Gepost door: prretje | januari 1, 2011

Moe

“Nee oma, ik hoef echt geen bamiblok”, zegt de vriend van mijn nichtje, die ik nooit eerder een afwijzend woord in de richting van een gefrituurd hapje heb horen uitspreken, op uitgebluste toon. Hij is niet de enige die er vanochtend bijzit alsof-ie door een vrachtwagen is overreden.

Waar normaal de jongere garde het hoogste woord heeft, is het nu uitzonderlijk rustig tijdens de nieuwjaarsvisite bij oma. “Ik bén er”, kreunt de oudste van het nevenkoppel, “maar zo brak als nu heb ik me niet eerder gevoeld.” Zijn jongere broer, normaal gesproken de meest sportieve van het stel, laat helemaal verstek gaan. “Was niet aanspreekbaar”, is de korte verklaring voor zijn afwezigheid.
“Geef mij maar een sapje”, klinkt het zielig. “Vannacht is er zoveel vocht m’n lichaam binnengekomen dat ik me rond een uurtje of zes met de taxi thuis heb laten brengen.” Een ander tilt z’n zware hoofd even omhoog. “Mij is het nog net gelukt met de benenwagen de woning te bereiken, maar je wilt niet weten hoe.”
 
Op elk aanbod voor een oliebol, een kopje kippensoep, een toastje met kaas of een mini-snack wordt met zo’n gejammer gereageerd dat een regisseur van een slechte horrorfilm dit geluid meteen zou willen vastleggen voor de afdeling huiveringwekkende effecten. Als ik voorzichtig informeer of er nog iemand van plan is mee te doen aan de nieuwjaarsduik, strompelt men een voor een richting huis onder het mompelen van zinnen waarin het woord bed veelvuldig de hoofdrol speelt.
De jongens zijn allemaal een beetje moe.

Teruglopend langs de zee zie ik het opgebouwde Unox-dorp op het strand voor de frisse duikers van het nieuwe jaar. In de verste verte is er geen familielid te bekennen en dat is wel eens anders geweest: “K-k-k-ken-je m’n v-v-voeten even afdrogen, F-f-fatima, ik h-heb ’t zo k-k-koud…”.
Twee kilometer verder gaat m’n weg langs de oorzaak van hun afwezigheid, een tijdelijk dorp op het grote parkeerterrein en volledig gesponsord door Heineken. Dit is de plek waar ze zo moe geraakt zijn, denk ik.
 
Het is jammer dat ze het zelf niet doorhebben maar een zwembroek staat hen veel beter dan een kater.

Advertenties

Responses

  1. Heel herkenbaar stukje, het was hier geen haar beter! Ze waren zo brak als wat…. tegen een uur of vijf s’middags kwam er pas een beetje leven in.

  2. Dat van de oliebollen, ik weet het niet. Ik bespeur een toenemende desinteresse in die dingen. Ik kon er slechts één kwijt aan 10 mensen, die toch allemaal op een christelijk tijdstip naar bed waren gegaan. De helft van de bollen is overgebleven. Volgend jaar geen oliebollen meer, de mensen willen ze gewoon niet meer.

    • Hé Martin, allereerst de welgemeende en goede wensen voor het nieuwe jaar! Die oliebollen… ha ha, ik dacht ’t al dat die dingen niet te eten waren. Hier zijn zes pakken oliebollen gebakken en nog 1 met appelflappen. Krenten een nacht in de week gelegd in rum. Heerlijk! Het was vechten om de bollen, zo lekker waren ze. Zeker 100 tot 130 bollen erdoor gejaagd met diverse gezelschappen. Alles op op Nieuwsjaardag.
      Kijk: echt goede tradities worden door mij niet zomaar opgegeven. Altijd kiezen voor de kwaliteit… 🙂

  3. Maar de mensen proefden ze nog geen eens… Ik moet er wel bij zeggen dat mijn zus op oudejaarsavond om 11.00 uur vroeg, waar de oliebollen eigenlijk waren. Helemaal vergeten om ze op tafel te zetten. Kan je nagaan hoe ze gemist werden.

    Gelukkig Niewjaar!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: