Gepost door: prretje | juni 19, 2012

Politieke afgang

“Jeetje, wat een vreselijke afgang!”
Het schaamrood verspreidde zich opnieuw op de kaken van mijn 15-jarige zoon toen hij verslag uitbracht van zijn excursie naar Den Haag waarbij hij en zijn schoolmakkers, in het kader van maatschappijleer, de Tweede Kamer bezochten.

“Het was best interessant, hoor”, vertelde hij, “en we zagen nog een zooitje bekenden ook tijdens het vragenuurtje. Ik heb Emiel Roemer gezien en die lange van de VVD, Stef Blok. Die minister met die hele zware stem was er ook. Ja precies: Opstelten. En groep twee had helemaal vet mazzel: die hebben Wílders gezien, maar daar waren wij te laat voor.” Behalve de zoektocht naar beruchte koppen was er ook nog iets educatiefs in groepsverband gedaan. Iets met stellingen en keuzes. “En daarbij ging ik af als een gieter”, verzuchtte hij nog maar eens.
In gedachten liep ik al vooruit op zijn onhandige actie. Zou hij soms in het hart van de Nederlandse democratie beweerd hebben dat wij een door een oligarchie bestuurd land zijn? Of zou hij per ongeluk een variant op een Jan Blokkercitaat eruit hebben gegooid: “Politiek is één groot complot tegen eenvoudige sukkels als jij en ik.” Je weet ’t tenslotte niet wat er in zo’n chaotische geest als de zijne opborrelt…

Maar het bleek anders te liggen. “Nee, door te zeggen voor welke stelling ik koos, konden ze me daar vertellen bij welke partij ik goed zou passen en je raadt het nooit…”
De moed zakte me in de schoenen. Zou dit de ontluisterende afrekening van mijn pogingen tot sociaaldemocratisch opvoeden worden? “Nou, vertel”, drong ik zachtjes aan.
“Je wilt ’t niet weten, mam”, bromde hij nijdig, “maar ik kwam tot vier keer toe terecht bij de Partij voor de Dieren. Niet te geloven!”
Zijn diepe verontwaardiging viel weg tegen mijn grote opluchting. “Partij voor de Dieren?”, herhaalde ik op montere toon, “maar wát is daar nou zo vreselijk aan?”
Met een blik van verbazing over zoveel onwetendheid, kwam hij toen met de volgende verklaring: “Dat is nou echt een partij voor naïevelingen. Ik vind het nogal dom om alles vanuit het perspectief van de dieren te bekijken. Soms moet je gewoon ook de economische belangen in het oog houden. Zo is dat nu eenmaal. Daarom blijft ’t een mega-afgang dat er wordt ingeschat dat ík bij zo’n partij zou horen. Kom op, zeg.”
De stilte die hierna viel, duurde niet lang. “Nou ja”, zei hij, “ik hoorde wél dat er een lekker wijf bijzit, dát scheelt dan nog…”

Ik keek ‘m na terwijl hij richting trap sjokte. Heb ik toch nog ergens een opvoedsteekje laten vallen, dacht ik vrolijk.

Advertenties

Responses

  1. Gek eigenlijk dat die “lekkere wijzen”-truc nog steeds werkt anno 2012.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: