Gepost door: prretje | februari 9, 2011

Man achter het raam

Gisteren hoorde ik dat hij het afgelopen weekend is gestorven en hoewel ik nooit een woord met hem heb gewisseld, zal ik ‘m op mijn eigen manier missen.

Al jarenlang fiets ik haast dagelijks langs zijn huis. Zo leerde ik ‘de man achter het raam’ kennen. Een oude meneer met een rijzige gestalte en een aristocratisch gezicht in een kamer vol boeken. Vrijwel altijd zat hij in een stoel voor zijn grote raam. Met een rokertje, met een krant, in gesprek met bezoekers, naar de televisie kijkend maar vaak ook gewoon turend over de zee.
Hij werd voor mij een soort vast rustpunt aan het eind van een werkdag. Als ik langskwam, keek ik ter hoogte van zijn huis vanzelf even omhoog om te zien of ‘de man achter het raam’ er zat. En dan vond ik het fijn als dat zo was. Als een levend bewijs dat sommige dingen in onze hectische wereld hetzelfde blijven. Ik wist niets van m’n ‘man achter het raam’ behalve dat hij een wijze rust uistraalde.
Later leerde ik zijn zoon kennen en veranderde ‘de man achter het raam’ in woorden tot ‘de vader van Bert’. Als Bert, zoals vaak gebeurde, aan het eind van de middag bij zijn vader zat en zij hun blikken over de Boulevard en de zee lieten gaan, stak ik vrolijk mijn hand naar hen op als ik passeerde.
“Als je vader alleen zit, durf ik niet zo goed te zwaaien want hij kent me helemaal niet”, zei ik eens tegen Bert. “Geeft niks, gewoon doen”, raadde hij aan.

En dat heb ik gedaan. Wat vreemd dat zijn stoel nu leeg is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: