Gepost door: prretje | maart 27, 2011

Betovering

Al in de verte hoorde ik ‘m. Een constant lage, brommende toon. Een geluid dat ik zeker niet in Maastricht verwachtte maar dat thuis hoort in Noord-Australië.
Toch zat daar die man. Op een klein, verlaten pleintje. Onder een ontluikende boom.
Een didgeridoospeler.

Het was een mooi plaatje. Deze stoere man met hoed en cowboylaarzen die met intense aandacht op een holle pijp blaast.

Wat is het dan jammer dat ik onlangs ergens gelezen heb dat het regelmatig bespelen van de didgeridoo niet alleen een goede training van de mond, keel en longspieren is maar ook een goede remedie tegen snurken en dat sommige ziekenhuizen voorschrijven dat zware snurkers dit instrument verplicht gaan bespelen.

Het haalde iets van de betovering van het moment weg. Want of je nu de oerstem van Moeder Aarde vertolkt bij spirituele bijeenkomsten of gewoon op snurktherapie bent, dat maakt toch wel een klein verschilletje, vind ik.

Advertenties

Responses

  1. Vertel dit maar niet tegen Edwin anders koopt hij ook zo´n ding voor me.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: