Gepost door: prretje | september 13, 2010

Overwonnen angst

De wekker slaapt nog als ik al wakker ben. Te vroeg om serieus in actie te komen, dan maar even naar de wc. Ik loop naar de badkamer, knip het kleine lichtje aan en laat me, met de ogen nog half gesloten, op het toilet zakken. Luisterend naar het gemoedelijke geklater in de pot, zie ik ineens in mijn ooghoek een beweging. Ik sper m’n ogen open en dan zie ik ‘m.

Hij is groot. En zwart. Er is werkelijk niets sympathieks te ontdekken aan die reuzespin die in een enorm tempo over de vloer richting bad rent om daar tegen de rand doodstil te blijven zitten. Een huivering gaat door me heen bij het zien van dat dikke, donkere lijf dat met z’n uitstekende poten helemaal van een enorme proportie lijkt. Tegelijkertijd met het gevoel van afgrijzen, landt de realiteit dat ik, bij gebrek aan hulptroepen, zelf zal moeten ‘dealen’ met dit harige monster, zeker als ik wil dat het nageslacht deze wasruimte vandaag nog betreedt om okselfris aan de dag te beginnen.
En dan gebeurt het wonderbaarlijke. Waar ik tot dan toe met een van afschuw vertrokken gezicht het hazenpad zou kiezen, komt er nu een ijzige kalmte over me. Ik strek mijn benen, grijp een handdoek, smijt ‘m over de spin, frommel met twee handen de handdoek met spin in elkaar, loop de trap af, open de achterdeur en klop, in het bleke ochtendlicht, het badlaken voor de zekerheid zo’n tien keer fanatiek uit.
Ongelofelijk, denk ik weer terug in bed, dat ik dit zo beheerst en rustig heb opgelost. Beschaamd herinner ik me onwaardige taferelen uit m’n jeugd met veel gegil en gejammer om mijn vader die elke spin persoonlijk uit de tuin moest verwijderen voordat ik bereid was er één been in te zetten. Hij moest eens weten tot welk een heldhaftige vrouw dat meisje nu is uitgegroeid.

“Mam, als je wilt dat ik vandaag nog ergens naar toe ga”, klinkt het anderhalf uur later, “dan moet je nú m’n fiets uit de schuur halen. Die klotetuin van jou zit weer vol klotespinnen.”
Minzaam glimlachend loop ik door diverse webben en denk: “Misschien maak ik ’t nog mee, meisje, maar de kans zit erin dat je over ruim dertig jaar, zonder te verblikken of verblozen, moedig je eerste spin vangt om je dochter een angstaanval te besparen.

Advertenties

Responses

  1. http://www.versjesvanannie.nl/web/show/id=69696

  2. Hij zou bij mij de tuin niet gehaald hebben! Exit: riool, na diverse malen doortrekken en nog een grondige inspectie en wat hééééél lelijke hier niet nader te noemen termen.

  3. Gatsie….wat een engerd!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: