Gepost door: prretje | maart 20, 2011

Verhalen

“Als ik iets niet begrijp, heb ik de neiging er een boek over te schrijven.”

Het adagium van een schrijfster die van haar bekendste boek meer dan een halfmiljoen exemplaren over de toonbank zag gaan, klinkt uiterst bescheiden. En dát is precies wat Annejet van der Zijl ís en wil zijn. Geen type om in gala over de rode loper naar het Boekenbal te gaan om daar uitgebreid acte de presence te geven. Eerder wars van publiciteit en grote woorden. Een schrijfster die er bewust voor kiest om het verhaal van een ander te vertellen: “Ik heb over mezelf niet zoveel te zeggen maar er zijn talloze mooie verhalen om op te schrijven. Het is misschien wel een waarheid dat in ieder mens een verhaal schuilt. Ik doe niets liever dan me in zo’n persoonlijke geschiedenis te verdiepen. Elk detail uit te rafelen. Te speuren in archieven, alles te lezen wat los en vast zit en met mensen te spreken die me een stukje van de grote puzzel van iemands leven kunnen aanreiken.”

Wat dat laatste betreft is Annejet van der Zijl een uitstekende keuze om in deze Boekenweek in de bibliotheek uit te nodigen. Waar alles dit keer om ‘Geschreven portretten’ gaat, is zij een graag geziene gast. Begonnen als journalist bij HP/De Tijd kon zij zich in de cynische en harde wereld van de journalistiek slechts handhaven door het schrijven van reconstructies. In nieuwsjagen was ze niet goed maar in verhalen op basis van onderzoek des te meer. “Eigenlijk had ik achteraf gezien veel beter geschiedenis kunnen gaan studeren.”
Na veel aandringen van een uitgever nam zij de uitdaging aan het leven van Annie M.G. Schmidt te beschrijven. Was zij de vrouw zoals het grote publiek haar kende op het toppunt van haar roem? Zou haar zoon met de complete beschrijving van zijn moeders geschiedenis haar misschien iets beter kunnen leren begrijpen?
Met de liefdesgeschiedenis ‘Sonny Boy’ wilde de schrijfster een antwoord vinden op de vraag hoe het kan dat mensen die al geen eenvoudig doorsneeleven hebben, er dan ook nog voor kiezen andere mensen te helpen onderduiken en dat met zo’n naïviteit doen dat het hun zelf het leven kost. Over helden dus.
Dan nog het boek over Bernard. Hoe het beeld dat er uit zijn Duitse jeugdjaren opdoemt haaks staat op dat wat er geschetst werd door de Nederlandse overheid na zijn introductie aan het hof. Tot en met de man die door publicaties na zijn dood zijn familie nog tot op het bot wist te schokken.

“Succes is niet de reden waarom ik schrijf”, zegt Annejet, “maar het succes geeft mij wel extra schrijftijd. Tijd om een nieuw avontuur aan te gaan. Want er zijn altijd dingen die ik niet begrijp. Vragen om te stellen. Mooie verhalen om op te schrijven.”

En zo werd dit een klein verhaaltje over een schrijfster die groot is in het vertellen van levensverhalen van anderen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: