Gepost door: prretje | mei 10, 2012

Weg van stenen en water

“Eindelijk iemand om mee te wandelen”, zegt mijn vriendin als we in de ochtendstilte van de vallei buiten hebben ontbeten. “Al een half jaar weet ik dat er een pad begaanbaar is gemaakt dat we vanuit ons huis kunnen lopen en dat via Lliber naar Senija leidt maar het komt er niet van ’t ook echt te doen. Zullen we…?”

Voordat ze is uitgesproken heb ik m’n wandelstappers al aan. Een perfect beginloopje van een kilometer of tien met temperaturen van een graadje of 28 in de schaduw.

We lopen over de ‘oude weg van Lliber’, een smal paadje dat, toen jaren geleden een geasfalteerde autoweg werd aangelegd, in verval is geraakt maar nu weer belopen kan worden. Alsof de tijd heeft stil gestaan als er twee paarden met een wagen passeren. Langs stenen terrassen vol bloemen. Vrolijk gekleurde hulzen van de jagers liggen verspreid tussen de stenen.
“Het zou mooi zijn als ik je kon verrassen met een veld vol orchideeën”, wenste mijn medeloopster. Haar toverstafje kwam niet verder dan een stuk of tien maar wat maakt het uit als er zoveel te zien is. Een oude finca met rustieke bogen.

Bloeiende citroenbomen. Een vervallen waterput.

Senija was in feeststemming en dat betekent in Spanje dat er ’s avonds stiertjes door de straten stormen. De houten stellingen stonden al klaar om de beesten nog enigszins op koers te houden. Na een bakkie koffie namen we een verse coca met ansjovis mee voor de terugweg. “Ik zal er de kou een beetje afhalen voor jullie”, zei de behulpzame kok en na een paar minuten stonden we met de gloeiende inhoud van het aluminiumpapiertje op straat. 

Weer terug via Lliber richting Xaló. De lucht nog blauwer en al helemaal met rode klaprozen op de voorgrond.

De fietsende man was intussen ook weer teruggekeerd op de basis en als er zoveel lui zweet uit drie mensen is geperst, moet het energiepeil worden aangevuld. In Casa Susi, een restaurantje op de Bernia, werd daar prima voor gezorgd. En het Zuid-Amerikaanse muzikale toetje dat onverwachts werd opgediend, bevestigde precies dát wat ik eerder, op de weg van stenen en water, steeds minder voorzichtig begon toe te laten: dat heerlijk ontspannen vakantiesfeertje.

Advertenties

Responses

  1. I like, I like! Vooral die tweede foto. Omdat ie zo tijdloos “Spanje” voor ons is, op de een of andere manier. Had je ook 15 jaar geleden kunnen nemen, toen we zo’n beetje voor de eerste keer gingen, als je begrijpt wat ik bedoel, ;).

    P.S. Kun je een ansjovispizza voor me mee smokkelen?
    P.P.S. Bovenstaand verzoek is geen grapje.

    • Haha, ik zei het al tegen Cok: als Maaike dit ziet…
      Edwin herinnerde me er nog aan hoe jij, met die lange vingertjes, de ansjovis verspreidde over de ‘pizza’. Mooie herinneringen…

      • En binnenkort weer een realiteit. Als je er eentje voor me meeneemt…

  2. Hoi Irene, een stukje paradijs op aarde! Fijn dat je het zo naar je zin hebt.
    Als iemand dat heeft verdient ben jij het wel!

  3. Ha Irene,
    Dat ziet er echt uit als vakantie. Ik krijg er ook al helemaal zin in. Geniet er van!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: