Gepost door: prretje | november 28, 2011

Paspoort

“Wat een stunt had jij met dat paspoort, zeg!”

Met die woorden wordt een collega vanochtend herhaaldelijk begroet, nadat ze vijf weken afwezig is geweest vanwege een reis door Australië. Van al haar verhalen en avonturen uit het land van de Aussies is het voorval op de eerste dag van haar vakantie bij iedereen blijven hangen. Op weg naar haar geliefde die op dat verre continent wachtte, werd ze tijdens een tussenstop op het vliegveld zo afgeleid door een paar schoenen die erom smeekte gepast te worden, dat ze uiteindelijk op een snel holletje naar de gate moest en zich daar net op tijd wist te melden …., maar zonder het benodigde paspoort en de instapkaart. Die lagen namelijk nog ergens bij die schoenen.
“Wel stoer dat je ’t eerlijk hebt opgebiecht, zo’n verhaal blijft je natuurlijk tot in lengte der dagen achtervolgen”, is iedereen het eens.

Dat de overtreffende trap in ongewone paspoortverhalen ook nog bestaat, weten wij van de bieb maar wat goed. Want er is altijd wel iemand die zich de anekdote herinnert met die ene man. Die terugkwam uit Bonaire en de boeken van zijn vrouw alvast kwam inleveren omdat zij nog een paar dagen langer op het vakantieadres zou verblijven. En dat er, vlak na het innemen, uit een van die boeken iets viel. En dat het een paspoort was. En dat een van de medewerkers die betreffende meneer nog net bovenaan de trap kon achterhalen en hem het reisdocument overhandigde, waarna de man lijkbleek wegtrok en stamelde: “Maar dat is het paspoort van mijn vrouw! En die reist morgenochtend naar huis….”

Een paspoort: er zijn mensen die weten wat een moeite het kost om ‘m te bemachtigen, maar er zijn er intussen ook heel wat die beseffen hoe moeilijk het is om ‘m niet kwijt te raken.

 

Advertenties

Responses

  1. Bedankt! Helemaal vergeten dat ik vandaag het consulaat kan bellen om te horen of mijn nieuwe papspoort er is. Bijna vergeten.

    • Graag gedaan, Ed! Altijd handig een agenda op afstand.
      Enne…, raak ‘m niet kwijt, hè, dat paspoort.

  2. Vroeger gewerkt op de paspoortafdeling. Altijd wel “lachen” die verhalen die de mensen over hoe het paspoort zoek is geraakt (met de bedoeling de vermissingsleges niet te hoeven betalen).

    Ook de opmerking die mijn inmiddels overleden collega maakte tegenover een bezorgde vader blijft me (met mijn zieke geest)nog altijd bij.
    Vraag Vader: “Mijn dochter gaat trekken (als in: de wereld verkennen), wat heeft ze daarvoor nodig?
    Antwoord collega: “Ehh….een paar stevige handen!”
    Resultaat: een vader die dubbel van het lachen over de grond rolt en even later met de juiste informatie huiswaarts keerde

    • Aha, jij komt van paspoorten. Ik ken er meer in de familie…
      Kan me trouwens goed voorstellen dat die opmerking van je collega je is bijgebleven, hoor. Een beetje humor in het werk doet ’t altijd goed, daar hoef je echt geen zieke geest voor te hebben.

  3. Haha…wat een heerlijk verhaal!

  4. Een paspoort als bladwijzer, die had ik nog niet bedacht of tegen gekomen, wel geld, shag, lege chips zakjes, kiwi stickertjes.
    groeten uit Lisse

    • Inderdaad, je treft van alles aan in boeken: tot aan naaktfoto’s van klanten aan toe…

      • Met een dubbel paspoort heb je dit probleem niet….


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: