Gepost door: prretje | juni 28, 2011

Hoon

“Zo mam, engineering skills”, luidt het commentaar van mijn zoon als hij mijn bouwwerk ziet. “Wat is het nut van die zotte stellage daar?”
Twee minuten later daalt mijn dochter af van haar zolderkamer om aan te schuiven voor de avondmaaltijd. En waar ik al een beetje bang voor was, gebeurt: ze werpt een blik in de achtertuin. “Nee hè”, verzucht ze op een toontje die niets aan de verbeelding overlaat, “wat heb jij nou weer zitten knutselen? O wacht, ik weet ’t al. ’t Zal wel weer met die vogels te maken hebben. Laat de natuur toch eens gewoon haar gang gaan en als ’t niet anders is: let them die. Ja, zo gaat dat nou eenmaal.”

Dat is nu precies waar ik helemaal niets voor voel. Toen pa en ma merel vanochtend beiden op voedselpad gingen, wierp ik een snelle blik in hun nestje in mijn hedera-heg. Drie eitjes waren veranderd in friemelachtige hoopjes met dichte oogjes en wijdopen gesperde bekjes. Direct schoot er een soort beschermend oma-gevoel bij me omhoog. Dat nestje, al niet echt op een veilige plek gebouwd, moest verdedigd worden. Koste wat het kost.
Dat de eerste aanval diezelfde dag in de vorm van tropische hitte zou komen, had ik niet verwacht. Na mijn werk kwam ik de tuin binnen en zag ik een slappe moeder merel half naast het nest hangen met haar snavel wijd open terwijl de zon ongenadig op het nestje scheen. Het moet daar zeker veertig graden zijn, dacht ik, en voor die kleintjes kan deze benauwdheid ook niet goed zijn.

Bij gebrek aan bestaande hulpmiddelen, ontwierp ik met m’n huishoudtrap, een paraplu en drie elastiekjes een soort schaduwapparaat. Naar mijn idee waren de merels er tevreden over: moeder herstelde van haar flauwte, vader meldde zich ook weer en af en toe zag ik de baby’s onder hen bewegen.

Oma ook gelukkig. En daarom liet ik zonder morren mijn eigen kleintjes dat emmertje hoon maar over me uitstorten.

Advertenties

Responses

  1. Het wordt toch tijd dat je op de Partij voor de Dieren gaat stemmen!

    • Dat is toch een dier te ver voor mij, Corneel!

  2. Goed bezig Irene, zie je dat je wel crea bent….

    • Nou ja, crea is een groot woord. Vind je ’t er niet onhandig uitzien dan? Het werkte wel, da’s waar!

  3. De natuur gaat toch zijn gang, vanavond hoorden we tijdens het eten een hoop kabaal buiten. Daar zat een valk bovenop een musje! Zielig!

    • Je bord door het raam gooien, Bernadet. Kom op: alles om dat zielige musje te redden 🙂

      • De vogel was meteen gevlogen toen we opkeken! Maar ik zal er de volgende keer aandenken 😉

  4. De zeer oude zingt

    er is niet meer bij weinig
    noch is er minder
    nog is onzeker wat er was
    wat wordt wordt willoos
    eerst als het is is het ernst
    het herinnert zich heilloos
    en blijft ijlings

    alles van waarde is weerloos
    wordt van aanraakbaarheid rijk
    en aan alles gelijk

    als het hart van de tijd
    als het hart van de tijd

    http://4umi.com/lucebert/zingt


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: