Gepost door: prretje | mei 24, 2011

‘Dochters van het land’

De moed zakte me vorige week op het vliegveld in de schoenen. Flinke vertraging, wat een narigheid.

Met een zucht pakte ik een boek uit m’n rugzak en begon te lezen. En al snel kwam ik van de hectiek in de vertrekhal terecht in het kabbelende ritme van het boerenbestaan in het landschap van New Hampshire, om het leven van twee vrouwen, Ruth en Dana, te volgen. Geboren op dezelfde dag, in hetzelfde ziekenhuis in Vermont maar opgroeiend in twee totaal verschillende gezinnen.
Een aangrijpend verhaal over familiegeheimen en vriendschap, over zelfonderzoek en identiteit; over ergens geaard zijn, een thuis hebben en het verlangen naar familie. Over een moeder die geen band met haar dochter voelt… en een dochter die daar wel naar hunkert.

Na haar vorige boek ‘Een lang weekend’ is ‘Dochters van het land’ opnieuw een staaltje mooi en ontroerend vakwerk van schrijfster Joyce Maynard.

Een hele tijd later rukte ik me voor een moment los uit dit sfeervolle verhaal, keek op en merkte dat mijn vliegtuig al bijna vertrok. Op een holletje snelde ik richting slurf. 
Dat krijg je nou van een boek dat leest als een trein.

Advertenties

Responses

  1. Hallo Irene, door jouw goede recensie heb ik het boek gekocht, ik ben er al in begonnen en het lijkt me mooi. Ik volg je sinds je man gestopt is met zijn verhalen over het gezin. Erg jammer, maar ik begrijp het wel. Ik vond ze erg leuk. Altijd even lachen. Ik lees af en toe nog wel hoe neef Raymond weer geplaagd wordt, maar verder is het teveel fietsen. Jouw weblog is weer heel anders. Vaak iets om over na te denken. Erg de moeite waard. Ik blijf het bij houden. Fijne dag, groetjes, Ans Jacké uit IJmuiden.

    • Hallo Ans,

      Wat aardig van je om te reageren. Het is altijd speciaal om te lezen dat iemand je stukjes leest en het nog af en toe nog de moeite waard vindt ook.
      Mijn echtgenoot is inderdaad in een voorlopig niet eindigende fietstunnel terecht gekomen met zijn verhalen. Het is zeker niet mijn opzet om het stokje van qua gezinsverhalen van hem over te nemen. Dat kan ik natuurlijk lang niet zo goed als hij. Omdat ik voor een cursus een weblog moest aanmaken, ben ik steeds meer gaan ontdekken dat ik het leuk vind om zelf iets te schrijven, of een foto te maken en daar iets bij te verzinnen. Maar veel meer stelt het niet voor, ben ik bang.
      Leuk dat je het boek ‘Dochters van het land’ nu ook zelf aan het lezen bent. Ik ben blij dat je het mooi vindt want voor hetzelfde geld ben je het helemaal niet eens met m’n aanbeveling en dan zou het zomaar in een teleurstelling eindigen. Als je twijfelt, leen ‘m dan vooral maar van de bieb. Dan hoef ik me niet schuldig te voelen als het tegenvalt in ieder geval 🙂

      Nogmaals dank voor je reactie en een fijne dag nog. Met vriendelijke groet,

      Irene


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: