Gepost door: prretje | oktober 21, 2010

Goochelen met foto’s

Het weerbericht deelde vandaag het land in twee stukken. Het noorden zou voornamelijk nat zijn en het zuiden hoogstwaarschijnlijk droog. Wat moet je dan als je in het midden zit?, zou je kunnen denken.
Gewoon op de fiets stappen. Naar Wijk bij Duurstede.

Bewust wordt voor windje tegen gekozen op de heenweg. Meestal rijden we in vaste formatie. Mijn schoonmoeder, niet meer zo zeker op de fiets, heeft de ruimte nodig om alles te kunnen overzien, eventueel tijdig af te stappen en rijdt het liefst alleen, op de één na laatste positie. En ik, als haar persoonlijke bewaker, heb de rol van hekkensluiter. Het is voor mij een ideaal plekje. Alle tijd om goed om me heen te kijken en me in een paar dagen tijd te oefenen in het goochelen met foto’s maken op de mountainbike.

Op mijn rug hangt een klein tasje met twee ritsen aan de bovenkant. Onder rits één zit m’n mobiel, wat klein geld en m’n bankpas (je weet nooit wat je tegen komt), onder rits twee zit m’n fototoestel, zo voor het grijpen. Met m’n rechterhand schuif ik de rits open, met m’n linkerhand pak ik het toestel eruit. Dan volgt er een soort goocheltruc waarbij het toestel van de ene hand in de andere terecht moet komen terwijl er het liefst ook nog een hand aan het stuur blijft om de rijdende fiets in bedwang te houden.

Daarna is het een koud kunstje om als een soort circusartiest plaatjes van onderweg te schieten. Niet te stoppen maar in volle beweging een mooie boerderij vast te leggen, een wit kasteel verscholen in het groen, een dode boom in de uiterwaarden tussen Wijk bij Duurstede en Amerongen. En dat gaat me steeds beter af.

Na de gebruikelijke koffie met dit keer de specialiteit van Dorestad, het truffelgebakje, is het met de wind in de rug en een zonnetje een feestje op de dijk terug. Het mooie herfstlicht, de heldere lucht, de prachtige vergezichten, het zicht op Amerongen in een bocht. Ik zou het liefst aan het goochelen blijven.

Tot ik ineens zie dat er iemand met me meefietst die zegt: “Stop nu maar, het is wel genoeg. En hou nu eindelijk weer eens twee handen aan het stuur.”
Wie ben ik dan om niet naar m’n schaduw te luisteren.

Advertenties

Responses

  1. Dit zijn een soort moving pictures.

  2. Zo is ’t precies, Walter.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: