Gepost door: prretje | februari 28, 2011

Verwende samenleving

“Degene die het beste kan omgaan met tegenspoed, heeft de meeste kans op voorspoed”, zegt Frank Koerselman, hoogleraar psychiatrie en psychotherapie verbonden aan het UMC Utrecht zaterdag in een interview in de Volkskrant.

Het probleem is alleen dat mensen tegenwoordig minder goed kunnen omgaan met tegenslag. “Frustraties kunnen verdragen, jezelf kunnen wegcijferen, solidair en trouw zijn: alles wat te maken heeft met het vermogen je behoeften te hiërarchiseren, dat zie je niet meer zo, mede omdat dat in de opvoeding geen rol meer speelt. Het gevolg is dat mensen sneller hulp vragen, sneller klagen en sneller hun rechten claimen.”

Hij heeft een punt, denk ik.

Op de vraag of we leven in een zeikcultuur zegt psychiater Frank: “We leven in een rechtencultuur. De rechten van de mens, van het kind, van het dier. Ik zou er voor zijn om morgen het woord ‘recht’ door te strepen. Het gebrek aan zelfrelativering, dat is het kenmerk van deze tijd. Al dat twitteren en bloggen: alsof het er iets toe doet wat jij vindt. Who cares?”
Wanneer de interviewer weerlegt dat je met dat geblog en getwitter toch niemand kwaad doet, antwoordt hij: “Jawel. Je neemt ruimte in. Je bent onbescheiden. Je maakt je te groot. Het is in de spiegel kijken en denken: gut, wat ben ik toch belangrijk. Al die tijd die je aan het twitteren bent, had je ook nuttig kunnen besteden.”

Schiet hij met deze stelling ook in de roos of is misschien de gedachte ‘wie denk jij wel dat je bent met je grote woorden, psychiater Frank’ op z’n plaats?, vraag ik me af. Lang heb ik mijn hersens hierover gepijnigd en geprobeerd m’n diepere beweegredenen om te twitteren en te bloggen eerlijk op een rijtje te zetten. Uiteindelijk kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat ik puur zakelijk twitter en blogjes produceer omdat ik ’t simpelweg erg leuk vind om verhaaltjes te schrijven. 

Zou psychiater Frank deze tegenslag kunnen incasseren…?

Advertenties

Responses

  1. Als er één zich kan wegcijferen ben jij het wel. Trouw en solidair en iemand met principes: Irene! Bovendien voorzien je stukjes in onze behoefte om ze te lezen.

  2. Ik sluit me aan bij Edwin en Cokky. Heerlijk om jouw verhaaltjes te lezen.

  3. Een vreemde opmerking van deze meneer. Want als ik een schilderij zou maken en het hangt op een tentoonstelling, zou ik in zijn opvatting dus ook onbescheiden ruimte innemen. Als ik tijdens een verjaardag aan het woord ben, neem ik ook ‘ruimte in’. Als ik mijn vakantiefoto’s online laat zien, leg ik ook beslag op de tijd van degene die daar naar kijkt. Maar niemand hoeft te kijken. Iedereen is daar vrij in. Ik kijk zelf niet meer naar Twitter, omdat ik dat tijdverspilling vind, en die tijd kan ik beter inzetten op andere vormen van social media. Maar dat betekent niet dat een ander dat niet zou moeten doen. Het is onzin om het gebruik van welke social media dan ook te kwalificeren als onbescheidenheid. Zijn de krant, de telefoon, e-mail, zelfs brochures en boeken in hun kern ook geen vormen van social media? Leven en laten leven. Ik ken zelfs iemand voor wie zijn blog een heel waardevolle uitlaatklep was voor de ernstige psychische klappen die hij in zijn jonge leven had opgelopen. Hij durfde daar te zeggen wat hem was overkomen, dingen die hij zelfs tegen zijn hulpverleners niet durfde te vertellen. En het heeft hem volgens eigen zeggen zo goed geholpen, dat hij nu zonder zijn blog kan. “I’ve been writing here for almost 3 years and it’s been helpful in so many ways, but it’s time to move on.” Zo eindigt zijn blog. Eigenlijk moet meneer Koerselman zich schamen.

    • Het zou inderdaad kunnen dat meneer Koerselman een beetje te eendimensionaal denkt als het over dit onderwerp gaat.
      Ons hoor je alleen niet klagen of zeuren, hè? We stellen ons bescheiden op, maken ons klein en gaan dan lekker en met veel plezier door met waar we mee bezig zijn.
      Dank voor het mooie eind van je reactie.

  4. Hoi Irene,
    Ik lees jouw blog al een lange tijd met veel plezier. En omdat ik sinds februari zelf een blog bijhoud is bij mij een behoefte onstaan om ‘te reageren’

    Ik ben mijn blog begonnen om te communiceren omdat ik vind dat ik iets te melden heb. Ik doe dat met pelzier. Plezier is echter een beschrijving van de wijze waarop ik iets doe. Mijn arrogantie en dominatie zorgen ervoor dat ik een blog bij houd maar ben ik dan wezenlijk andes dan Dr. Frank? Hij houdt ook niet voor zich wat hij ervan vindt en zoekt daarvoor contact met de Volkskrant en niet het Sexbierumse suffertje. Ik zou echter van Dr Frank willen weten wat zijn zelfrelativering zegt over zijn ‘ te groot, onbescheiden en belangreik’. Dit zou er voor kunnen zorgen dat mensen zich in kunnen leven en begrijpen wat hij bedoelt zonder geirriteerd te raken. Ik zou denken dat de dokter misschien de vinger ook eens aan eigen pols kan leggen.
    Met groet Ton

    • Hallo Ton,

      Dank voor je reactie en leuk om even op jouw blog te hebben kunnen kijken.

      Gefrustreerd of geïrriteerd was ik niet door het artikel van psychiater Frank. Ik vind ’t juist leuk om bepaalde standpunten af te wegen, je mening te scherpen, na te denken over gecompliceerde zaken en soms tot andere inzichten te komen.

      Zolang we maar kritisch op onszelf blijven, hoeft iemand anders het niet te doen.
      Succes verder!

      Groet,
      Irene

  5. Ik geloof dat Martin het met je eens is????? Nou zeg!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: