Gepost door: prretje | februari 7, 2015

SkyWatcher

2-IMG_6784

Op het moment dat ik mijn huis weer een beetje op orde heb, nadat het een week overgedragen was aan de zorg van mijn zoon en zijn illustere vrienden, hoor ik buiten een toetertje.

3-IMG_6795

M’n dochter nadert het huis met een gigantische doos, gevolgd door mijn echtgenoot met een nog grotere doos. “We hebben ‘m”, luidt de heldere mededeling en binnen no time ligt mijn kamer vol met plastic en allerlei verpakkingsmateriaal.

4-IMG_6797

Sinds vorig jaar is mijn dochter gevangen door de astronomie. Nadat ze een boek had gelezen van Carl Sagan over een vrouwelijke astronoom, werd ze lid van de Leidse Weer- en Sterrekundige Kring. Daarna volgde een lidmaatschap bij de Werkgroep Leidse Sterrewacht. Al snel ontstond één grote wens: een eigen telescoop bezitten.

7-IMG_6805

“Sterren, planeten, nevels, sterrenstelsels: het zijn gewoon prachtige dingen om naar te kijken. Maar ook de wetenschap boeit me enorm, het besef van dat onmetelijk grote universum om ons heen. Het stelt alles in perspectief.”

5-IMG_6803

Mijn dochter is geen type die over één nacht ijs gaat en na uitgebreide studie en advies van haar sterrenvrienden, is in de aanloop naar haar verjaardag de keuze gevallen op een Schmidt-Cassegrain telescoop, model Celestron C8.

6-IMG_6804

Het enige dat ik ervan weet is dat er nu een enorm gevaarte in mijn kamer wordt opgebouwd. “Kan ik ‘m hier een nachtje laten staan?”, vraagt ze, als het exemplaar in vol ornaat staat te pronken. “Tuurlijk”, antwoord ik, opgelucht dat de toeter niet permanent in mijn blikveld zal verblijven, “dan verhuizen we ‘m morgen wel naar je studentenflat.”

8-IMG_6808

De liefde voor de ruimte is er.

9-IMG_6809

De telescoop is er.

Nu nog een wolkeloze avond…

Gepost door: prretje | februari 6, 2015

La venta del collao

6-IMG_6768

Mijn lievelingsplekje bewaren we dit keer voor het allerlaatst.

Vannacht om 2.15 uur kwamen we thuis na zes dagen gelogeerd te hebben bij onze vrienden in Spanje. “Vorige week stapten we zo’n beetje ons bed uit”, zeg ik tegen Dick, “toen gíngen we nog.” Nu leggen we onze hoofden snel te slapen want over een paar uur moet ik gewoon weer werken.

2-IMG_6741

Voordat ik mijn ogen sluit, denk ik nog even aan vandaag. De rit naar La Vall de Laguar, langs het mooi dorpje Campell.

1-IMG_6738

De blauwe lucht, mijn Spaanse vriend tussen de amandelbloesem. “Ruik nog maar eens goed, Irene, morgen is alles weer anders.”

3-IMG_6747

“Doe maar een tafeltje bij de kachel”, had Edwin ‘s ochtends bij de reservering tegen Esmee van het restaurant La venta del collao gezegd. Maar na het hoofdgerecht houden we het niet meer en verkassen we naar buiten in de zon.

4-IMG_6751

Het is zo’n mooie plek daar. De madeliefjes bloeien.

5-IMG_6756

“Willen jullie nog een glaasje cava?”, komt Esmee vragen. “Doe maar”, zeg ik. “Het is ons afscheidsetentje, straks vliegen wij weer naar Nederland.”

We brengen een toast uit op onze vriendschap. Wat een heerlijke smaak!

Gepost door: prretje | februari 4, 2015

Sneeuwpret aan de Costa Blanca

01-IMG_6657

De regen klettert tegen de ramen. “Met deze kou zou het in de bergen wel eens kunnen sneeuwen”, zegt Edwin. Vanuit onze warme en gezellige kamer zijn de bergtoppen in nevelen gehuld en niemand heeft zin om in dit hondenweer op pad te gaan.

02-IMG_6662

Om één uur heffen we ons luie bestaan vrijwillig op om met vrienden een hapje te gaan eten in Benissa. Het wordt lichter en in de verte zien we dat iemand met een bus poedersuiker de ruggen van de Bernia heeft bestrooid. “Zullen we straks…?”
En dat doen we. Met de Landrover klimmen we over kronkelige bergweggetjes richting wit.

03-IMG_6668

Op zo’n 700 meter hoogte zien we de eerste tekenen van de Spaanse winter aan de Costa Blanca.

05-IMG_6676

Hup, de auto uit. Er waait een ijzige wind en toch is het genieten met volle teugen.

07-IMG_6689

Alsof er een kunstenaar aan het werk is geweest.

06-IMG_6687

Subtiel zijn stukjes sneeuw en ijs uitgestrooid over het mediterrane landschap.

09-IMG_6699

Hoewel wij in Nederland regelmatig verrast worden door een echt pak sneeuw, heeft deze Spaanse poging haast iets magisch.

1-IMG_6706

Twee jaar terug liep ik hier te zweten tijdens een inspannende bergwandeling en nu huppel ik bibberend van het ene ijsbloemetje naar het andere.

08-IMG_6693

Ook deze Spaanse dennenboom weet niet wat ‘m overkomt.

04-IMG_6675

Langzaam maar zeker komen steeds meer mensen vanaf de kust omhoog. “Er ligt misschien wel sneeuw in de bergen!”

10-IMG_6720

Als we teruglopen naar de auto, horen we vrolijk kindergelach. Terwijl een moeder haar kinderen vereeuwigt in het witte stuifsel, maken wij een praatje met vader. “Het is voor het eerst dat ze sneeuw zien”, vertelt hij ons, om daar nog trots aan toe te voegen, “maar voor mijzelf is het de tweede keer!”

11-IMG_6729

Een beetje onwennig is het allemaal nog wel. “Kijk”, doet Edwin voor, “je kunt ook sneeuwballen maken.” Als alle kinderen er één hebben, laten wij ons weer afzakken naar beneden.

Sneeuwpret aan de Costa Blanca, ik zal ‘t niet snel vergeten.

Gepost door: prretje | februari 3, 2015

Waterman

5-IMG_6578

“Ik wil vanmiddag wel naar Calpe!”, stel ik gedecideerd voor.

1-IMG_6557

Als ik bij mijn vrienden in Spanje ben, neem ik altijd graag een kijkje bij de Middellandse Zee. Aangezien er geen protesten opklinken, lopen we een paar uur later onder de goedkeurende blik van de beschermheilige van de haven langs de aangemeerde boten.

2-IMG_6560

Op één vissersschip na ligt de complete vloot thuis. “Slecht weer en teveel wind”, weet men ons te vertellen.

3-IMG_6565

Voor ons alleen maar leuk, want méér te fotograferen.

4-IMG_6574

En voor sommige mensen ook gelegenheid om wat herstelwerkzaamheden uit te voeren.

6-IMG_6579

Zelfs de bodem van dit vissersbootje oogt fotogeniek op deze dag.

7-IMG_6605

Na een uurtje in de zon op een terras aan de haven, waar we prettig kennismaken met een kan sangria en lekkere vishapjes, lopen we over de boulevard naar de rots van Calpe. “Meeuw, let op. Je hebt maar één leven!”

8-IMG_6621

In de fractie van de geelpootmeeuwen wijzen alle neuzen in dezelfde richting.

9-IMG_6626

Dat ene stoere vissersbootje dat toch is uitgegaan, komt aan het eind van de middag veilig binnen. Mijn zoon slaagt voor z’n theorie rijexamen. M’n dochter lacht me ‘s avonds toe via Facetime. Heel veel lieve berichtjes van familie, vrienden en bekenden komen mijn kant op. En in het beste gezelschap dat ik me kan wensen om m’n 54-ste verjaardag te vieren.

Ik ben een bevoorrechte waterman, luidt mijn simpele conclusie.

Gepost door: prretje | februari 2, 2015

Koudegolf, ola de frío

01-IMG_6468

“Allemachtig”, bibberde mijn verspaanste vriend vanochtend, “het is toch koud buiten!” Hoewel het zelden voorkomt dat de maximum temperatuur in deze streek in Spanje onder de 10 graden blijft steken, dreigt dat vandaag toch echt te gebeuren, deelt hij mee. We nestelen ons dan ook op ons gemak rond de houtkachel maar na een paar uur begint het toch te kriebelen. De jassen gaan aan, de fototoestellen worden omgehangen en we zetten koers naar het dorpje Senija, een loopje van zo’n 6,5 kilometer.

02-IMG_6473

Lliber, achter een zee vol witte bloemetjes, laten we links liggen. Wanneer we door de nog bladloze druivenstruiken wandelen, breekt de zon ineens door. “Nu halen we misschien nog net de 12 graden”, stelt Edwin als lokale weerdeskundige zijn eerdere voorspelling bij.

03-IMG_6487

Bij een verlaten schuur staan een stel flessen te pronken.

05-IMG_6493

Zou het ‘stelen’ heten als ik er eentje zou meenemen?

04-IMG_6489

Mijn dagelijkse portie amandelbloesem haal ik ook nu weer moeiteloos binnen.

06-IMG_6500

Een oude man zit te lezen in de luwte van zijn rio rau.

07-IMG_6509

Rond een uur of half drie lopen we Senija binnen: 600 inwoners en 5 restaurants/bars.

1-IMG_6512

We kiezen voor een traditioneel tentje. Geen menukaart maar eten wat de pot schaft en dat is in dit geval een goede Valenciaanse puchero.

1-_MG_0605

We kunnen er weer tegen voor de terugweg en sukkelen weer terug over de oude Romeinse weg.

12-IMG_6506_001(1)

Hier kun je toch niet zomaar aan voorbij lopen?

11-IMG_6527_001

En ook van dit plaatje werd ik helemaal warm.

Of dat de komende dagen gaat lukken, moeten we nog maar afwachten. Bij thuiskomst zat er een officiële waarschuwing van de Spaanse autoriteiten in de mail: de deur van de vrieskist gaat helemaal open.

Gepost door: prretje | februari 1, 2015

Training

5-IMG_6437

Een koffer vol spullen ging er mee naar Spanje.

Helm, schoenen, broeken in diverse lengtes, zweethemden, shirts met korte mouwen, shirts met lange mouwen, windstoppers, jasjes, handschoenen. Want ja, alle professionele ploegen trainen in dit gebied. “Dus”, redeneerden mijn echtgenoot en onze Spaanse vriend en gastheer eensgezind, “deze logeerpartij is het ideale moment om ook ons wielerbestaan weer nieuw leven in te blazen.”

Door allerlei omstandigheden staan er momenteel nog steeds twee racefietsen te smachten in de schuur en zijn de wegen vooral geplaveid met allerlei obstakels.

1-IMG_6425

“Ja maar, het waait zo hard dat de valse pepers in bossen op de straat liggen.”

3-IMG_6428

“Ja maar, die narcissen staan gewoon hinderlijk in de weg.”

4-IMG_6430

“Ja maar, het is nu eerst tijd om een hapje te eten in Tárbena.”

2-IMG_6427

“Ja maar, met een wijntje op kun je zomaar tegen een plataan eindigen.”

6-IMG_6443

“Ja maar, op zondag mag je vast niet met je racefiets door dit dorpje rijden.”

7-IMG_6444

“Ja maar, stel dat dit balkonnetje los zit en wij rijden er onderdoor…”

8-IMG_6455

“Ja maar, de bloeiende amandelbomen leiden tijdens het fietsen behoorlijk af.”

Inzakkende ambities? Welnee, rust is ook onderdeel van de training…

Gepost door: prretje | januari 31, 2015

Niets

1-IMG_6408

Eigenlijk had ik moeten werken vandaag.

In plaats daarvan deed ik helemaal niets. Ja, ik dronk koffie met appeltaart en liep naar het ene dorpje om daar op het dorpsplein naast de kerk nog een bakkie te drinken. Weer thuis pakte ik mijn boek ‘Augustus’ en wist in het zonnetje zo’n 10 pagina’s Romeinse keizer tot mij te nemen. Toen werd het een half uur wat wazig…

4-IMG_6412(2)_1600

Vervolgens liepen we naar het andere dorpje. Langs een boerenwagen.

2-IMG_6413

Onder de Chinese kralenboom.

3-IMG_6416

De daarop volgende uren genoten we van een uitgebreid menú del día in een restaurant aan de andere kant van de rivierbedding. Een krachtige wind in de rug blies ons aan het eind van de middag weer naar huis.

We maakten de houtkachel aan en zochten een uitbuikplekje met uitzicht op het vuur. “Best een inspannende dag”, verzuchtten mijn vrienden. Ja, dacht ik, ze hebben gelijk. Best een inspannende dag als het gaat om niets doen, helemaal niets.

Gepost door: prretje | januari 30, 2015

Thuis

3-IMG_6392

“Kijk”, wijst Edwin op zijn temperatuurmeter, “23 graden. Wel jammer dat er vandaag wat sluierbewolking is…”

Voor wie zelf net uit een witte en glibberige wereld komt, past stilzwijgen. Eerst die dikke winterjas maar uit. En m’n sjaal af.

Bij het binnenrijden van de vallei waar mijn vrienden nu vijftien jaar wonen, geeft de ontspanning mij een stevige hand. En met een glaasje cava in de zon, spoel ik zonder schuldgevoel de laatste Katwijkse beslommeringen weg.

2-IMG_6390

In plaats van een wandeling langs de vernieuwde Katwijkse kust kies ik nu aan het eind van de middag voor een loopje tussen de druivenvelden. Mooi, die peulen van de johannesbroodboom.

1-IMG_6386

Of die bloeiende struik tegen de achtergrond van een riu rau.

4-IMG_6395

De amandelbomen bloeien dit jaar laat maar op een beschut plekje ontdek ik toch mijn favoriete bloesem. Even ruiken…

5-IMG_6402

Als de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, weet ik dat ik me hier de komende zes dagen weer helemaal thuis zal voelen.

Gepost door: prretje | januari 10, 2015

Boodschap

verkeersbord

Het zijn vreemde tijden met rare boodschappen.

Maar voor deze daad van burgerlijke ongehoorzaamheid waarbij een literatuurliefhebber een verkeersbord in Los Angeles hackte, hoeft de politie wat mij betreft geen speurhonden in te zetten.

Gepost door: prretje | januari 7, 2015

Openingszin

gemeentehuis_katwijk

“Ja, en met míj gaat het ook goed”, hoor ik mezelf een beetje narrig zeggen.

Mijn overbuurman kijkt me verrast aan en gelijk heb ik al weer spijt van mijn bijdehante woorden. De beste man kan er tenslotte ook niks aan doen dat ik er nog niet aan gewend ben.

“Hoe is het in de politiek?”, zal gewoon nooit mijn oren binnengaan als favoriete openingszin voor een informeel babbeltje.

Older Posts »

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 480 andere volgers