Gepost door: prretje | december 14, 2014

Op het voetbalveld

Rijnvogels Katwijk

“De mijne is nog niet zo lang weg”, zei hij. “Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”

Gisteren stond ik langs het voetbalveld om daar met duizenden andere liefhebbers een lokale derby te bekijken. Een mooi Engels sfeertje, af en toe de paraplu op, een lekker spannend spelletje. In de rust ging ik samen met mijn vaste voetbalkompaan een bakkie halen in het clubhuis waar we iets te lang bleven hangen. Terug langs de kant was onze, iets verhoogde staplek met goed zicht, al bezet. Geen probleem, iedereen schoof wat in en hoewel niet pal naast elkaar, konden we de wedstrijd vervolgen. Aan mijn linkerkant stonden twee, wat oudere mannen. Grijze jassen, één met een muts, de ander zonder. Het spel liet ons een praatje toe en hoe het ging, ging het maar al snel landde het onderwerp kerstboom voor onze voeten. Een inschopper in deze dagen.

“Heb jij een échte?”, vroeg de man zonder muts.
Ik knikte. “Ik heb een hekel aan nepbomen”, lichtte ik ongevraagd toe.
“Ik heb wél een kunst”, zei hij op aarzelende toon, “en de mijne is nog geeneens zo lang weg. Ik hem ‘m pas eind februari afgebroken.”
“Eind februari?”, reageerde ik direct en met een vleugje afschuw in mijn stem, “dat is wel héél laat. Dan ben je dat ding toch helemaal zat?”
Hij keek me even aan. “Ik deed het voor mijn vrouw”, antwoordde hij toen. “Ze was heel erg ziek, ik heb haar tot het einde toe verzorgd en ik wist dat ze het zo gezellig vond met de kerstboom in huis. Al die lichtjes en zo, hè, je weet wel…”

Het duurde een hoekschop voordat hij verder ging.

“Ja, en daar zit je dan. Zonder vrouw en mijn hond is een paar maanden geleden ook nog dood gegaan. Ik wist het even niet meer. En toen dacht ik bij mezelf: ik kan twee dingen doen. Op m’n luie reet in die stoel blijven zitten en een biertje drinken. Óf ik sta op, ga die doos van boven halen en zet de kerstboom in elkaar. Op 1 december stond-ie weer. En zal ik eens iets vertellen? Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is toch weer een beetje zoals vroeger. Gezellig in huis, met al die lichtjes en zo.”

Luid gejuich, in de blessuretijd werd het 1-2 voor de gasten. Het eindsignaal klonk, om mij heen deed iedereen weer een stapje omlaag en massaal werd de uitgang opgezocht. Het was al bijna donker. Ik keek nog een keer om en zocht de ogen van de man zonder muts en mét die stralende kunstkerstboom. Hij gaf me een knipoog.

Gepost door: prretje | november 26, 2014

Douche

1-IMG_5700

Bij Landgoed Duin & Kruidberg boden ze me, na vijftien kilometer lopen in de adembenemende natuur van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland, een zetel aan.

2-IMG_5703

Ik bedankte beleefd, ‘k had dit keer meer zin in een gouden douche.

Gepost door: prretje | november 23, 2014

Bollen

1-IMG_5635-001

“Kijk”, zegt de man en hij overhandigt me een tas. “Dit kwam op de krant binnen. Cadeautje van Keukenhof, daar weet jij vast wel raad mee.”

Ik haal vijf zakjes uit de tas: één met 15 Narcissus Tete a Tete, één met 10 Tulipa Triumph, één met 10 Tulipa Single Late, één met 5 Hyacinthus White Pearl en één met 15 Narcissus Bridal Crown. Ja, daar kan ik wel wat mee en me voorstellend waar in de tuin die bolletjes straks in de warme lentezon het beste hun inhoud kunnen showen, graaf ik het ene kuiltje na het andere.

Dan valt mijn oog op een eenzaam achtergebleven blaadje van de klimhortensia en laat ik het voorjaar nog even over aan de toekomst.

Na een uur ga ik m’n warme huis binnen, steek de kaarsen aan en zet de melancholieke muziek van het nieuwe album van Damien Rice (‘My Favourite Faded Fantasy’) op. Ik ben voorlopig volmaakt tevreden met de weemoed van november.

Afscheid nemen in de wetenschap van weerzien. Of zoals Ernest Hemmingway het zei: “But you knew there would always be the spring, as you knew the river would flow again after it was frozen.”

1-IMG_5657

Gepost door: prretje | november 14, 2014

Raadsvrouwen

1-IMG_5555

Van allerlei kanten kwamen we vanmiddag aangerend. De ene sjouwde met sinterklaascadeautjes, de ander kwam terug van een gesprek op de basisschool van haar kids, de derde had haar dochter ergens afgezet en de volgende had zich op het laatste moment weten los te rukken van haar werk. Met zeven vrouwen schoven we rond lunchtijd aan één grote tafel.

Een golf van gesprekken rolde langs de kaarsjes en glazen met sap. Over Lakenvelders op een balkon, zomen in broeken zetten, een autotocht naar Noorwegen zonder plaspauze en mét zes kinderen en een potje, banden verwisselen, ledikantjes verven, studenten met een overvol programma, namen en vernoemen, muziekschoolkinderen, ontsnappende honden en vers geplukte kippen, musicals en de opera in Parijs, een hertje in het water en vossen in de achtertuin, rucola in het duin, snaaien als je van je werk komt, in een emmer verdronken poesjes en covers herkennen.

Het kostte zeven van de vrouwelijke (steun-)raadsleden uit Katwijk geen enkele moeite om het anderhalf uur lang niet te hebben over de Westerbaan, Project Locatie Valkenburg, Algemene Beschouwingen, WMO, burgerparticipatie, mantelzorgondersteuning of parkeerbeleid.

Of over het aantrekkelijk centrum…

Het eettentje waar we met elkaar een uiterst aantrekkelijk broodje aten, lag tenslotte al in het centrum. Kijk, dat houden wij raadsvrouwen dan weer wel in de gaten.

Gepost door: prretje | juli 31, 2014

Kastelenjacht

02-IMG_3668

Donderdag 31 juli, Muides-sur-Loire

01-IMG_3661

Hoewel het einde nu steeds hardnekkiger aan onze vakantie knabbelt, gaan we vandaag de strijd nog even aan. Aangezien onze huidige verblijfplaats op een steenworp afstand ligt van staatsdomein Chambord, kan het niet anders dan dat het ‘kastelen bekijken’ wordt. Eerst naar Chambord dus. Het grootste Loire kasteel, geplaatst op de lijst van werelderfgoederen voor de mensheid van Unesco en hét voorbeeld van Franse Renaissance.

03-IMG_3671

Het kasteel ligt in een park dat zo’n 5,440 hectares groot is en dat wordt omringd door een muur van 32 kilometer lang.

04-IMG_3677

We slenteren op ons gemak door het park en zien de buitensporige afmetingen van het kasteel uit alle hoeken: 156 meter lang, 56 meter hoog, 77 trappen, 282 schoorstenen en 426 vertrekken.

05-IMG_3680

Het materiaal waarvan het kasteel is gemaakt, heet turfkrijtsteen. Dit soort kalksteen wordt op de meeste plaatsen in de Val de Loire gebruikt maar het is in Chambord dat deze steensoort, die zowel zacht als broos is, met buitengewoon meesterschap is bewerkt.

06-IMG_3683

Ja, en als er dan ook nog charmante mannen op paarden langs komen rijden, dan kan de eindconclusie niet anders zijn dan dat Chambord een grote aantrekkingskracht heeft.

07-IMG_3690

Toch mag het van mij wel ‘een tikkeltje kleiner’. Op naar Chateau de Chaumont-sur-Loire.

08-IMG_3691

Rond het jaar 1000 stond het er al maar in 1465 brandde het tot de grond toe af. Daarna herbouwd, beroemde geesten als Catherine de Medici, Nostradamus, Ruggieri en Benjamin Franklin hebben hier hun voetstappen liggen en in de meest recente geschiedenis is het uitgegroeid tot een Centrum voor Kunst en Natuur met aandacht voor de relatie tussen natuur en cultuur.

09-IMG_3693

Ceders van meer dan honderd jaar staan mooi te wezen in het kasteelpark.

10-IMG_3695

Tijdens ‘een rondje van binnen’ merkte mijn zoon op eenentwintigste-eeuwse toon op : “Hier ontbreekt ook elke innovatie…”. Dat mag dan zo zijn, dacht ik, maar ze wisten wél wat mooi was.

11-IMG_3703

“Daar ergens fietste ik in mei met Edwin op weg naar Spanje”, informeert de ex-pelgrim ons bij elke uitzichtpunt op de Loire.

12-IMG_3704

Wie altijd een boek bij zich heeft, kan deze rieten leeshuisjes niet lang leeg laten staan.

19-foto-3

Dan nog even naar Amboise. Het kasteel bekijken we alleen van een afstand.

13-IMG_3716

Het onderliggende stadje trekt ons, na twee uitgebreide kastelen, meer.

14-IMG_3717

Niet om in een paard met wagen te zitten, wél om een ijsje te halen.

15-IMG_3720

We zijn nogal wat dorpjes in het binnenland van Frankrijk tegengekomen die er verlaten en wat vervallen uitzien. Niet aan de orde in Amboise.

18-IMG_3724

Een fleurige en levendige plaats.

17-IMG_3723

Met oude pandjes.

16-IMG_3722

De laatste dag van de vakantie werd er vooral eentje met kastelen. Morgen rijden we terug naar Nederland en volgende week begint het gewone leven weer. Ik twijfel er nog over of het verstandig is om een schildje mee te nemen…

Gepost door: prretje | juli 29, 2014

Regendaggie

03-IMG_3606

Dinsdag 29 juli, Sarlat

01-IMG_3594

Onze geliefde weerapp, die wij tijdens deze vakantie vrijwel dagelijks openen om de verwachte weersomstandigheden ter plekke tot ons te nemen, geeft vandaag regenachtige toestanden aan.

02-IMG_3602

“Was het nou geen markt in Sarlat?”, vraagt de medeverzinner van uitstapjes. Aangezien het zo’n vijfentwintig jaar geleden is dat wij naar de markt in Sarlat zijn geweest, check ik dat voor de zekerheid maar even bij de campingbazin als ik ’s ochtend mijn baguette ophaal.
“Non!” Gedecideerd schudt zij haar krullen. Geen markt in Sarlat vandaag, dat is pas woensdag.

04-IMG_3618

Tsja, woensdag zijn we hier alweer weg en op zo’n regendaggie als vandaag is een bezoek aan een Middeleeuws stadje als Sarlat toch wel erg leuk.

06-IMG_3627

Dat dit eeuwenlang sluimerende stadje intussen een toeristische trekpleister van allure is, wordt snel duidelijk.

07-IMG_3628

Tientallen eettentjes en terrasjes en vrijwel allemaal zijn ze goed bezet. De foie gras of ganzenlever wordt breed uitgeserveerd.

05-IMG_3625

“Wat moet je toch altijd in zo’n donker hol?”, klinkt het als ik de kathedraal St Sacerdos binnenloop. Ik hou van de mystieke sfeer van oude kerken en kathedralen, een rustpunt in ons vaak hectische bestaan.

10-IMG_3636

De rest blijft liever buiten. Ook goed.

12-IMG_3646

Ondanks de drukte is het de kunst om toch de rustige straatjes te vinden.

09-IMG_3632

Om bijzondere pandjes vast te leggen.

11-IMG_3644

Om verstilde binnenplaatsen op te zoeken.

08-IMG_3631

“Mam, loop nou eens door. Wij ergeren ons een beetje aan je …”

18-IMG_3653

Nou, denk ik, ik heb al zo vaak op jullie gewacht, nu laat ik me mooi niet opjagen. Er is nog zoveel te zien.

14-IMG_3649

Een geschilderd straatje.

13-IMG_3647

Een mooie stadstuin.

16-IMG_3651

Een vrouwenwinkel.

15-IMG_3650

Een rariteitenkabinet.

17-IMG_3652

Maar ook ver boven het maaiveld, is de stad een genot om te bekijken.

19-IMG_3654

“Ja jongens, ik kom al. Nog even dat ene balkon met die paraplu, sorry parasol.” Want dat kun je toch wel zeggen bij een regendaggie zonder druppel regen.

Gepost door: prretje | juli 28, 2014

Visites familiales

04-IMG_3539

Maandag 28 juli, Lissac et Mouret

02-IMG_3532

Op een kilometer of zeventig van waar wij nu verblijven, hebben mijn zusje en zwager een vakantiehuis gehuurd. Natuurlijk gaan we even om een hoekje kijken.

03-IMG_3533

“Het ligt nogal afgelegen”, luidt de reisinstructie. “Als je in Lissac et Mouret bent, ga je bij de groene afvalcontainer links en dan passeer je een tot de verbeelding sprekend metalen kruis. Meteen weer links een piepklein bosweggetje op. Rimboe situatie. Heel smal. Stuurmanskunst vereist!”
Zonder problemen zakken we rond het middaguur het piepkleine bosweggetje af en dan begrijpen we direct waarom hun oog op dit huis is gevallen. Romantisch, sfeervol en afgelegen is nog subtiel uitgedrukt.

01-IMG_3528

Gezellig samen bijkletsen en lunchen.

05-IMG_3541

De sissies op de trap.

06-IMG_3545

En op de uitkijk als de twee neven aan watervolleybal doen.

07-IMG_3549

Vooruit dan, dit stel is inderdaad niet vaak samen op een foto te vangen.

08-IMG_3554

Een loopje om de directe omgeving van het huisje te verkennen levert velden vol bloemen op.

09-IMG_3564

En verlaten schuurtjes.

10-IMG_3567

Dwars door de korenvelden.

11-IMG_3570

Nog een plaatje door de lavendel op het terras.

12-IMG_3574

Als de lucht donker wordt, nemen we afscheid. Einde van een Frans familiebezoek maar met een vrolijke groet: “Bonnes vacances!”

 

 

Gepost door: prretje | juli 27, 2014

De rots van Amadour

06-IMG_3441

Zondag 27 juli, Rocamadour

Een bijzondere dag, bedenk ik me vanochtend vroeg. Mijn zoon wordt vandaag achttien jaar en in mijn hoofd maak ik het rekensommetje dat ik altijd op deze dag maak: mijn vader zou dit jaar zevenentachtig geworden zijn. Twee verjaardagen hebben ze daadwerkelijk samen beleefd, kleinzoon en opa, maar in mijn hart vier ik op 27 juli stiekem nog altijd twee verjaardagen.

05-IMG_3436

Onze bedevaartstemming is nog niet verdwenen en daarom richten we ons vizier vandaag op Rocamadour. Maar eerst zoeken we een gezellig terrasje op voor een zondags verjaardagsmaal.

04-IMG_3433

Rocamadour is na Lourdes de meest bezochte bedevaartsplaats van Frankrijk.

07-IMG_3451

De stad (met een kleine 700 inwoners) is ook bekend om zijn geitenkaasjes en na de eerder genuttigde maaltijd kan ik persoonlijk bevestigen dat ze van exquise kwaliteit zijn.

14-IMG_3483

Rocamadour is gebouwd op een rots midden in de Causse de Gramat, een uitgestrekt kalksteenplateau. Onderaan de rots ligt het zeer toeristische stadje met zijn nauwe straatjes.

08-IMG_3455

En talrijke winkeltjes met souvenirs.

09-IMG_3461

De naam van deze heilige plaats is van het Occitaans ‘roc amator'; de rots van Amadour. Deze rots is in de vroege middeleeuwen uitgekozen door Sint-Amadour als woonplaats.

11-IMG_3468

Langzaam maar zeker zoeken we de weg naar boven.

16-IMG_3492

Tussen de stad en de burcht, die boven op de rots staat, liggen zeven heiligdommen aan de Parvis des Églises, te bereiken via de Grand Escalier, een trap met 223 treden. We passeren een reeks van kapellen met fresco’s.

12-IMG_3477

Bij de Basilique St-Sauveur worden we begroet door vrolijk gezang. Of ik het mooi vond, vroeg één van de leden met de blauwe sjaals.

15-IMG_3486

Een sfeervol doorkijkje.

13-IMG_3481

Als je dan toch priester bent, dan kan het waardevol zijn om Het Boek bij de hand te hebben.

17-IMG_3495

Na al die treden en een slingerend pad omhoog, komen we bij de burcht.

18-IMG_3502

Ook hier klonk muziek. Niks vreemds aan, het paste helemaal bij deze omgeving.

10-IMG_3462

Een raam met een kleurig banier.

19-IMG_3516

En één met een molentje.

20-IMG_3519

In alle opzichten: een zonnige dag!

 

Gepost door: prretje | juli 26, 2014

Oase

1-IMG_3401

Zaterdag 26 juli, Souillac

1-IMG_3405

Onze Tour de France wordt vervolgd met vier dagen Dordogne. Dat betekende vandaag een tripje van een kleine 400 kilometer. “Laten we maar niet te laat weggaan”, zei ik vanochtend nog in de Pyreneeën. “Je weet ’t niet maar het kan best druk zijn in deze toeristenstreek en we hebben niets gereserveerd.”
De vooraf uitgekozen camping vonden we vanmiddag lawaaierig en niet leuk. Wegwezen dus. Maar gelukkig wachtte ons bij de kleine camping La Verte Rive in Souillac een vriendelijke ontvangst en een prachtige plek vlak aan de rivier waar de kano’s vrolijk langs gleden. Een gezellig familierestaurantje maakte het plaatje compleet.

2-IMG_3410

Een oase van rust middenin het hoogseizoen.

Gepost door: prretje | juli 25, 2014

Top

1-IMG_3360

Vrijdag 25 juli, Argelès-Gazost

Een afscheidszwaai en Edwin verruilt het groene, bloeiende Pyreneeënlandschap weer voor de droge Spaanse gronden. Het was een topweekje maar nu gaan we allebei een andere kant op.

2-IMG_3365

Op onze laatste dag hier doen we een beetje rustig aan. In een dorpje verderop waar veel buitensportwinkels zijn, lukt het een paar prachtige wandelschoenen van Italiaanse makelij te scoren: heel licht, lekker soepel en ook nog eens in de uitverkoop. Ik kan er voorlopig weer de pas inzetten.

4-IMG_3373

“Zullen we met de auto nog even bovenop de Hautacam kijken?”, stel ik voor. Zolang de rest van het gezelschap maar niet opnieuw lopend de weg omhoog moet zien te vinden, vinden ze het best.

3-IMG_3371

Onvoorstelbaar, wat een berg. Bocht na bocht verandert het uitzicht tot we op ruim 1600 meter soms helemaal in de wolken verdwijnen. Ineens breekt dan de lucht ook weer open en verbazen we ons over de stille schoonheid van de berg die de dag ervoor nog zo’n gekkenhuis was.

6-IMG_3385

In m’n eentje dwaal ik naar de andere kant van de top. En dan valt mijn mond open. Een groepje van een stuk op tien loslopende paarden dartelt ineens om mij heen. Normaal gesproken vind ik paarden groot en eng maar nu…,

5-IMG_3383

zij en ik in dat prachtige en haast serene landschap: het was haast magisch.

7-IMG_3389

“Waar zat je nou?”, zei het drietal dat al heel lang in de auto op mij zat te wachten.

8-IMG_3390

“Waar waren jullie nou?”, dacht ik. Het is zo mooi op de top.

Older Posts »

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 458 andere volgers