Gepost door: prretje | maart 12, 2010

Rijbewijs

Rustig zit ik op een van de felgekleurde bankjes in de wachtruimte van de afdeling Burgerzaken/Publiekszaken van de gemeente Katwijk. Het nummertje B150 is nog lang niet aan de beurt, heb ik al in de gaten. Om een rijbewijs te verlengen heb je behalve een pasfoto, waarop ik er overigens uitzie als een chagrijnige, doorgedraaide milieuactiviste, vooral tijd nodig. Vorige week kostte het me al een uur maar nu ben ik beter op wachten ingesteld. Het is vrijdagmiddag, ik maak me niet zo druk.
Na een kwartiertje mijmerend te hebben doorgebracht, schiet ineens de onrust heftig door m’n lijf. Is dit wel afhalen, zoals ik denk dat het afhalen is? Er zal toch niet per ongeluk een of andere controlevraag aan me worden gesteld?

Nog geen dag geleden werd er door een aantal gezinsleden, ernstig getwijfeld aan het feit of ik werkelijk, in een ver verleden, rijexamen had gedaan of dat ik het felbegeerde roze papiertje ergens bij Intertoys uit een Playmobildoos had gepikt. Niet dat ik bekend sta als brokkenpiloot, dát was het niet. Het had alles te maken met een antwoord dat ik niet had. Onverwachts werd mij, tijdens het vullen van de broodtrommels, de niet al te ingewikkelde vraag voorgelegd welke pedalen in de auto nu precies voor gas geven, remmen en koppelen bedoeld waren en ik stond, helaas maar waar, met m’n mond vol tanden: ik wist het echt even niet. Om de afgang nog enigszins te beperken, ging ik snel op een stoel zitten en liet ik mijn voeten de bekende bewegingen maken. “Rechts is gas”, zei ik gedecideerd. Ogen rolden in de kassen. “Duh!” Maar nou die andere twee? Twijfel doorboorde mij. De rem zich toch in het midden, of is het logischer als-ie links zit? En koppelen doe je niet zo vaak, dus dan zou je zeggen dat je ‘m op links vindt. Of toch in het midden?
“Zal ik even voor je in de auto gaan zitten, dan weet ik ’t wel”, bood ik m’n dochter, die een paar uur daarna haar eerste rijles zou hebben, bereidwillig aan. Minachting kwam mij in grote golven tegemoet. Mijn “ik weet ’t heus wel, maar omdat ik er nu bewust over nadenk en het normaal gesproken automatisch doe, kom ik er even niet op” kon niet verhinderen dat dit gebrek aan parate kennis direct werd bijgeschreven op mijn redelijk gevulde lijstje van ‘loseracties’.

B150 staat op het scherm te knipperen. Met verhoogde hartslag meld ik me bij desk vier. Rustig nou, natuurlijk gaat die baliemevrouw dat niet vragen, doe eens even normaal. Kalmerende gedachten helpen niet want ik weet veel te goed dat áls ze het op dat moment zou vragen, ik opnieuw zwaar de pineut ben. Links, rechts, rem, koppeling: het interesseert me blijkbaar niet genoeg, want ik weet ’t weer niet.
Een handtekening voor ontvangst en met een geruststellende glimlach krijg ik het modern ogende plastic kaartje overhandigd. “Ze vertrouwt me”, schiet het dankbaar door me heen en alsof het een kostbaar kleinood betreft, stop ik m’n nieuwe rijbewijs diep weg in de veilige holtes van mijn tas.

Toen ik net naar m’n werk reed, heb ik heel goed opgelet. Vanaf nu heb ik tien jaar de tijd om, voor de zekerheid, het mantra ‘links koppelen, midden remmen’ erin te krijgen. Dat moet zelfs ‘een loser’ nog wel kunnen lukken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: