Gepost door: prretje | maart 7, 2011

Kwetsbaar

Omdat ik van plan ben halverwege de dag m’n borsten te ontbloten, denk ik ’s ochtends even extra na bij wat ik uit de kledingkast trek. Geen ingewikkelde constructies over het hoofd, maar iets dat makkelijk open te knopen is.

Ik ben nauwelijks gewend om ‘vijftig’ te antwoorden wanneer iemand me vraagt hoe oud ik ben, als er al een speciale uitnodiging tussen mijn post zit. Een invitatie voor een partijtje waar ik naartoe kan, alleen maar vanwege het gegeven dat ik een vrouw ben van ouder dan vijftig jaar. In een begeleidende folder wordt uitgelegd waarom het zo belangrijk is naar de al vantevoren gemaakte afspraak voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker te komen. 
Dat ieder jaar meer dan 900.000 vrouwen zich laten onderzoeken, dat één op de acht vrouwen in haar leven met borstkanker te maken krijgt, dat twee van de drie gevallen van borstkanker bij het bevolkingsonderzoek ontdekt worden en dat er jaarlijks ongeveer zevenhonderd vrouwen minder aan deze ziekte overlijden dankzij dit onderzoek, dát zijn allemaal feitjes die niet nodig zijn om me over de streep te trekken en aan de uitnodiging gehoor te geven. Voor mij zijn de namen van de vrouwen die ik ken en die geworsteld hebben of nóg worstelen met een kwaadaardig gezwel in hun borst en de gevolgen daarvan, meer dan voldoende.

In de stralende zon fiets ik tussen de middag van de bibliotheek naar de onderzoekscabine aan de andere kant van de Rijn. Met m’n hoofd nog bij mijn werk, klim ik het trapje op van deze tijdelijke röntgenpost. Bij binnenkomst valt me gelijk op dat er bij de inrichting van de container een poging is gedaan met een vrouwenoog te kijken. Warmrode deuren van de kleedhokjes, veel ingelijste maar o zo foute gedichten, een kunsthangplant in een rieten mandje en kleine boekjes met vrouwenwijsheden op de infodesk.
Na het afgeven van m’n afsprakenbrief met vragenlijst, wijst de laborante me een kleedhokje aan. Ik doe de deur achter me dicht en begin me uit te kleden in de kleine ruimte. Ik hang mijn vest, blouse en topje op een haakje. Vervolgens doe ik m’n bh uit en gluur naar m’n horloge: hopelijk gaat dit me niet teveel tijd kosten want ik heb nog veel te doen vanmiddag.
Ik kijk op en onverwachts zie ik mijn eigen beeltenis in een spiegel die in het hokje hangt. Een vrouw met een ontbloot bovenlijf. Ze ziet er gezond en haast mooi uit. En ineens schiet er vanuit het niets het woord ‘kwetsbaar’ mijn hoofd binnen. Het blijft er hangen. Het is een zwaar woord. Ik krijg het koud en aarzelend leg ik in een beschermend gebaar mijn handen op m’n borsten. Dan wordt er zachtjes op de deur getikt. “Komt u maar mevrouw.”

“Gevoelig gedoe, hè?”, vroeg een collega toen ik weer terug was op de basis.
“Zeker”, bevestigde ik tot mijn eigen stomme verbazing.
En daarbij dacht ik niet alleen aan mijn onder een plaat samengeperste borsten.

Advertenties

Responses

  1. 2 Lezenswaardige artikelen in dit verband:
    http://goo.gl/KlKNm en http://goo.gl/qSIin


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: