Gepost door: prretje | februari 24, 2012

Friso

Als ik tussen de middag thuis kom, staat m’n 15-jarige zoon bij de achterdeur op me te wachten. Hij zegt niets, slaat z’n armen om me heen en geeft me een kus.

Dat dit geen begroeting is die me normaal ten deel valt, hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Toch voel ik gelijk aan waarom hij me nu even wil vastpakken.
“Mam”, bromt-ie met z’n zware stem ergens in mijn haren, “heb je het gehoord van Friso? Ik moet er de hele tijd aan denken hoeveel geluk wij hebben gehad.”
We staan een moment tegen elkaar aan, onze gedachten terug naar een half jaar geleden toen we ook in de vakantie bij het bed stonden van een geliefde die na het doorstaan van een groot lichamelijk trauma niet wakker kon worden. Urenlang, dagenlang zaten we bij hem, noemden zijn naam, vertelden ‘m dat-ie terug moest komen bij ons maar tevergeefs: hij wás er, maar zó ver weg. Maar toen wij, na zes dagen, langzaam voorbereid werden op de meest afschrikwekkende scenario’s, opende hij, als in een wonder, zijn ogen.
“Ongelofelijk is het, hè”, zegt hij, “aan papa merk je helemaal niets meer. Hij is nog precies zo als daarvoor. Zoals hij praat en zoals hij doet. Weet je nog hoe bang we waren dat-ie misschien een soort plant zou worden?”

Ik weet ’t nog.

Om het weer iets lichter te maken, doe ik een stap terug. “Tsja vriend”, zeg ik, “wél jammer dat als papa eikelig doet, dat we dan niet de schuld aan die ‘slaapdagen’ kunnen geven. Dan weten we gewoon dat-ie al zo was en dat we het daarmee zullen moeten doen.”
Hij lacht. Met waterige ogen. En ik ook. En onhandig geven we elkaar een stomp.

Zoveel geluk gehad. En misschien daarom extra reden om te denken aan de mensen bij het bed van iemand die níet wakker wordt.
Aan leven tussen hoop en vrees.
Aan eindeloos lang wachten.
Aan zo’n ander leven.

 

Advertenties

Responses

  1. Vooral als ze het hadden over de temperatuur van de hersenen dachten we weer terug aan die periode dat we zaten te wachten en te hopen. Dat herinnert me eraan dat ik beloofd heb Col de Rates-Castell te fietsen als hij er goed uit zou komen. Het wordt hoog tijd om te gaan trainen, geloof ik…. (Cokky)

    • Oké Cok, hijs dat lijf op de fiets: hoog tijd om te gaan trainen. Overigens niet tot je er bij neervalt…. Kus!

  2. Wat prachtig verwoord! En zo ontroerend van jullie zoon…

  3. Mooi verhaal, Irene.
    We hebben de afgelopen week vaak aan jullie gedacht.
    Veel overeenkomsten.
    Tot snel!

    • Dank, Aad.
      Zodra de student op zeven hoog zit, hebben wij een date. Ik zie er naar uit om uitgebreid bij te praten.
      Lieve groet!!

  4. ik kreeg kippevel van je verhaal en zo lief van je puber zoon

  5. Wat mooi om daar samen weer even bij stil te staan en je te realiseren dat jullie geen afscheid hoefden te nemen. En wat mooi beschreven. Even een kippenvelmoment 🙂

    • Dank je. Ik heb ook even op jouw blog gekeken: ziet er goed uit. Met groet!

  6. Hoi Irene,
    Toen ik het gistermorgen las, sprongen mij gelijk de tranen in de ogen. Zag het beeld gelijk voor me. Heb zelf 2 “stoere”jongens. Trouwens ook toen het met Dick gebeurde, raakte dat. Zeker omdat wij in dezelfde leeftijd zitten en ook de kinderen.(ietsje ouder). Zeer herkenbaar. Ook al kent men elkaar niet, als je de blogs al een tijdje volgt ga je met alles meeleven. In ieder geval met jullie zoon hoef je in ieder geval ook geen zorgen te maken, uit het goede hout. Nog een fijne zondag
    Marga

    • Dank je wel, Marga, voor je lieve reactie! Ik zou zolangzamerhand gewoon de neiging krijgen om eens een ‘meeting’ te organiseren voor al die onbekende sympathieke mensen die meelezen en meeleven. Dat die er sowieso zijn, vind ik in ieder geval heel bijzonder.

      • Dat zou leuk zijn Irene , we zijn allemaal leuke mensen die mee lezen met een ander leuk mens 🙂

      • Dan hoop ik maar niet dat we in het echt tegenvallen.;-) woon vlak bij de Eyserbosweg(bij wielrenners zeer bekend van de Amstel Gold Race), kom eens aan zou ik zeggen. Mooi wandelen en fietsen!

  7. Zo ontroerend geschreven. Ben blij dat het voor jullie goed is afgelopen. Het leven hangt soms maar aan een zijden draadje.

    • Da’s waar en als je dat eenmaal zo ervaren hebt, dan is het ook nooit meer vanzelfsprekend.

  8. Pfoeh, ik hoop dat ik dat nooit hoef mee te maken, want het lijkt me verschrikkelijk. Wat fijn dat het bij jullie in ieder geval wel goed is afgelopen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: