Gepost door: prretje | oktober 20, 2010

Anti-shopper

Met diepe zuchten, klagelijke gelaatstrekken en een zware tred besluit hij uiteindelijk mee te gaan. Als enige van het nageslacht in de familie is mijn zoon van 14 momenteel aanwezig in het herfstkamp waar hij naar eigen zeggen geniet van ‘de tijd voor zichzelf’.

Tot nu toe is hij niet verder gekomen dan een loopje naar het toiletgebouw en bij het vooruitzicht van een middag shoppen in Arnhem breekt het zweet ‘m aan alle kanten uit. “Ga nou maar mee”, haal ik ‘m over, “anders zit je de hele tijd in je uppie. Dan gaan we ergens gezellig een broodje eten en je moet ook echt wat nieuwe kleren hebben.”
Als we met z’n zevenen de eerste winkelstraat naderen, hoor ik ‘m vertwijfeld aan mijn zwager vragen of hij soms weet wie in hemelsnaam de uitvinder van het shoppen is. Twee winkels verder ziet hij bij Sacha een paar kekke hoge zwarte schoenen staan. “Ja, ze zitten lekker en ik vind ze vet”, zegt-ie en de eerste tas is binnen.
In de verte doemt H&M op. “Moet dat?”, sputtert hij tegen. Maar als z’n oma en twee tantes de ene na de andere combinatie helpen uitzoeken, rest hem niets anders dan een paskamer in te sloffen en de boel aan te trekken. Twee broeken, vier blouses, drie shirts, een trui en vijf paar sokken verwisselen binnen no time van eigenaar. “Hij komt net uit de jeugdgevangenis”, legt m’n zwager aan de verkoopster uit, “en had niets meer om aan te trekken.” Begrijpelijk knikt ze en overhandigt hem de enorme tas met spullen. “Nou knul, dan hoop ik dat je na zo’n zware tijd veel plezier hebt van je nieuwe kleren.”

Om het puberlijf niet te veel uit te putten wordt het tussen de bedrijven door gelaafd met een kleine pizza, een warm saucijzenbroodje, drinken en een slushpuppie (een soort raar ijsje). Toch blaast er telkens een zware stem in m’n oor: “Ik ben kapot.” Of een variatie daarvan: “Ik kan niet meer!”
Wanneer hij even later in een sportzaak enthousiast een paar nieuwe basketbalschoenen uittest door een beslissende dunk na te doen, valt ineens mijn oog op z’n oma en tantes. Vermoeid ogend zitten ze met een mobieltje in de hand te wachten tot de anti-shopper klaar is met zijn zoveelste passessie.

Terug in het huis op wielen stal ik alle aanschaffingen nog maar eens voor hem uit. “Nou, tevreden?”, informeer ik. “Mmm, ‘t viel me nog wel mee”, zegt-ie, “maar ik heb nu al zin in morgen. Eindelijk weer een beetje tijd voor mezelf.”

Advertenties

Responses

  1. Heerlijk herkenbaar. Als hij niets kwijt raakt, verliest of mega uitschiet in lengte heb je er tot de volgende hechtenis geen omkijken meer naar…… 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: