Gepost door: prretje | maart 16, 2011

Dansen

Daar heb je het, denk ik gelaten. Net vijftig en nu slaat het al toe. Da’s wel vroeg.

Variaties van deze drie zinnetjes buitelen al jaren met de regelmaat van de klok door m’n hoofd. Als ik niet op een naam kan komen, als ik iets vergeten ben te doen, als ik me niet goed kan concentreren of als ik iets niet begrijp. Vanochtend was het weer zover, toen ik m’n sleutels kwijt was terwijl ik zeker wist dat ik ze de avond ervoor nog in mijn hand had gehouden.
Nadat ik lichtelijk hysterisch elke tas in huis had omgekeerd, elke jaszak aan de kapstok had gecontroleerd, op elke logische en onlogische plek had gekeken en het tuinpad tegel voor tegel had afgespeurd, was mijn conclusie helder: dit is het begin. Het is zoals het is en daar valt toch niets aan te veranderen. Waar ik gelijk ook aan moest denken was een recente mailwisseling met mijn vriendin. Dat er veel onmogelijke rampscenario’s in het leven te verzinnen zijn en dat we elkaar daarom de belofte deden zo lang mogelijk te dansen op de vulkaan.
Ik besloot niet langer bij de pakken van bezorgdheid neer te zitten, zocht de reservesleutels van het huis op en greep mijn jas. Op het moment dat ik de auto instapte, hoorde ik een gedempt gerammel. Het kwam van dichtbij. Het kwam uit mijn jas. Mijn hand gleed al in mijn jaszak maar die was net zo leeg als eerder. En toen voelde ik het: een gat in mijn zak. Door het gat waren m’n sleutels naar beneden gezakt, tot in de zoom van mijn jas.

Een brede glimlach trok mijn mondhoeken omhoog. Mister Alzheimer mag deze slag voorlopig incasseren. Dansen op de vulkaan? Ik doe er nog een pirouette bij.

Advertenties

Responses

  1. Vriendin, vijfentwintig jaar geleden was je al zowat iedere dag je sleutels kwijt. Hoe vaak heb ik je je tas niet zien omkeren op je bureau? Maar goed, volgens mij ben je toe aan een nieuwe jas!!

    • Huh…nieuwe jas? Er bestaat in deze consumptiemaatschappij ook nog zoiets als naald en draad.
      Bovendien heeft ze die leren jas nog, van een blog of wat geleden!

      • Geen gat in je hand, Tim, dat zie ik al. Maar je hebt natuurlijk volkomen gelijk. Vanavond: huisvlijt. Het gat moet gedicht 🙂

    • Zowat iedere dag???? Tsja, slaat de Alzheimer alsnog toe…

  2. Dit is nou een echte sleutelpublicatie.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: