Vind ik leuk:

“Alstublieft, hier is uw toegangskaart voor de lezing van Adriaan van Dis.”

Met een zwierige beweging legde mijn collega het uitgeprinte bewijs in de hand van de klant. “Ik heb er nu al zin in”, probeerde deze de tijd tot de lezing van de literatuurschrijver op 11 april alvast in woorden te overbruggen. Een blijde glimlach plooide z’n lippen toen hij nog een moment op zijn pas verworven kaartje keek. Maar toen betrok zijn gelaat.

“Kom ik hier wel mee binnen?”, vroeg hij aarzelend. “Dit is niet te lezen, in ieder geval niet door mij…”.
Mijn collega kon het ook niet lezen. En ik beheerste deze taal evenmin. Even twijfelde ik of de man moest vertellen over een irritante update van het systeem waardoor er een aantal rare foutjes waren geboren die weer snel geëlimineerd moesten worden. Ik deed het maar niet.
“Meneer, natuurlijk komt u binnen. Ik zet mijn handtekening eronder en dan is er geen enkel probleem om straks van Adriaan van Dis te kunnen genieten.” Opgelucht ging de klant huiswaarts.

Nu vraag ik me alleen af of ‘t toch niet verstandig is om even bij meneer Van Dis te informeren of hij nog wel gewoon Nederlands spreekt. Je weet ‘t tenslotte nooit: straks heeft-ie ook een update gehad en dan valt er met mijn handtekening helemaal niets te repareren.