Gepost door: prretje | april 28, 2012

Oog voor detail

‘Het is zover..’ stond er op de kaart die nichtje Naomi en partner Robbert rondstuurden: ‘Wij gaan trouwen!’

Om deze mededeling op echtheid te controleren, waren wij uitgenodigd om bij deze speciale gebeurtenis aanwezig te zijn. En dat het een feestje om te heugen zou worden, was van tevoren al een beetje te raden. Want wie het perfectionisme van de bruid en het organisatietalent van wederzijdse ouders kent, wist dat-ie kon rekenen op een tot in de puntjes verzorgde dag waarop alles er mooi zou uitzien.
De nachtelijke slotconclusie kon inderdaad niet anders luiden dan dat dit zo was. Een geweldige dag met alles erop en eraan. Een stralend bruidspaar als middelpunt. Een kloppend plaatje met oog voor het kleinste detail.

Alhoewel …, kloppend? Voor 99% dan.
Helaas was er op het allerlaatste moment toch nog missertje te ontdekken in een verder overigens perfect geregisseerde trouwerij.
Een impressie in vogelvlucht.

Onder luid applaus van familie en een enorme vriendenclub meldde het liefdespaar zich in een porsche voor het ouderlijk huis. Behalve het bewonderende ‘Oh en ah’ over de outfit van bruid en bruidegom, werden ook de blikken op elkaar gericht. Vooral de vriendinnen van de ‘leading lady’ hadden zich in een race om de hoogste hakken gestort: “Minimaal acht centimeter en die van jou?”

Op naar De Roskam voor de burgerlijke inzegening. “Bijna was dit een gevangenis geworden”, dook de trouwambtenaar nog even in de historie van deze oude herberg. Opgepimpt met prachtige bloemen en wit tule was het nu in ieder geval een sfeervolle plek om elkaar definitief het ja-woord te geven.

Na de plechtigheid was er volop gelegenheid om nog een paar staatsieportretten te maken.

Naomi met haar ouders, broer en vriendin en natuurlijk oma.

Of Robbert met de ‘high heels-vriendinnen’ van zijn wettige vrouw, die voor de zekerheid op de voorgrond een oogje in het zeil houdt.

Vervolgens weer in de bus om in de Rijnsburgse Immanuëlkerk het huwelijk ook kerkelijk te laten inzegenen.
Later: op naar De Poort in Leiden voor ontspanning en vermaak.

Als leerkracht op een basisschool waren mijn nichtjes leerlingen ook al weken bij de voorbereidingen op het huwelijk betrokken. “Jongens luister, ik heb hier zeven kleuren lippenstift. Zeggen jullie nou eens welke ik moet kiezen?” Wie om raad wordt gevraagd bij dit soort belanghebbende beslissingen, kan niet ontbreken op het echte feestje. Speciaal voor de kinderreceptie kwamen de juf en haar pas verworven echtgenoot over de Singel in een sloep aanvaren waarna het tweetal een triomftocht door de feestelijk versierde bogen maakte.

Juf, wat bent u mooi! U lijkt wel een prinses!”

“10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1: ja!, laat die ballonnen maar vliegen!”

Van de kinder- naar de grote mensenreceptie, van binnen naar buiten en van het terras weer terug naar binnen. Staan, praten, een glaasje en een hapje, nog meer staan…, tot het diner.

Het idee van een kort boottochtje met bruidstaart aan boord werd door een paar spetters verjaagd. De taart smaakte binnen ook zoet en de notoire terrasgangers kregen er na een kwartiertje een prachtige regenboog voor terug.

Tijd om los te gaan op de dansvloer. Oma draaide resoluut het volume van haar gehoorapparaat op nul en nestelde zich, met nog twee andere grootouders, op een stoel. Dansen, draaien, swingen, galmen en zelfs een ouderwetse poloniase werd van stal gehaald. Volop genieten tot in de vroege uurtjes. Van het meedoen maar ook van het kijken naar zo’n uitbundig gezelschap, bruidegom voorop.

De op palen lopende garde kreeg het met het uur zwaarder: “Ik heb drie paar schoenen bij me, van extreem hoog tot plat, maar m’n voeten willen niks meer aan!”
“Help, ik heb nu al vier open blaren.”
“Wat een sukkel ben ik ook! Ik heb even m’n schoenen uitgedaan maar weet iemand nu ook hoe ik ooit m’n voeten er nog in krijg: ze zijn helemaal opgezet!”
“M’n tenen zijn geamputeerd. Nu ben ik ben invalide”, zuchtte een andere aangedane feestgangster.

Na een laatste, innige zoen van het bruidspaar en een massaal uitzwaaien van de taxi die het tweetal kwam ophalen, was het sein ‘terug naar de bus’ te horen.

En dáár, helemaal aan het eind van een onvergetelijke dag, kwam dan toch die ene organisatieblunder tevoorschijn. Waar zelfs aan een rolletje pepermuntjes op elke stoel in de kerk was gedacht, was niemand maar dan ook niemand op het idee gekomen om voor de vele hakslachtoffers van deze dag rolstoelen en rollators klaar te zetten. En zo trok er een strompelende en hinkende menigte in de richting van de bus die aan de andere kant van het water geparkeerd stond. Vaak blootvoets of op teenslippers, zeulend met tassen vol martelwerktuigen die eerder die dag nog vol trots waren gedragen.

Het lijkt wel of ik een dag ben uitgeweest met de Zonnebloem, schoot er door m’n gedachten toen ik omkijkend het slagveld overzag.

Voor een aantal is ‘t te hopen dat de volgende bruiloft nog even op zich laat wachten want ik weet zeker dat oma er momenteel kwieker bijloopt dan veel van deze jongeren. Kwestie van oog voor detail.

Advertenties

Responses

  1. in 1 woord prachtig , het verhaal en de foto’s

  2. Mooi verslag, zo krijgen de collega’s van Pa (van Naomi) al een voorproefje nog voordat hij op werk arriveert.

  3. Geweldig omschreven! Ik was ook 1 van de dames met hoge hakken…

    • … dan wens ik je een spoedig herstel toe, Tamara 😉 en dank je wel voor je reactie!

  4. Lieve Irene,
    wat een kado om zo’n mooi verslag van deze geweldige dag te kunnen lezen en de prachtige foto’s erbij. Dank je wel!
    Liefs, Mary en Hans

  5. Wat een geweldig verslag van een onvergetelijke dag…en voorzien van heerlijke humor 😉

  6. Ha Irene, ik heb je blog gevonden en wat een prachtig verslag van de bruiloft van neefje Robbert en nu dan ook (aangetrouwd) nichtje Naomi. Je hebt een bijzondere dag geweldig verwoord en beeldgegeven, chapeau!

    • Hé, wat leuk je nu ook hier te ontmoeten. Toch een heel andere beleving nu we elkaar een beetje hebben leren kennen. Je bent in ieder geval nooit meer ‘de tante van de zwembadoom’.
      Heel goede tijd toegewenst in Canada met je moeder. Met hartelijke groet!!

  7. Hoi Irene wat heb je deze dag mooi en leuk bescheven het was een onvergetelijke dag.xx Jan-willem,Dinette en de Toppers

  8. Nou Irene hier is geen woord van gelogen;-) het was inderdaad een supermooie dag.

  9. Waren jij en jouw wederhelft wel op dezelfcde bruiloft? Ik meen een toch enigzins afwijkende relaas te hebben zien langsflitsen op Twitter!

    • Als het goed is, wél. Ach, weet je, het is maar net met welke bril je kijkt. Over het algemeen heb ik mijn positieve, lichtgekleurde bril op terwijl mijn wederhelft graag z’n cynische glazen pakt (maar ik weet niet precies wat hij allemaal getwitterd heeft, hoor). Ook weer een kwestie van detail, zullen we maar zeggen…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: