Gepost door: prretje | juli 12, 2012

Sprookjestrein

Donderdag 12 juli, Flåm

Noorwegen is behalve van het ongekend natuurschoon ook bekend vanwege de talloze sprookjes en mythologische figuren. Een combinatie van die twee ontmoetten wij vandaag tijdens een adembenemende treinreis over de Flåmsbana.

De spoorlijn van Flåm naar Myrdal: een traject van slechts 20 kilometer. Wat stelt dat nu helemaal voor, zou je kunnen denken. Dan weet je alleen nog niet dat de trein zich langs een steile bergkloof omhoog moet kronkelen waarbij er een hoogteverschil van 865 meter overbrugd wordt tussen Flåm aan de oever van de Aurlandsfjord en Myrdal op de hoogvlakte. Dat er 20 tunnels (waarvan 18 met de hand)uitgehakt moesten worden, die bij elkaar opgeteld een lengte van zes kilometer hebben. Na twintig jaar hard werken, werd de lijn op 1 augustus 1940 geopend. Nog steeds een staaltje van spoorwegbouw waar ze in Noorwegen trots op zijn.

Een technisch wonder. Maar als je gedurende een uur heen en een uur terug daadwerkelijk ziet wat een prachtige route dit is en door welk een spectaculair berglandschap de tocht voert, dán pas snap je waarom dit spoorlijntje tot één van de meest attractieve ter wereld is uitgeroepen.

Een enkel spoor maar halverwege is er een passeerplek gemaakt waar de stijgende en dalende trein elkaar een hand geven. Mooi, in zo’n bocht.

Op 669 meter stopt de trein vijf minuten. Even eruit om een foto te maken van de indrukwekkende waterval Kjosfossen. In een donkere tunnel klim ik uit de trein en loop naar het licht. Een douche van fijne waterspettertjes begroet me. Ongelofelijk, wat een natuurgeweld. Wat een kracht.

En toen, als in een sprookje, hoorde ik door al het gebruis en gedonder van het neerkolkende water, een breekbare zangstem. Een mysterieuze waternimf in een rode jurk: ze zong en danste, met achter haar een betoverend panorama. Prrrr!, klinkt ineens het fluitje van de conducteur en de betovering is verbroken.

Negen haltes kent het lijntje. De ene nog kleiner dan de andere.

Op de terugweg van het plateau zoeken we een plaatsje aan de andere kant van de wagon. In de vallei liggen dorpjes die zo weggekaapt konden zijn uit een modelspoorbaan.

Met de treinreis komt er nog geen eind aan het sprookjesachtige karakter van vandaag. Want ook de zon – die na vijf dagen regen voor ons ook bijna een mythe is geworden – verdrijft de waternimf en laat zich – voor een aantal uren althans – van zijn uitbundigste kant zien.

Advertenties

Responses

  1. Wat een schitterende vakantie! Toch wel veel leuker he, dan een simpele vertrouwde vakantie waar je twee weken geleden naar verlangde.

    • Nee Peet, saai is heel anders. En eigenlijk hou ik ook niet van saai. Komt alles toch nog goed 🙂

  2. Magnifiek.

  3. Ik dacht even dat jij daar in je rode Xenoscapje stond!

    • De mijne is blauw…, maar ik heb ‘m nog niet aangehad: een paraplu volstaat tot nu toe. Het gekke is dat er hier geen wind is, dus onder de plu in de stromende regen kan makkelijk. Toch weer een voordeel…

  4. wow wat kun je toch mooi schrijven en ons op deze manier laten mee genieten

  5. Wat geniet ik van je verhalen en de prachtige foto’s Irene. Fijn om te lezen dat jullie ook zo genieten van deze vakantie. Zo gegund!!!

    • Dank je, Carolien. Dan genieten we allebei en dat is nooit de slechtste optie in het leven, toch?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: