Gepost door: prretje | maart 1, 2011

Stilte

Met een zwierig handgebaar vertrekt ze aan het eind van de dag naar haar slaapkamer.
“Slaap lekker?”, vraag ik haar twijfelend. Ze schudt haar hoofd,
“Welterusten misschien dan?” Maar nee, dat is ook het goede woord niet.
“Tot ziens”, helpt ze me uit de brand.

Mijn dochter volgt sinds kort een medische gebarentaalcursus voor geneeskundestudenten met als titel Breaking the Silence. Het is de bedoeling de dokters in spé kennis te laten maken met de gebarentaal en achtergrond van de dovenwereld. Tijdens de lessen worden gebaren en grammatica geleerd om de vaardigheid te ontwikkelen een korte anamnese af te nemen met een dove patiënt. Het bijbehorende boek staat bol van de handfiguren en op de dvd worden de gebaren die tijdens de les zijn behandeld, nog eens duidelijk voorgedaan.

“Het was een heel bijzonder college”, vertelt mjn dochter na de eerste bijeenkomst. “Twee uur les in volledige stilte. Eerst was het een beetje ongemakkelijk maar het wende eigenlijk heel snel. In de pauze was het gewoon weer raar om te communiceren met je stem. En een herrie!”

Als ik later even snel door het lesboek blader, lees ik onder meer dat onafgebroken oogcontact en voortdurende interactie een vereiste zijn in communicatie met een dove. Om te weten of je gesprekspartner jou begrijpt en ook om aan te geven of je het verhaal van de ander begrijpt.
Wat een wijsheid. Daar kunnen ze nog heel wat van leren in de politiek en op het voetbalveld.

Communiceren in stilte: weldadig rustig!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: