Gepost door: prretje | november 3, 2010

Poolexpeditie

Hoe kon ik zo verschrikkelijk stom zijn, vraag ik mezelf vertwijfeld af. Dat dit míj, als grootste freak van het team op het gebied van het strikt naleven van de veiligheidsvoorschriften, nu juist overkomt. Een kapotte sneeuwscooter, geen werkend communicatiemiddel bij de hand, snel verslechterende weersomstandigheden, verdwaald en helemaal alleen op een onmetelijke ijsvlakte.

Vier maanden geleden zijn we hier gedropt. Zeven klimaatwetenschappers die met elkaar gemeen hebben dat ze er stuk voor stuk voor kozen om de zwaarste maanden van het jaar op de pool te verblijven teneinde allerlei broodnodig onderzoek te verrichten. Het schip dat ons, na een hachelijke tocht door metersdik pakijs, in de buurt van het kamp had afgezet, komt ons in het voorjaar weer ophalen.
In de periode die we hier nu verblijven, is ons team als een geoliede machine geworden. Al na twee weken was het wennen aan elkaar een afgesloten hoofdstuk en ontstond een routine waar ieder zich prettig bij voelde. De taken zijn verdeeld en de dagen gevuld met hard werken. De weinige tijd die overblijft is voor ontspanning. Hoewel het niet meer dan logisch is dat je in de vrije uren wat meer tijd met de ene doorbrengt dan met de andere, is de onderlinge sfeer zondermeer goed te noemen. We hebben elkaar leren accepteren en waarderen.  Als je maandenlang onder de sneeuw én op elkaars lip zit, is dat heel erg meegenomen.

Maar nu is het helemaal mis en dat is m’n eigen schuld. Waar normaal gesproken volgens een streng protocol een tocht naar buiten wordt voorbereid, ben ik nu op eigen houtje gegaan. Verleid door het verstilde licht en het mooie azuurblauw van het ijs, pakte ik een sneeuwscooter en reed weg, met het idee om binnen een half uurtje weer terug te zijn. Ik had ineens behoefte gehad aan ruimte, aan een plek om na te denken na gisteravond. Want wat er gisteravond was gebeurd, had alles op z’n kop gezet. En ik wist niet hoe ik daar mee om moest gaan. Of ik dat wilde. Of ik dat kon.
M’n verwarde gevoel had me in deze ellendige situatie gebracht terwijl een doorgewinterde professional als ik altijd haar verstand had moeten gebruiken, onder alle omstandigheden. 
Intussen dwaal ik nu al uren over het poolijs rond, totaal gedesoriënteerd en half bevroren. Een snerpende, ijzige wind beneemt me de adem. Ik weet heel goed dat mijn positie uiterst belabberd is want in deze uitgestrektheid is het terugvinden van één mens als het zoeken naar een speld in een hooiberg.
Mijn benen zijn zo ontzettend moe. In de relatieve luwte van een sneeuwheuveltje laat ik mij zakken. Even maar. Ik maak me klein om maar zoveel mogelijk warmte vast te houden. Zouden ze me aan het zoeken zijn, denk ik traag.
Ineens zie ik zijn jongensachtige lach. Ik strek mijn hand uit om dat vertrouwde gezicht aan te raken. Maar dan dringt het besef in volle hevigheid tot me door: ik ben in het land van de witte dood.

Zo, da’s ook weer gebeurd. Waar een beetje visualiseren bij een rotklus als het ontdooien van de koel- en vriescombinatie al niet goed voor is.

Advertenties

Responses

  1. Het aanblik van jouw koelribben doet zelfs mij huiveren.
    Misschien eens tijd voor een nieuw “rubbertje”?

  2. Leest als de eerste bladzijde van een spannende roman. Wordt vervolgd?????

  3. IJspret!!

  4. Pffff mens! Ik dacht waar heb je het over?!! 🙂

  5. Een ‘no frost’ vriezer is voor jou dé oplossing.

  6. Geweldg wat een verhaal, ik dacht: waar gaat dat naar toe!! Ik heb sinds kort een ‘no frost’ vrieskast en die lacht me iedere dag toe en ik knipoog zeer tevreden terug.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: