Gepost door: prretje | juni 4, 2011

Droomavond

“Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel brandweer, politie en ambulances met loeiende sirenes en zwaailichten gezien”, luidt de constatering van één van ons. “Misschien is er toch een brandje in de treintunnel naar Schiphol”, haak ik in op het nieuws van vijf uur dat net via de radio tot ons kwam.

Op weg naar Carré gilt het in de hoofdstad van alle kanten. Motoragenten leggen het verkeer stil en colonnes hulpdiensten passeren van alle kanten. “Zou Mladic soms ook naar het concert van Emmylou Harris gaan?”, is nog een logisch klinkende suggestie maar bij het binnen gaan van het koninklijk theater aan de Amstel verdwijnen alle onrustige gedachten op slag.
We beginnen de avond in de nok van dit uit 1887 stammende gebouw waar we, voorafgaand aan het concert, een hapje eten in het gezellige theaterrestaurant Oscar’s met een fantastisch uitzicht op de stad. Het is niet nodig steelse blikken op het horloge te werpen om te kijken of er eventueel in versneld tempo moet worden doorgeslikt want de tijd wordt voor elke eter in de gaten gehouden. Relaxt schuiven we precies op het goede moment in onze stoelen in de grote zaal om het voorprogramma van een Groenlandse eskimo, zoals hij zichzelf introduceerde, te beluisteren.

Na een korte pauze is het dan zover en treedt een van de iconen van de Amerikaanse muziek voor het voetlicht: Emmylou Harris. Eerder dit jaar leverde zij een nieuw album af: ‘Hard Bargain’, met het merendeel van de nummers van haar eigen hand. Vierenzestig jaar is ze intussen, maar dat zou je niet zeggen als je haar ziet. En het is ook niet te horen. Maar wie die speciale, krachtige stem van Emmylou tot de oren laat doordringen, voelt wél op z’n Hollandse klompen aan dat we hier te maken hebben met een vrouw aan wie het leven niet zachtjes voorbij gekabbeld is. Eentje met eelt op de ziel. Met littekens van de wonden die het leven haar heeft opgeleverd. Je voelt dat ze geen geplavijde weg heeft belopen maar meer een pad vol kuilen. Desondanks staat ze er: een sterke vrouw. Alles behalve oud.
De klankkleur van haar stem maakt dat Emmylou het best tot haar recht komt wanneer ze melancholische liedjes zingt. Tenminste…, dat vind ik. En gelukkig bleef ze gisteravond niet hangen in het opvoeren van haar oudere en bekende countrynummers. Eenzaamheid, liefde, teleurstelling, ouder worden, verlies, onrecht zijn thema’s die te vinden zijn in haar recente nummers zoals: The Road, My Name is Emmett Till, Lonely Girl, Darlin’ Kate. Geen vals sentiment maar liedjes recht uit het hart.
Na veertig jaar is Emmylou Harris nog steeds een artiest met een hoofdletter A. Carré ging moeiteloos door de knieën voor deze grootheid die ook nog eens een sterke begeleidingsband had meegenomen. Hoewel die bijzondere ontroering die je soms kan treffen bij een live concert bij mij achterwege bleef, was het zonder meer een optreden van grote klasse.

Internet onthulde later dat er, tegelijkertijd met ons Carrébezoek, in Artis een speciale feestavond Dreamnight voor zieke en gehandicapte kinderen en hun familie werd georganiseerd en dat zij aan het eind van de middag in een enorme stoet met speciale hulpdienstvoertuigen uit ziekenhuizen en zorginstellingen naar de dierentuin waren vervoerd. Als zij ook zo’n mooi partijtje hadden als wij, dan was het een driedubbele droomavond.
Voor de kids, voor de Carrégangers en niet in de laatste plaats voor Emmylou.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: