Roofvogelogen heb ik.

Alleen als ik op mijn beeldscherm tuur, of de krant lees, of een wordfeudje maak, of in bed met mijn boek wegsoezel, of de kleine lettertjes op een pak moet ontcijferen, dan heb ik soms een heel klein beetje hulp nodig.
Ik zoek me de laatste dagen ongelukkig naar die hulp. Als ik ‘m boven nodig heb, ligt-ie beneden. Als die in de ene tas moet zitten, slingert-ie nog rond in een andere. Als ik ‘m op mijn werk wil opzetten, ligt-ie nog thuis. En als de zon schijnt, grijp ik ook weer mis. Wat een gedoe allemaal!
Ik heb mezelf een sterkte aangemeten van 1,5 dus dat stelt niet veel voor. Zodra ik leesvoer op voldoende afstand houd, gaat het ook prima maar niet in alle gevallen is dat even handig. Daarom toog ik vandaag naar de Hema en schafte vijf attributen aan: voor op m’n bureau, voor op de eettafel, voor in m’n tas, voor naast m’n bed. En één op sterkte voor de zon.

Niemand hoeft voorlopig te zeggen dat ik m’n bril moet opzetten om m’n bril te zoeken. Ik heb tenslotte haviksogen.

“Tante Ireen, weet je het al van het Nederlands elftal? Ze moesten niet gisteren, maar de dag daarvoor, hoe heet die dag ook alweer, o ja zaterdag, voetballen tegen Bulgarije en dat is niet helemaal goed gegaan. Die anderen hadden twee doelpunten, maar wij hebben er ook eentje gemaakt en dat was wel heel knap. Het geeft niet zo erg dat we niet hebben gewonnen want dit was gewoon oefenen, wist je dat? Het Nederlands elftal moet ‘t nog een beetje leren maar straks gaan ze echt winnen.
Weet je wat papa tegen mij zegt, als ik op de grond val met voetballen en ik bijna moet huilen? Dan zegt-ie: “Opstaan Robben, kom eens heel snel overeind!” De trainer van het Nederlands elftal heet Bert van Marwijk en die weet er het allermeeste van. Ze hebben altijd oranje pakjes aan met soms iets van zwart en wit erbij.
Nou weet je ‘t, hè tante Irene, waarom het Nederlands elftal heeft verloren? Het was oefenen.”

Zondermeer een hoopvol betoog van neef Mats. Zijn zus dacht er het hare van…

 

Voordat de strandgangers uitrukten om hun bleke buiken rood te laten verbranden, liep ik al door het Coepelduin naar Noordwijk. Ondanks het vroege tijdstip, was de zon al in een Spaanse bui en scheen uitbundig op alles dat groeit en bloeit.

Op de duinroosjes, schattig in hun roze en witte jurkjes.

Op de bladeren en hangende bloemetjes van de Salomonszegel.

Op een paar mini-duinviooltjes.

Via het strand liep ik weer op huis aan voor een bakkie koffie.

“Dat je dat leuk vindt om vrijwillig zo vroeg je bed uit te gaan”, mompelde mijn zoon toen ik hem een paar uur later vertelde over mijn ochtendwandeling. Ik lachte hem lief toe en liet maar achterwege om te zeggen dat ik met gemak verslaafd zou kunnen worden aan zo’n morgenloopje.

Drugs in de vorm van duinbloemetjes: over dat op de loer liggende gevaar hebben ze ‘m op school vast nooit ingelicht.

“Als je in deze tijd weer eens de kans krijgt om door Lentevreugd te wandelen, heb je grote kans dat de orchideeën nu bloeien.”

Vanochtend om 6.30 uur had ik m’n ogen al open. Natuurlijk had ik ze weer dicht kunnen doen maar bovenstaande tip van m’n vriend Edwin, ex-boswachter en natuurliefhebber in hart en nieren, spookte gelijk door m’n hoofd. Hoewel het natuurlijk een gok is vanuit Spanje het juiste moment te voorspellen om een bloeiende orchidee in Wassenaar te ontmoeten, besloot ik toch, aangemoedigd door het heerlijke weer, een kijkje te gaan nemen.

Een kwartiertje fietsen in de warme ochtendwind en de speurtocht in Lentevreugd kan beginnen. Dit natuurgebied mag met 100 ha dan niet echt groot zijn maar deze natuurlijke overgang tussen duinen en achterland is wel zeldzaam in Nederland. Het verrassende is dat er ook altijd wat te zien is. Of te horen, zoals vanochtend de koekoek, de veldleeuwerik, de grote karekiet en de graspieper.

Prachtige lupines.

Een mooi ooievaarsbekachtig bloemetje.

Dansende paarden. Badende Schotse Hooglanders.

Maar hoe ik ook zocht en de grond afspeurde, ik kwam geen orchidee tegen. Of zou dit paarse gevalletje, waarvan ik er maar één vond, toch nog goedgekeurd worden vanuit Spanje?

Ik vrees met grote vreze dat ik zonder mankeren wordt teruggestuurd.
Alhoewel, grote vreze? Eigenlijk zou ik geen betere manier weten om de dag te beginnen dan met zo’n vruchteloze jacht op orchideeën. Heerlijk!

 

Dat heb ik weer, hoor.
Zit je op vrijdagochtend met twee serieuze collega’s in overleg, veranderen ze na een druk op de knop ineens in twee swingende ladies.
Welke knop dat is? Die op onze website, rechtsonder, met de naam Muziekwebluister.

Sinds een paar dagen biedt de bibliotheek met Muziekwebluister leden de mogelijkheid om 4,5 miljoen muziektracks in de bibliotheek te beluisteren. Een buitengewone service waardoor leden toegang hebben tot de digitale collectie van Muziekweb en zij al deze muziek in de bibliotheek streaming kunnen beluisteren. Jammergenoeg is deze dienst nu alleen nog in de bieb raadpleegbaar maar het is de bedoeling dat leden over niet al te lange tijd ook thuis die 4,5 miljoen tracks kunnen beluisteren. En dat is nog niet alles want Muziekwebluister biedt een schat aan informatie over albums, artiesten en diverse genre’s. Ook zijn de nieuwste releases te vinden, nieuwe muziekstijlen te ontdekken en verder bevat de site een muziekadviessysteem en kunnen persoonlijke afspeellijsten gemaakt worden.

“Even checken of het achter m’n bureau ook allemaal lukt met dat Muziekwebluister”, zei de ene serieuze collega tegen de ander. Snel werden er een paar nummers ingevoerd en hup, daar schalde de eerste zomerse klanken al uit de boxen.

Op dát moment wist ik dat ik twee problemen had. Want hoe kreeg ik die twee swingende vrouwen weer uit hun Forty Up Party modus en hoe kwam mijn boxarme computer aan een stel geluidsversterkers teneinde enig tegenwicht te bieden aan de eenzijdige muziekkeuze van die twee?
Het eerste probleem loste zichzelf op want binnen een paar minuten waren de swingende ladies behoorlijk buiten adem. En mocht het nodig zijn, dan zal ik voor het tweede probleem eens achter het luik op m’n zolder duiken. Daar staan nog wel een paar geminachte zuilen die hier heel goed dienst kunnen doen.

Welja, kan jou het schelen: gewoon je neus erin stoppen en dan maar lekker ophalen, net zolang tot je die zoete bedwelming in je hoofd voelt.

Ruik je ‘m nou?

Op de eerste zwoele avond van dit jaar, een avond waarop het file varen was in de Amsterdamse grachten, trad de Zweedse singer-songwriter Anna Ternheim op in De Duif, de kerk die vooral bekend werd vanwege zijn voorganger Jos Brink.

“I think, I have two happy songs”, zei Anna. Ze vertelde dat ze onlangs in Amerika was geweest en dat haar gevraagd werd een aantal van haar nummers te laten horen. “Sad songs, very sad songs”, was het commentaar geweest. “It’s true”, gaf Anna toe, “my songs are so sad that they make you happy.”

En toen wist ik dat ik bij het goede concert zat.

Hier zo’n sad song van Anna Ternheim waar ik heel gelukkig van werd.

Mijn collega heeft zondag zijn tiende marathon gelopen. In de auto, op weg naar een informatiebijeenkomst voor ons werk, vertelde hij vrolijk over zijn loopervaringen.

“Ik had dit weekend toevallig ook Spaanse logés in huis, uit Asturië”, luidde een van zijn verhalen. “Eentje van hen heeft de tien kilometer gelopen. Maar oh oh, wat zag hij er verschrikkelijk tegenop. Je raadt nooit waarom…”
En inderdaad, ik had geen flauw idee.
“Nou”, kwam al snel de verklaring, “hij vond het parcours zo vreselijk …… vlak. Dat geloof je toch niet? Die knul was gewend tegen een berg op te rennen en oké, dat was wel zwaar. Maar daarna volgde dan een afdaling waarin-ie altijd weer helemaal bij kon komen. Dát miste hij bij de Leidse marathon.”

Vlak = zwaar. Rare jongens, die Spanjaarden.

Je hebt van die dagen dat je naar buiten kijkt en je absoluut niet weet of het verstandig is om een korte broek aan te doen.

Natuurlijk is het raadplegen van buienradar een optie maar in een vroege analyse van de weersverwachting voor een dag ben ik helaas niet goed. En al helemaal niet als ik daar dan ook nog mijn garderobe bij moet betrekken.

Op zo’n moment is er behoefte aan eenvoud, aan duidelijkheid, aan transparantie. En als je híer nu iets krijgt, is dát ‘t.

Ze was zes jaar ouder dan m’n moeder en daarmee haar grote zus. Voor mijn zusje, broertje en mij was zij simpelweg ‘tante Nita’. Gisteren ontvingen wij het bericht dat ze vorige week is gestorven op 87-jarige leeftijd en in besloten kring is gecremeerd.

Vooral na onze jeugdjaren is tante Nita wezenlijk deel van ons leven gaan uitmaken. Allereerst door de gezamenlijke vakanties die zij en haar man samen met onze ouders doorbrachten. Later, toen haar man was overleden, gingen ze met z’n drietjes. En nadat mijn vader er ook niet meer was, kwamen ze samen logeren in mijn huis als wij op vakantie gingen. Dan kon je de twee zusjes, die uiterlijk zo op elkaar leken, dagelijks voor een loopje op het strand aantreffen.

Al snel daarna werd tante Nita voor ons onmisbaar. Terwijl mijn moeder steeds meer in de war raakte en wij als kinderen, met alledrie een gezin met jonge kids, niet altijd alles konden opvangen, sprong tante Nita zonder aarzelen in en was mijn moeder vaak twee dagen per week welkom bij haar. Voor ons een veilig gevoel te weten dat zij bij haar grote zus verbleef, die zelf nog zo scherp was dat zij alle delen van Harry Potter tegelijk met haar kleinkinderen meelas. Ook later, toen mijn moeder in het verpleegtehuis woonde, bleef tante Nita haar opzoeken zolang dat mogelijk was.

Mijn moeder overleed en uiteindelijk kwam tante Nita, na een hersenbloeding, ook in een verpleegtehuis terecht. Lange tijd hebben wij haar nog gevolgd tot haar dochters aangaven dat dit niet meer kon.

Wij gedenken haar in liefde en met grote dankbaarheid in ons hart.