Gepost door: prretje | mei 16, 2011

Poldermeisjes

“Het is een heel zware wandeling met veel klimmen en dalen”, waarschuwt Edwin ons vooraf. Een paar maanden geleden heeft hij deze bergtocht met de naam La Serrella al eens gemaakt met vijftien mannen en was daarna drie dagen uitgeschakeld wegens spierpijn. Maar Cokky en ik laten ons niet afschrikken door deze pittige praatjes en om iets voor tienen vertrekken we vanochtend met z’n drieën voor ‘deze mooiste wandeling van de provincie’.

Gewapend met wandelstokken, fototoestellen en een rugzak met picknickspullen schieten de kuiten al snel in de klimstand. Hoog boven ons doemen imposante bergkammen op en we proberen er maar niet teveel aan te denken dat we daar naartoe moeten.

Gelukkig is er afleiding genoeg. Kamperfoelie, zonneroosje, bergvogelmelk, wilde lathyrus, brem, wilde uitjes, blaassilene, gentiaantjes, slangekruid, distels, orchideeën, viltig brandkruid, rode spoorbloem, wilde leeuwenbekken, korenbloemen, vergeten druifhyacinth, santolina, toortsen en anjers in allerlei kleuren begeleiden ons tijdens de klimpartij.

Vlinders in de mooist denkbare jasjes laten zich graag bewonderen en bij een Moorse sneeuwput komen we weer even op adem. We ontmoeten een verlegen kudde bergschapen en vanuit een hoog rotspunt kijken drie babyklimgeitjes en hun moeder ons nieuwsgierig aan.

Zonder het al te erg in de gaten te hebben, zijn we tot op 1344 meter hoogte geklommen. Het uitzicht is van een adembenemende schoonheid.
“Ga weg bij die rand”, gilt mijn vriendin en ze weigert nog langer te kijken als Edwin en ik ons als ware thrillseekers gedragen en op een paar stenen balanceren boven een peilloos diepe  afgrond.

In de luwte van een paar rotsblokken eten we, zoals Spanjaarden dat doen, een belegd stokbroodje op, verorberen de meegenomen olijven en pinda’s en drinken er een glaasje wijn bij. Het enige geluid dat te horen is, komt van de Alpenkraaien die hoog in de lucht rondcirkelen.

Met het stuwmeer van Guadalest links beneden ons, gaan we de pas weer over om aan de andere kant aan de afdaling te beginnen. Een verbrande boom, een steenmannetje en een overweldigend landschap: we genieten van elke stap van deze 12 kilometer lange bergwandeling.

Na ruim 6,5 uur gelopen te hebben, arriveren we weer in het dorpje Famorca waar de auto op ons wacht. “Jullie hebben fantastisch gelopen, meiden”, geeft Edwin ons een compliment. Normaal gesproken zouden we alert opmerken of-ie iets anders had verwacht dan. Nu accepteren we deze pluim zonder enig tegensputteren. Want hoewel die 778 meter klimmen één grote belevenis was, zijn de twee geboren poldermeisjes toch een beetje moe.

Advertenties

Responses

  1. Prachtig. Mijn vriend staat al in de startblokken na het lezen van je verhaal. (Ik moet nog even droogoefenen, ben ik bang)

  2. Is zeker de moeite waard, Anne. Gewoon door blijven oefenen.

  3. Zoiets heet moe maar voldaan.

  4. Zuk genieten he !!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: