen zien vallen: op hun kont, op hun rug. Niets dramatisch gelukkig maar het is wel grappig dat de uitroep bij een uitglijder in iedere taal zoiets is als: Oei!
      Als je nog twijfelt, zeker weer gaan: het is een prachtig land!
      Leuk iets van je gehoord te hebben en graag tot september,
      Met groet,
      Irene


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: