Gepost door: prretje | mei 17, 2012

Bekentenis

Ik geef een ruk aan mijn autostuur. Eerst naar rechts, dan naar links maar er gebeurt helemaal niets.

Vorige week haalden wij in Spanje de nieuwe Peugeotauto van mijn vrienden bij de garage op. Officieel is het dieselwagentje van de vrouw des huizes maar de sleutel ging gelijk van haar hand naar die van Edwin. “Hier, rijd jij maar. Voordat ik me eraan waag, wil ik op m’n gemak het instructieboekje doorkijken en daarna probeer ik ‘m eerst uit op kleine en vertrouwde afstanden.”
De hele dag reden we rond met het karretje, oh en ah roepend over zijn rijvermogen, wegligging, zuinigheid en comfort. Overlopend van tevredenheid parkeerden we de nieuwe aanwinst aan het begin van de avond bij het huis. Edwin had een afspraak met een dorpsgenoot en verdween. Mijn vriendin Cokky maakte zich klaar om naar pilates te gaan. “Ik denk dat ik maar met m’n autootje ga”, sprak ze stoer, “dan kan ik gelijk die grote bal meenemen die we met pilates gebruiken.” Bewust liep ik niet met haar mee naar de auto zodat ze op haar gemak voor de eerste keer weg kon komen.

Na vijf minuten stond ze weer voor m’n neus. “Ik krijg ‘m geeneens gestart”, zei ze verongelijkt, “kun jij niet even kijken, jij hebt toch ook een Peugeot? Met een tred van ‘dat varkentje zal ik wel eens even wassen” beende ik al naar het vehikel, nam plaats, stopte de sleutel in het contact en kon ‘m vervolgens niet goed omdraaien zodat ik ook niet aan starten toekwam. “Hoe kan dát nou?”, mompelde ik geërgerd.
“Zou de accu soms leeg zijn?”, vroeg Cokky, maar dat idee verwierp ik direct als onmogelijk. “Zou er een speciaal knopje zijn dat je eerst moet indrukken omdat dit een diesel is?”
We wisten ’t niet. Mijn vriendin ging op de fiets naar pilates, zonder bal. En ik ging tot twee keer toe terug naar de auto. Maar hoe ik ook met de sleutel porrelde, de actie tot starten bleef een mooie droom.

“Ed, je gelooft ’t niet maar we kregen de auto niet gestart”, rende ik op Edwin toe zodra hij terug was. Het ongeloof droop van z’n gezicht. “Echt waar”, zei ik er nog achteraan, “probeer het zelf maar!” en ik overhandigde hem zenuwachtig de sleutel.
Hij ging zitten, pakte het stuur, draaide de sleutel om en de motor startte met alle plezier. Met een superieure glimlach op z’n gezicht onthulde hij me daarna het geheim van het stuurslot. “Ik herkende het meteen, al die Staatsbosbeheerauto’s hadden ‘t ook. Heb je dat dan zelf niet in je eigen Peugeot? Vast wel”, wreef hij mijn onwetendheid er nog wat dieper in.

Nou, ik heb ’t vandaag gecheckt maar mijn stuur wil én kan niet op slot.

De dagen na mijn kennismaking met het stuurslot had ik natuurlijk geen leven: alles wat Edwin voor elkaar wilde krijgen, kreeg hij ook voor elkaar met de simpele opmerking: “Je wilt toch zeker wel dat het verhaal over het stuurslot onder ons blijft?”

Om verdere ‘chantage’ te voorkomen, is hier dan deze openbare bekentenis. En dan kan nu het stuurslot erop!

Advertenties

Responses

  1. Irene, nu je toch uit de school klapt…..verwacht ik nog een blogje.

    • Ed, ik snap werkelijk niet waar je het over hebt…. : ik heb hier geen zonnebril nodig. Dus!!! 🙂

  2. Irene ga snel nog en weekje! Daarom liet je toch zeker die zonnebril alvast daar. Met een beetje bravoure krijg je Edwin wel klein.
    Groetjes van Henk en Riet.

    • Haha, ik zou zo wel terug willen want het was inderdaad een topweekje! En Edwin kan ik wel aan, hoor. Ik ben niet voor niets ‘een sterke vrouw’.
      Lieve groetjes,
      Irene


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: