Gepost door: prretje | oktober 25, 2010

Geen medelijden a.u.b.!

“Hoe moet ’t nu verder, mevrouw Van der Plas?”, zegt-ie, leunend in de deuropening van mijn kamer op de bieb. Ik kijk op, zie z’n meewarige blik en weet gelijk waar het over gaat.

Nadat ik gisteren, dankzij een actie voor een maand gratis kijken, voor het eerst in mijn bestaan maar zonder een greintje plezier een wedstrijd op Eredivisie live heb bekeken, is er geen houden meer aan. Vanochtend bij het ontbijt begint het al. “Die kop in de Volkskrant al gezien? Er staat: Onnozel, zielig en schandalig.” De krant wordt mijn richting opgegooid. “Hier lees zelf maar”. Vervolgens zeilt het Leidsch Dagblad er achteraan. “Die is ook goed”, zegt m’n dochter en verraadt gelijk wat ik op m’n nuchtere maag tot me moet nemen: “Ongekend en nog geeneens geflatteerd.”

In de koffiepauze kom ik speciaal al laat de kantine binnen. “Wat een zielige vertoning, hè? Het was echt te erg voor woorden”, klinkt het licht-triomfantelijk. Tevergeefs probeer ik allerlei andere gespreksonderwerpen aan te snijden, maar vele blikken staren me vol mededogen aan en hoofden worden geschud. “Heb je Jan Mulder nog gehoord?”, is het vervolg, “ik was ’t met hem eens. Ze hadden er niet meer dan zes hoeven te maken. Dit was al zo’n gigantische vernedering dat je, zelfs als doorgewinterde fan van de concurrent uit Amsterdam, gewoon medelijden kreeg.” En zo gaat ’t maar verder.
Tussen de middag vraagt er iemand of ik me niet in 010 moet melden om aan crisismanagement te doen. Ik ontvang sms-jes waarin bezorgd geinformeerd wordt of ik net zo emotioneel ben als Mario. Op twitter is het ene grapje nog vlotter dan het andere. In het zes uur journaal zit een reportage over hoe het nu met al die aangetaste mensen moet die amper nog de guts hebben iemand in de ogen te kijken. In ‘Man bijt hond’ zingt Lee Towers een liedje om de zwaarbedroefden een hart onder de riem te steken. Tot overmaat van ramp prijst Mathijs van Nieuwkerk in DWDD Wim van Hanegem en Koos Postema aan als helden omdat ze over dit historische verdriet van Rotterdam durven te spreken in de openbaarheid. En dan laten ze nog maar weer een keer die tien zien, die ik intussen overal al tien keer gezien heb zodat ’t er nu honderd zijn.

En dan breekt er iets.

Het is nu verdorie wel even genoeg met die in-de-put-praat, ik ben het helemaal zat. Hoe slecht het ook is en de komende tijd zal blijven gaan: medelijden is het allerlaatste dat een Feyenoordfan accepteert. De club moet gewoon door een fase. Een heel lange fase. Het is een hobbel die genomen moet worden. Een heel hoge hobbel. Het is een beker die tot de bodem leeg moet. Een heel diepe beker. Maar ooit komt ’t allemaal goed. 
Hoofd omhoog, schouders recht en vechten. Je niet als een gedrogeerd schaap naar de slachtbank laten lijden maar strijden tot je er bij neervalt. Tot de laatste snik. En trouw tot op het bot. Ook bij degradatievoetbal.

Zo, die peptalk was even nodig. En dan nu snel de moed van de grond pakken en naar die verjaardag toe. Wat zei ik ook alweer? Hoofd omhoog en schouders recht. Dat klinkt momenteel in ieder geval beter dan geen woorden maar daden.

Advertenties

Responses

  1. Pffff….. triest hoor, Irene . Ik heb geen woorden om je leed te verzachten. Of toch wel: “Losers” !!!!!!

    • Deze reactie glijdt van mij af als water van de rotsen, om ’t maar een beetje oudtestamentisch uit te drukken. Beter een fiere loser dan een ….

  2. Of om Lee (gisteren in Man bijt hond) te citeren: “Een riem onder de hart te steken!”

    • Ja lachen hè, je hoort gelijk dat ’t helemaal verkeerd is maar dan moet je er toch nog even over nadenken voor je weet hoe het nu wel precies moet. Met Lee voorop kunnen we alles verwachten, zullen we maar denken 🙂

  3. Voetbal is een primitieve vorm van leeg volksvermaak. Panem et circenses. Ik kan in de teloorgang van Feyenoord, dat niet meer is als een van de vele gezichten van het failliet van het betaald voetbal, zelfs geen vorm van leedvermaak vinden. Het is tijd voor andere sporten die nog niet zijn aangetast door verdwazing, blinde geldlust en die verantwoordelijk zijn voor grote maatschappelijke schade. Ik heb gesproken.

    • Tsjonge, wat moet ik toch soms verschrikkelijk om je lachen, Martin. En wat ben je hoog verheven boven het klootjesvolk. Let erop dat je ’t niet te koud krijgt daarboven.
      Mag ik je verder voorzichtig aan het volgende herinneren: Nemo sine vitiis nascitur.

  4. Maar toch…
    “Liever elk weekend verdriet, dan een weekend Aja*ied !! “


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: