Gepost door: prretje | september 16, 2010

Lief

“Ik wil mensen om me heen die lief zijn”, snikte ze.

Elke week kom ik er wel een keer. Op het plein, niet ver van mijn huis. Om even een boodschap bij Albert Heijn te halen, of een bloemetje, of een kaart. Een week of vier terug zette ik m’n fiets op slot voor de ingang toen ik achter mij ineens een klap hoorde. Ik keek om en zag een nog jonge vrouw vallen. Haar tas met boodschappen gleed uit haar handen en er rolde van alles op de tegels. Geschrokken liep ik naar haar toe. “Gaat het mevrouw, hebt u zich pijn gedaan? Kom, laat me u helpen.” Tegelijk met mij komt een man bij de vrouw aan en samen proberen we er achter te komen wat er gebeurd is. Maar al snel begrijpen we dat ze geen enkel verzwikt heeft.

Ze buigt haar lichaam voorover en begint onbedaarlijk te huilen. Half liggend druipt haar verdriet op de stenen. De man en ik knielen naast haar. “Wat is er met u?” De vrouw kan met geen mogelijkheid antwoord geven. We wachten tot het huilen wat minder wordt. Als dat wel erg lang gaat duren, trekken we de vrouw uit de zon en zetten haar tegen de muur van het plaatselijke theater. We blijven bij haar terwijl de stroom tranen onverminderd doorgaat. Na een tijd zegt de man tegen me dat hier professionele hulp bij moet komen. Ik loop naar de dichtstbijzijnde winkel en vraag of zij willen bellen. Dat doen ze. Als ik terugkom, is het beeld nog hetzelfde. De mij onbekende vrouw is nog steeds overmand door emoties maar snikt nu, in een constant mantra: “Ik wil mensen om me heen die lief zijn. Ik wil óók mensen om me heen die lief zijn.” Over het hoofd van de vrouw heen kijken de man en ik elkaar aan. “Ik denk dat ze een zenuwinzinking heeft of een burn-out of zoiets”, zegt de man. “Ga jij nog eens vragen of er al iemand onderweg is?”
“Ze komen eraan”, kan ik ‘m later vertellen. De boodschappen van de vrouw heb ik intussen bij elkaar gezocht en in de tas naast haar gestopt. Het groepje mensen dat zich om ons heen verzameld heeft, vraag ik door te lopen. “Ga jij ook maar”, zegt de man, “ik heb hier vaker mee te maken gehad.”
“Weet u het zeker?”, vraag ik nog, maar de man stuurt me gedecideerd weg.
Ik leg m’n hand nog even op de arm van de vrouw. “Ik wil mensen om me heen die lief zijn”, snikt ze.

De afgelopen weken heb ik vaak aan de vrouw gedacht. Ik ken haar naam en haar verhaal niet maar ik hoop dat er mensen heel lief voor haar zijn.

Advertenties

Responses

  1. In ieder geval waren er die dag 2 mensen al lief voor haar. En zo zie je maar er is overal wel wat, elk huisje heeft echt een kruisje. Onvoorstelbaar hoeveel je eigenlijk kunt hebben!
    Enne ik ben vanmorgen met ding 1 begonnen! Het is nog niet wat ik echt wil maar dat komt nog wel. Op 1 oktober kick off en moeten we 1-2-3- gedaan hebben.
    Groet Sophie

  2. Dat gaat vast helemaal lukken. Veel succes en plezier, Sophie!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: