Gepost door: prretje | mei 14, 2011

Arena

Twee dagen Valencia. Mijn vriendin en ik verheugen ons al maanden op deze stedentrip en hebben een bed en breakfast geboekt vlakbij de kathedraal op het Plaza de la Virgen.

Tot de tanden bewapend met plattegronden van de stad, een reisgids met alle bezienswaardigheden, een overzicht van winkeltjes en restaurants en een kaart met wandelingen door de romantische, nauwe straatjes van het historisch centrum rollen we de trein uit. Het eerste dat opvalt bij het verlaten van het station is de levensgrote Arena.
“Dáár heb ik nou altijd graag eens binnen willen kijken”, zeg ik verlangend als ik het adembenemende gebouw met galerijen en bogen bekijk. Maar de verkleinde versie van het Colosseum is hermetisch afgesloten en al zouden er tijdens ons verblijf stierengevechten op het programma hebben gestaan, dan was dat voor ons alsnog een uitstekende reden geweest met een grote boog om deze thuisbasis van machomannen in strakke pakjes en hun dierlijke tegenstrevers heen te gaan. Jammer dan. Gelukkig is er in Valencia zoveel te zien en te ontdekken dat we ons geen seconde hoeven te vervelen. Maar soms zijn de wonderen de wereld niet uit want nog geen 24 uur later zitten we tussen 20.000 in rood gekleurde Spanjaarden in diezelfde stierenarena, roepen leuzen mee, klappen onze handen bont en blauw, vliegen omhoog met de wave en luisteren geboeid naar gloedvolle betogen. 

Als we, met de bedoeling een paar luxe winkelstraten mee te nemen in ons stadsbeeld, richting Arena lopen, blijkt er een opmerkelijke drukte te heersen op het plein en zijn de toegangen tot het stierenstrijdtoneel geopend. Dit is onze kans. Een aantal trappen op, nog een stukje galerij en ineens kijken we uit op een bomvol stadion vol enthousiaste mensen. Op een groot podium wordt een muzikale act opgevoerd en ons eerste gokje is dan ook dat we bij een optreden van een populaire Spaanse band terecht zijn gekomen. Maar dan vallen ons de vlaggen op, de petjes en de posters en realiseren we ons dat we middenin een verkiezingsbijeenkomst van de socialistische partij zitten. Televisiecamera’s zwaaien over de menigte en ondanks de sluipschutters op de daken en de bodygards die het publiek bestuderen, ben ik nog nooit in zo’n sfeervolle menigte ondergedompeld geweest. De Spanjaarden vinden het leuk dat die twee lange Hollandse vrouwen belangstelling hebben: er worden ons zitplaatsen aangeboden, een oudere vrouw aait me liefdevol over m’n wang en een wethouder uit een nabijgelegen dorp vertelt alles over de politieke issues van het moment. De winkels zijn totaal vergeten en we blijven langer. En nog iets langer. Na twee sprekers ontploffen wij net zo hard als iedereen om ons heen, het lawaai kolkt door de arena als El Presidente, José Luis Rodríguez Zapatero zelf, als een held wordt ontvangen. “Waardigheid heeft een stem”, is Zapatero’s aansprekende boodschap en we kunnen het alleen maar heel erg met hem eens zijn.

Het Valencia-uitje is voorbij. Thuis zappen we alle journaals af om nog maar eens te kijken naar waar we eerder vandaag waren. Het ziet er kleurig uit maar de vriendelijke, warme, gezellige, samenbindende, strijdlustige maar vooral positieve sfeer spat niet zo heftig van het scherm als-ie in woorden uit onze mond of pen komt.
Valencia is een fantastische stad. Maar wat ik me in ieder geval nog een hele tijd zal blijven herinneren, staat in geen enkel boekje aangekondigd. Daarvoor moet Plaza de Toros simpelweg eerst veranderd worden in een politieke arena.

Advertenties

Responses

  1. Mooie ervaring, het lijkt wel een verlate 1-mei viering.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: