Gepost door: prretje | maart 10, 2011

Lang

“Maar er kwamen geen tranen en zo bleef ik uren achtereen zitten kijken hoe de gestaag vallende regen tegen de ruiten roffelde en dacht ik aan ons leven samen, dat van Lotte en van mij, aan de manier waarop alles erin bestemd was om een gevoel van permanentheid te geven, de stoel die tegen de muur stond wanneer we gingen slapen en die er ook stond wanneer we wakker werden, de kleine gewoonten die een citaat van de dag van gisteren en een voorspelling van de dag van morgen inhielden, hoewel alles in wezen slechts een illusie was, net zoals vaste materie een illusie is, net zoals onze lichamen een illusie zijn omdat ze zogenaamd een geheel vormen terwijl ze eigenlijk bestaan uit vele miljoenen atomen die komen en gaan, atomen waarvan sommige arriveren terwijl andere ons voorgoed verlaten, alsof wij allemaal slechts een groot treinstation zouden zijn, alleen zelfs dat niet, want in een treinstation komen in elk geval de stenen, de rails en de glazen overkapping niet van hun plaats terwijl al het andere erdoorheen raast, nee, nog erger, eerder als een reusachtig, leeg terrein waar een circus zichzelf elke dag opbouwt en afbreekt, van onder tot boven, maar nooit hetzelfde circus, dus hoe moeten we ooit verwachten dat we wijs kunnen worden uit onszelf, laat staan uit een ander?”

Wat een lange zin. Een mooie zin ook. Een zin die woont in ‘Het grote huis‘.

Advertenties

Responses

  1. Pretentieus. Een echte literator heeft zo’n omhaal van woorden niet nodig, tenzij het alleen maar is om leegheid met woorden te camoufleren. Jammer dat er mensen zijn die hier in trappen. Dit doet mij denken aan die existentialistiche Franse films uit de jaren zestig, waar geen mens naar ging kijken. Of aan “De ondragelijke lichtheid van het bestaan”. Eigenlijk is het heel makkelijk om op deze manier papier te vullen.

  2. O o o, wat ben je weer snel met je oordeel, meneer van Duijn. Slechts één zin en dan weet jij genoeg. En dat terwijl je zelden tot nooit fictie leest…
    Ik zal een paar zinnen uit recensies citeren:
    “Een schitterend werk, sterk uitgewerkt en knap uitgewerkt, dat de onverwoestbaarheid van het Jodendom goed laat zien.”
    “Great House is een ambitieus en knap gecomponeerd boek over verlies en de verwerking ervan: verlies van je partner, je zoon, je ouders, maar ook van liefde, geloof, dromen, levenswil. Met de verwerking van de Holocaust, het vraagstuk van de Joodse identiteit en de zowel bevrijdende als kluisterende rol van de literatuur als immer aanwezige onderstromen.”
    “Geheimen, jodendom, de nasleep van de Tweede Wereldoorlog, en de kracht en tezelfdertijd zwakte van woorden, het onvermogen om de tijd terug te draaien en de noodzaak om te leren leven met het verleden, Krauss verweeft het tot een adembenemend vlechtwerk dat je minstens twee keer moet lezen om er de volle rijkdom aan gedachten en ideeën uit te halen.”
    “‘Het grote huis’ is een van de meest fundamentele boeken die ik las. Zelden werd ik zo geraakt, misschien wel het meest om het banale besef dat ook ik sterfelijk ben. Dit boek is zoals perfecte literatuur moet zijn: tot in het hart. Dit is het beste boek van 2010.”
    Het zal je niet overtuigen, neem ik aan. Maar misschien moet je wel een liefhebber zijn, met al je zintuigen op scherp, om zulke literatuur te waarderen.

    We zijn het niet vaak eens, Martin. Behalve dan over de Europese verkiezingen 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: