Gepost door: prretje | oktober 2, 2010

Sprookje

Er was eens…

een heel groot aquarium met mooie gekleurde vissen. Het aquarium stond al heel lang op dezelfde plaats, in een groot huis met boeken. In dat gebouw kwamen altijd veel mensen op visite en vooral de kinderen vonden het leuk om naar de visjes te kijken. Maar de kasten met boeken werden steeds voller en de ruimte er omheen werd steeds kleiner. Op een dag werd de beslissing genomen dat er een nieuwe plek gevonden moest worden voor de vissenbak.

Zo gezegd, zo gedaan. Er kwam een advertentie op Marktplaats en na een paar weken onderhandelen met allerlei belangstellenden, wilde Vincent uit Oldenzaal ‘m het liefste kopen.
“Kom je dan ook echt? Dat het aquarium niet voor niets leeg gehaald wordt?”
“Ik kom echt”, zei Vincent. “Met een vriend en mijn broertje. En een aanhangwagen. Vrijdagmiddag rond 17.00 uur ben ik er.”
“Uitstekend, dan staat de vissenkom voor je klaar. Je weet toch hoe groot ie-is, hè?”

Het werd vrijdagmiddag. Nadat de bak ’s ochtends al voor de helft was leeggepompt, werd-ie nu snel leger. Drie personen met netjes visten alle zwemmers uit het water en deden ze voorzichtig in emmers. Het was een moeilijk klusje want de vissen waren snel en lieten zich niet graag vangen. Daarna gingen alle steentjes eruit. Tien zware emmers vol grind werden uit de bak geschept. De demontatie van de verlichting en de pomp volgde. Het werd een compleet waterballet en de aquariumleegmakers werden natter en natter en roder en roder. En vermoeider en vermoeider.

Vincent belde. “We zijn er bijna”, zei hij. “We gaan nog even snel een hamburger eten.”
“Oké, tot zo. Er wordt hier keihard gewerkt.”
“Dag visjes”, riep een jongetje, “jammer dat jullie op reis gaan.”

Daar stond Vincent met z’n kornuiten bij de deur.
“Goed dat jullie er zijn”.
Ze namen gelijk een kijkje bij de lege bak… en lachten.
“Wat is-ie groot”, zei Vincent.
“En heel erg zwaar”, werd aangevuld.

Twee boekenkarren en acht personen kwamen er aan te pas om de glazen bak tot aan de achterdeur van het gebouw te krijgen. Daar stond een aanhanger klaar. Met een enorme krachtsinspanning en heel voorzichtig werd het vissenhuis aan boord gehesen. De aanhanger was te kort waardoor de bak een stuk uitstak. Alsof het een cadeautje was, zo werd het gevaarte omzwachteld met dekens en stukken karton. Ook het ijzeren onderstel van het dierenverblijf kreeg een plek op de wagen. Sjorbanden en een net moesten alles op de plek houden tijdens de lange reis naar het oosten. Stevige zeemansknopen uit Katwijk maakten de beschermingsmaatregelen af. Op de galerij van de flat in de buurt hing ‘een beste stuurlui staan aan wal’-man over de balustrade, met een fles bier in de hand.

Na al dat sjouwen, dronk de hele club nog een kopje koffie met elkaar. Een plak cake erbij. Het werd nog erg gezellig. Vincent betaalde het afgesproken bedrag en de emmers vis werden, gehuld in een open vuilniszak, in de auto getild.  
“Rij voorzichtig!”
“Dat doen we zeker.”
De auto werd uitgezwaaid tot-ie de straat uit was. Toen maakten de achterblijvers een rondedansje van opluchting. Het was gelukt.

Later die avond kwam er een sms. “Goedenavond! We zijn zonet overgekomen! Een paar vissen hebben de rit niet overleefd… de meeste echter wel. De knopen van de conciërge hebben hun werk goed gedaan, alles onbeschadigd. Nog bedankt voor de hartelijke ontvangst. Groeten, Vincent”.

In de donkere uren die volgden, sliepen de twee mensen die de nacht ervoor wakker hadden gelegen van deze operatie, ook weer beter. De verhuizing was voorbij en het aquarium ging een nieuw bestaan tegemoet in het ruime huis van Vincent. En de zwemdiertjes? Verreweg de meesten wenden snel aan hun nieuwe omgeving. Want water is water of dat nu uit Katwijk of uit Twente komt.
Zo eindigde ook dit sprookje zoals sprookjes horen te eindigen.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Advertenties

Responses

  1. Hoe heb jij Cor op de foto gekregen????

  2. Hij ziet het verschil niet meer tussen mij zonder en mét toestel: een kwestie van gewenning, denk ik.

  3. Er is een stukje sentiment de bieb uitgegaan, bloed, zweet en tranen bij het binnen brengen en dus ook weer bij het buiten loodsen…
    Knap werk, en petje af voor de mannen die alle jaren het onderhoud hebben gedaan.
    Goed om de foto’s te zien, Hans

  4. Cor die zag het fototoestel voor een vis aan, ben blij dat die gasten goed zijn aangekomen met nog genoeg levende vissen.
    Het was nog een soort van gezellig ook, ha, ha.
    Leuk sprookje!!
    Nelina

  5. Leuk gedaan dat de mensen in de straat voor de vissen de vlag hebben uitgehangen. Hoe lang denk je dat het duurt voor de ruimte weer is opgevuld en er alweer ruimte te kort is…? Wij mogen binnenkort ook weer van alles doorschuiven, en je begint dan ook altijd van achteraan om vooraan ruimte te krijgen. (zucht).
    Groeten Sophie

    • In Katwijk hebben we de vlag nu eenmaal altijd bij de hand…
      De bieb worstelt al jaren met ruimte tekort. Daarom zijn we ook met de gemeente in onderhandeling over nieuwbouw van de hoofdbibliotheek. Maar voor het zover is, gaan we in dit krappe gebouw toch proberen de collectie anders en klantvriendelijker te presenteren. Van 22 november t/m 30 november is de hoofdbibliotheek gesloten wegens de herinrichting en dan wordt de lege aquariumhoek in beslag genomen.
      Zo gaat dat…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: