Gepost door: prretje | maart 29, 2012

Innerlijke tranen

Hij was hun enige kind.

Op Eerste Pinksterdag 2010 verloren schrijver A.F.Th van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich hun zoon Tonio (21 jaar) aan de gevolgen van een verkeersongeval in nachtelijk Amsterdam. Een jaar later verscheen het ruim 600 pagina’s tellende boek ‘Tonio: Een requiemroman’.

Een boek dat geschreven moest worden. Zoals de schrijver het zelf verwoordde: “Het duurde elke morgen uren voordat ik de walging om Tonio’s dood voldoende had overwonnen om de trap naar mijn werkruimte op te kunnen. Maar eenmaal gezeten, zo tegen het eind van de ochtend, lukte het me telkens weer om onafgebroken door te werken tot rond half zes. Zonder lunchtijd. Elke dag, ook de weekends, de kerst en oud op nieuw niet uitgezonderd. Dat klinkt flinker dan het was. Een dag niet werken betekende teruggeworpen te worden in de doodswalging. Zolang ik over Tonio schreef, in welke toonaard dan ook, was hij dichtbij me, en voelde ik zijn levende aanwezigheid.”

‘Tonio’ is eigenlijk geen verhaal. Ondanks het verslag van de minutieuze zoektocht van A.F.Th. van der Heijden naar het hoe en wat van het ongeluk, zijn gesprekken met ooggetuigen, vrienden, politiemensen, artsen en het meisje Jenny, de herinneringen aan Tonio van baby tot een paar dagen voor zijn dood, is het meer een schreeuw. Van verlies. Van rouw. Van gemis. Van schaamte. Een boek vol innerlijke tranen. Niet sentimenteel, niet huilerig, eerder koelbloedig, vaak registrerend, in een sobere stijl.

“Ik ga het niet lezen”, zei iemand tegen me. “Ik heb een zoon van twintig en ik moet er niet aan denken dat…”

Het verdriet om een gestorven kind is niet te bevatten. Het is angstaanjagend en indrukwekkend, maar het bestaat wél. In een recensie in Die Welt stond: ”Tonio’ behoort tot het sterkste en machtigste wat de menselijke geest in stelling kan brengen tegen zijn vijand, de dood, het niets.’

A.F.Th. heeft zijn zoon met dit boek in leven willen houden en dat is meer dan gelukt, naar mijn idee. Ik hoop dat ook veel lezers Tonio nog een tijd levend willen houden. Dat deze requiemroman intussen op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2012 staat, kan hier alleen maar toe bijdragen.

Lezen…

Advertenties

Responses

  1. Lijkt me een prachtig boek, hoewel het mij intrigeert zou ik het niet kunnen lezen. Ik zou denk ik alleen maar huilen, emotioneel incontinent als ik ben.

  2. tsja ik weet niet of ik het wil lezen , ik worstel elke dag met de vraag wat beter te verweken is een door ongeluk overleden kind of een door ongeluk voor het leven gehandicapt kind die zn leven eigenlijk ook over is .
    Bij overlijden denk ik steeds dat het op den duur een plekje heeft en je heb geen verwachtingen meer , en nu is het elke dag een strijd om je kind (25 jr) zo te zien en het houd nooit meer op , ik weet niet meer wat nu te denken………

    • Ik kan je woorden zo goed begrijpen, Elly.

      Rouw kent vele vormen en verdriet is niet alleen het domein van de dood. Het gevecht dat jij beschrijft, om met zoiets zwaars in je leven verder te moeten, maakt dat je er stil van wordt.
      Te lezen over de pijn van een ander, troost niet. Maar het doet je wel beseffen dat je niet alleen bent.
      Op afstand leef ik met je mee. En met je zoon.

      Lieve groet!

  3. Ben diep onder de indruk van je verhaal en de reacties.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: